ม.44 ก็ช่วยไม่ได้

โดย...เลอลักษณ์ จันทร์เทพ

นับถอยหลังสู่อีกหนึ่งเทศกาล “วันสงกรานต์” เป็นเทศกาลแห่งความสุขของคนไทยและต่างชาติ ที่เฝ้ารอกันมามีเพียงปีละหนเท่านั้น

จริงอยู่ว่าเป็นเทศกาลที่สืบทอดขนบธรรมเนียมประเพณีไทยมีที่มีมาแต่โบราณกาล และมีการละเล่นประเพณีที่ปรับเปลี่ยนรูปแบบการละเล่นไปตามยุคตามสมัย ซึ่งเมื่อไม่นานมานี้ก็มีการออกกฎระเบียบ ข้อห้ามในการเล่นสงกรานต์ เพื่อให้เกิดความปลอดภัยมากขึ้น

แต่อีกเรื่องหนึ่งที่เราต้องพูดถึงกันก็คือ การจับจองพื้นที่ตั้งร้านขายของบนริมทางเดินเท้ายาวตลอดสองข้างทาง และเกาะกลางถนน เช่น ถนนสีลม ถนนข้าวสาร

พ่อค้า แม่ค้า ก็จะจับจองพื้นที่โดยพ่นสีสเปรย์คำว่า “จอง” ลงไปบนพื้นที่ถนนนั้นๆ โดยจะขีดเส้นบ่งบอกขนาดพื้นที่ที่จองไว้ บ้างก็ระบุทั้งชื่อเล่น เบอร์โทรศัพท์ บอกสินค้าที่จะนำมาขาย บางรายถึงขั้นเขียนระบุแสดงความเป็นเจ้าของเชิงกร่าง ใช้อิทธิพลว่าเป็นพื้นที่ประจำมาทุกปีอีกด้วย

แม้ปัญหานี้จะเกิดขึ้นประจำทุกปี และเจ้าหน้าที่ตำรวจก็ได้จัดกำลังแก้ปัญหาอย่างเต็มที่ เต็มรูปแบบจัดให้เจ้าหน้าที่ กทม.เข้ามาดูแลพื้นที่ร้านค้า จัดสรรพื้นที่ไว้เป็นสัดส่วนก็ตาม แต่ทุบโต๊ะดังๆ เลยว่า ยังไงก็แก้ปัญหาไม่ได้ล้านเปอร์เซ็นต์ เพราะก่อนหน้านี้ แม้ไม่ใช่ช่วงเทศกาลก็มีตัวอย่างให้เห็นว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจ เทศกิจ ใน กทม.มักมีปากเสียงทะเลาะกับผู้ค้าอยู่ตลอด

ยิ่งช่วงนี้เป็นช่วงที่เศรษฐกิจย่ำแย่ วันธรรมดาคนก็ไม่ควักเงินใช้จ่ายกัน เมื่อถึงวันเทศกาลสำคัญเป็นช่วงกอบโกยรายได้ ใครล่ะจะยอมเสียโอกาส ต่อให้จัดตั้งเจ้าหน้าที่สายสืบ ชุดปราบปราม คอยประสานงาน คอยปราบปราม จัดตั้งศูนย์รักษาความปลอดภัย ออกมาขู่ใช้มาตรการทางกฎหมายมาดำเนินการอย่างเด็ดขาดก็ช่วยไม่ได้ เพราะเจ้าหน้าที่เองก็คงไม่เพียงพอต่อการดูแลให้ทั่วถึงทุกตารางนิ้ว

อีกทั้งเรื่องผลประโยชน์อิทธิพล ก็ไม่หมดไปในสังคมไทย ต่อให้บ้านเมืองอยู่ในสถานการณ์ไม่ปกติ มีการใช้กฎหมายเด็ดขาด ใช้มาตรา 44 ก็ตาม ดีไม่ดี เจ้าหน้าที่อาจจะโดนทุบด้วยซ้ำ