แก้ที่เหตุ

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

การปฏิรูปศาสนาเป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างยิ่งในขณะนี้โดยเฉพาะความอ่อนแอของสถาบันสงฆ์ที่มาจากกฎหมายที่เกี่ยวเนื่อง คือ พ.ร.บ.คณะสงฆ์พ.ศ. 2505

กฎหมายดังกล่าวแก้ปัญหาหาที่ดำรงอยู่ไม่ได้ ซ้ำร้ายยังก่อให้เกิดผลข้างเคียงคือการวิ่งเต้นขอสมณศักดิ์เพื่อประโยชน์ในการปกครอง นำมาซึ่งการจ่ายอามิสสินบนอย่างต่อเนื่องดังที่ปรากฏให้เห็น

ดังนั้น การตรากฎหมายสงฆ์จึงต้องยึดธรรมวินัย ไม่ใช่ยึดหลักการปกครอง โดยต้องมี 4 องค์ประกอบสำคัญคือ

1.รักษาหลักธรรมวินัย

2.การส่งเสริมให้ศึกษาและปฏิบัติตามธรรมวินัยโดยพร้อมเพรียงกัน

3.การชำระและกำจัดเสี้ยนหนามต่างๆ ในพระศาสนา

4.การเผยแผ่พระธรรมวินัยที่ถูกต้อง

เหล่านี้ล้วนมาจากหลักหรือหัวใจในการทำสังคายนาพระไตรปิฎกตั้งแต่ครั้งแรกเรื่อยมาและจะต้องเป็นหลักการเดียวกับกฎหมายสงฆ์

เพราะในอดีตเมื่อคณะสงฆ์ไม่ปฏิบัติตามพระธรรมวินัย เกิดความย่อหย่อน เป็นเหตุแห่งความเสื่อมของพระศาสนา ก็น­ำมาซึ่งการสังคายนาครั้งใหญ่เทียบเคียงได้กับปัจจุบันเมื่อคณะสงฆ์มีปัญหาความย่อหย่อนก็ต้องตรากฎหมายก็เพื่อเอื้อหรือบังคับให้ปฏิบัติตามกรอบพระธรรมวินัย

กฎหมายสงฆ์จึงไม่ได้อยู่ที่รูปแบบการปกครองหรือองค์คณะผู้ปกครอง แต่ต้องให้ความสำคัญลงลึกถึงระดับพระภิกษุที่ต้องมีข้อบัญญัติ ให้ปฏิบัติ เล่าเรียน และปฏิบัติตามธรรมวินัยเจ้าอาวาสก็ต้องทำหน้าที่ให้พระสงฆ์ปฏิบัติตามข้อบัญญัติดังกล่าว คณะสงฆ์ที่ดูแลเป็นลำดับชั้นก็ต้องยึดหลักพระธรรมวินัย เน้นการศึกษา ปฏิบัติ เผยแผ่พระธรรมวินัยที่ถูกต้องและกำจัดสิ่งที่ไม่ได้บัญญัติไว้ในธรรมวินัยหากไม่มีการปฏิบัติหรือ

ผิดเพี้ยนจากธรรมวินัย ก็ต้องมีบทบัญญัติเข้าไปจัดการ หรือช่วยจัดการ เพื่อสนับสนุนธรรมวินัยให้มีความมั่นคง

เหล่านี้คือรากฐานที่จะสร้างความเข้มแข็งให้พระพุทธศาสนาและสะท้อนมาถึงความเข้มแข็ง

ในสังคมไม่เช่นนั้นก็เลอะเทอะชั่วชั่งชี ดีชั่งสงฆ์แบบเดิม