ยุคภาษีอาน

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

คนไทยในสมัยก่อน มักชอบอธิษฐานอยากเกิดในยุคพระพุทธเจ้าองค์ต่อไป คือยุคพระศรีอารย์ หรือพระศรีอาริยเมตไตรย เนื่องจากเป็นยุคแห่งความสุขสงบ ไพร่ฟ้าหน้าใสด้วยศีลธรรม

แต่ในปัจจุบันกลับตาลปัตร เพราะไม่ต้องอธิษฐาน ก็ทำท่าจะเข้าสู่ยุคภาษีอานอย่างเลี่ยงไม่ได้

การคืนความสุขที่คณะ คสช.และรัฐบาลใหม่กำลังจัดหนักให้ก็คือกระบวนการขึ้นภาษีที่มาทุกทิศทุกทาง

ไล่ตั้งแต่ใครมีบ้าน ที่ดิน เตรียมรับกับภาษีใหม่ก็คือภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง

เศรษฐีคนไหนมีมรดกให้ลูกหลาน ไม่ว่าจะเป็นเงินบัญชี ที่ดิน บ้าน รถยนต์ พันธบัตร หุ้น ใครรับเกินกว่า 50 ล้านบาท ก็ต้องเจอภาษีมรดก

หรือบรรดาผู้ที่ลงทุน ซื้อกองทุนหุ้นระยะยาว หรือแอลทีเอฟ ที่เคยได้รับการหักลดหย่อนภาษี ต่อไปก็หมดสิทธิ

ถัดมาประกาศแน่ชัดจะขึ้นภาษีมูลค่าเพิ่มจาก 7% เป็นไม่เกิน 10% ในปลายปีหน้า

เรียกได้ว่าฝนตกทั่วฟ้า ได้จ่ายภาษีมูลค่าเพิ่มอีกร้อยละ 1-3 เมื่อซื้อสินค้า หรือใช้บริการแทบทุกประเภท

ยัง ยังไม่หมด บรรดาพ่อค้าแม่ค้าแผงลอย ก็อยู่ในข่ายถูกรีดภาษีด้วย

กรมสรรพากรส่งเจ้าหน้าที่ลงไปตรวจสอบตามตลาดขนาดใหญ่ทั้งใน กทม.และต่างจังหวัด ถ้าพ่อค้าแม่ขายรายใดมีรายได้เกินเดือนละ 1.8 หมื่นบาท ก็ต้องเสียภาษีเพิ่มเติม

จากการประเมินเบื้องต้นกลุ่มเหล่านี้เข้าข่ายต้องเสียภาษีถึง 5 ล้านราย

เรียกว่ายุคภาษีอาน ถ้าใครไม่โดนเก็บภาษีเพิ่ม คงเชยเต็มทน

และว่าไปแล้ว การที่รัฐบาลจะขึ้นภาษีเพิ่มเติม ถือเป็นเรื่องที่ปฏิเสธไม่ได้ เพราะทุกคนมีหน้าที่เสียภาษี

เพียงแต่ว่ารัฐบาลต้องแสดงให้เห็นถึงความจำเป็นในการจัดเก็บภาษีชนิดต่างๆ โดยที่สำคัญจะเอาเงินไปก่อให้เกิดประโยชน์อะไรเพิ่มขึ้นมา

อย่างน้อยเพื่อให้อิ่มเอมใจได้ช่วยชาติกันคนละไม้ คนละมือ

เพราะเท่าที่อธิบายออกมาก็คือการจัดเก็บสารพัดภาษีเพิ่มเติมขึ้นนั้น ก็เพื่อลดความเหลื่อมล้ำทางสังคม

แต่ในข้อเท็จจริงการลดความเหลื่อมล้ำยังไม่มีอะไรเป็นรูปร่าง จับต้องได้ สวนทางกับสิ่งที่ชัดเจนก็คือทุกคนต้องควักกระเป๋าจ่ายเงินเพิ่มไปกับสารพัดภาษี

ทั้งหมดจึงจำเป็นต้องสร้างความเข้าใจอย่างเป็นรูปธรรม

การพูดคำว่าคิดถึงนะ บ่อยๆ มันก็ดีหรอก ฟังทีไรก็ครึ้มใจทุกที

แต่เรื่องเกี่ยวกับภาษีนี่สิ

แค่คิดถึงนะ...มันไม่พอหรอก