โรงงานปั๊มกฎหมาย

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

สภานิติบัญญัติแห่งชาติ หรือ สนช. เข้าสู่ภาวะหน้าเดินแล้ว

ภารกิจเร่งด่วนในเดือนนี้ก็คือการสรรหานายกรัฐมนตรีคนใหม่ เต็งหนึ่งยังเป็น พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา หัวหน้า คสช. ชนิดที่โผยังไม่พลิก

จากนั้นก็เข้าสู่สภาพงานที่สำคัญอันได้แก่การพิจารณาร่างกฎหมายต่างๆ ที่ค้างคามานาน

นี่แหละ...น่าเป็นห่วง

เพราะนับไปนับมา ปรากฏว่ามีร่างกฎหมายอยู่ราวๆ 400 ฉบับ

ร่างกฎหมายดังกล่าวถูกแยกออกเป็น 3 กลุ่มเป็นที่เรียบร้อย

กลุ่มแรกเป็นเรื่องเร่งด่วนที่เสนอต่อ คสช.ไปก่อนหน้านี้แล้ว และกำลังเตรียมเข้าสู่สภา

กลุ่มที่ 2 เป็นร่างกฎหมายเคยผ่านการพิจารณาของ ครม.ชุดก่อน และรอการปัดฝุ่นเสนอเข้าไปพิจารณาอีกครั้ง

และกลุ่มที่ 3 ต้องยกร่างขึ้นมาใหม่ของกระทรวง ทบวง กรมต่างๆ

เรียกได้ว่างานที่รออยู่กองอย่างกับภูเขาเลากา

ยิ่งพิจารณากรอบระยะเวลาประมาณ 1 ปี ที่กำหนดเอาไว้สำหรับการปฏิรูปประเทศก็จะเห็นสภาพที่น่าจะเกิดขึ้นได้ทันที

เพราะเวลา 1 ปี หากหักวันหยุดเสาร์อาทิตย์ และวันหยุดราชการอื่นๆ แล้ว จะเท่ากับเหลือเวลาทำงานจริงๆ 200 วันเศษ

ถ้าต้องยกร่างกฎหมายพิจารณากฎหมายทั้งหมดให้เสร็จสิ้น เท่ากับต้องพิจารณาวันละ 2 ฉบับ ทำกันทุกวันจันทร์ถึงศุกร์

แต่หากประชุมสภาสัปดาห์ละ 2 วัน ก็ต้องพิจารณาร่างกฎหมายจำนวนที่มากกว่าเดิม

ทำงานอย่างกับอยู่โรงงานปั๊มกฎหมายอย่างไรอย่างนั้น

แล้ว สนช.จะมีเวลาศึกษา ไตร่ตรอง เนื้อหา รายละเอียดของร่างกฎหมายทั้งหมดได้มากน้อยเพียงใด

ที่สำคัญร่างกฎหมายเกือบทุกฉบับจะมีผู้มีส่วนได้เสีย

คำถามก็คือทำอย่างไรที่ทำให้ผู้ได้รับผลกระทบรับรู้ถึงเนื้อหาร่างกฎหมาย ได้เสนอความเห็นประกอบการพิจารณา รวมถึงการเผยแพร่รายละเอียดเนื้อหากฎหมายหลังผ่านการพิจารณาให้สาธารณชนได้รับรู้ ฯลฯ

จริงอยู่ในสภาพบ้านเมืองไม่ปกติ จำเป็นต้องใช้กระบวนการพิเศษในการเร่งรัดกฎหมายให้รวดเร็วยิ่งขึ้น

แต่ทว่ากระบวนการพิจารณาที่เกิดขึ้นจำเป็นต้องรอบคอบ เข้าใจกันอย่างเพียงพอ เปิดโอกาสให้ผู้มีส่วนได้เสียได้แสดงความเห็น รับทราบผลกระทบที่จะตามมามิใช่หรือ

แล้วทั้งหมดจะทำกันอย่างไร

เฮ้อ...แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว