หนาแน่น ทนทาน

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

วันนี้วันพระ ความจริงไม่อยากจะวิพากษ์วิจารณ์ใคร แต่ในเมื่อยังมีเรื่องต้องพูด คงอดไม่ได้ เพื่อให้เสร็จสิ้นกระบวนความ

ประเด็นที่ยังคั่งค้างก็คือปัญหาที่การรถไฟฯ เกิดซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า แต่ก็แก้ไขไม่ได้ เพราะขาดสามัญสำนึก ความรับผิดชอบ

ตัวอย่างที่ชัดเจนคือคดีข่มขืนเมื่อปี 2544 หรือเมื่อ 13 ปีก่อนที่กระทำบนรถไฟ โดยกลับมาเป็นที่กล่าวขานอีกครั้ง ภายหลังเกิดคดีฆ่าข่มขืนเด็กหญิงอายุ 13 ปี ที่สร้างความสะเทือนใจไปทั่ว

ครั้งนั้นเจ้าทุกข์ชนะคดีอาญา โดยศาลฎีกาพิพากษาจำคุกพนักงานรถไฟในข้อหาข่มขืน ขณะเดียวกันเธอก็ยังฟ้องร้องคดีแพ่งด้วยเช่นกัน

ในส่วนคดีแพ่ง ศาลแพ่งกรุงเทพใต้พิพากษาให้การรถไฟฯ ร่วมรับผิดกับพนักงานที่เป็นผู้ต้องหาคดีข่มขืน เป็นเงินจำนวน 3,077,508 บาท พร้อมดอกเบี้ย 7.5% ต่อปี นับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไป

แม้เธอจะชนะคดีแพ่งในศาลชั้นต้นและอุทธรณ์ แต่การรถไฟฯ ยังต่อสู้ยืดเยื้อมาถึงทุกวันนี้

ผู้บริหารการรถไฟฯ ในขณะนั้น ให้สัมภาษณ์ว่าจะต้องต่อสู้คดีให้ถึงที่สุด เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องส่วนตัวของผู้เสียหายกับจำเลย ไม่เกี่ยวข้องกับองค์กร

และกรณีดังกล่าวสร้างความเสียหายต่อชื่อเสียงของการรถไฟฯ อย่างมากจึงต้องต่อสู้เพื่อปกป้องรักษาชื่อเสียง

นี่แหละ คือคำสัมภาษณ์ที่เป็นสิ่งชี้ให้เห็นความคิดผู้บริหารระดับสูงของการรถไฟฯ

แน่นอนในครั้งนั้นก็ต้องมีปฏิบัติการล้อมคอก โดยการรถไฟฯ ประกาศว่าจะเพิ่มมาตรการรักษาความปลอดภัยมากขึ้น เพื่อสร้างความเชื่อมั่นให้ผู้โดยสาร

อาทิ ในรถไฟโบกี้ตู้นอน จะให้พนักงานประจำเป็นผู้ตรวจตราดูแลความเรียบร้อยแทนพนักงานชั่วคราว และจะจัดทำรถบริการผู้โดยสารหญิงโดยเฉพาะหรือ Lady Car โดยมีพนักงานต้อนรับเป็นหญิงเช่นเดียวกัน

นี่แหละ คือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสิบกว่าปีก่อน ประกาศจะทำโน่นทำนี่ แต่แล้วก็กลายเป็นไฟไหม้ฟาง จนเกิดเหตุซ้ำอีก

ทุกอย่างไม่มีอะไรดีขึ้น

จริยธรรม ความรับผิดชอบ การสร้างบรรทัดฐานที่ถูกต้องเท่านั้น ที่จะเป็นพื้นฐานให้องค์กรแห่งนี้ดีขึ้น

เมื่อมีการรื้อใหญ่ในการรถไฟฯ คงเป็นจุดเริ่มต้นให้สะสางปัญหาที่คงอยู่อย่างยาวนาน

ทำวันนี้เพื่อให้มีวันพรุ่งนี้ที่ดีขึ้นเถอะ