อย่าเสียของ

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

สิ่งที่มีการพูดขึ้นมาและน่าจะเป็นประเด็นสำคัญของการปฏิวัติครั้งนี้ก็คืออย่าทำให้เสียของ

เพราะการปฏิวัติในอดีต จะเป็นช่วงที่ใช้อำนาจพิเศษเพื่อแก้ปัญหาหรือวางพื้นฐานสำคัญๆ

อาทิ การปฏิวัติเมื่อปี2535 ทำให้เกิดการปฏิรูปโครงสร้างทางเศรษฐกิจครั้งใหญ่ ภายใต้รัฐบาล อานันท์ ปันยารชุน เป็นการวางรากฐานระยะยาวให้ประเทศ

ทว่ามีเพียงการปฏิวัติ 2549 ที่ทำแล้วเสียของ ไม่ได้แก้ปัญหา ไม่ได้วางรากฐานที่เป็นชิ้นเป็นอัน

สำหรับการปฏิวัติครั้งนี้ มีความคาดหวัง ต้องการให้ทหารใช้อำนาจพิเศษ เข้ามาปฏิรูปประเทศครั้งใหญ่

ที่สำคัญ ต้องเป็นการลงมือปฏิรูปและกระทำให้บังเกิดผล

ไม่ใช่แค่มาลูบๆ คลำๆ หรือทำการศึกษาข้อมูล แล้วมอบให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องไปดำเนินการ

ส่วนจะสำเร็จชาตินี้หรือชาติหน้าเป็นอีกเรื่อง

ถ้าเป็นเช่นนี้ก็เสียของ

เพราะรายงานการวิจัย ผลการศึกษาในทุกปัญหา ทำกันมามากมาย เรียกว่ากองกันล้นประเทศ

แต่ทำอย่างไรที่จะเอาสิ่งที่ศึกษามาทำให้เกิดผลจริง ไม่ใช่เป็นแค่เก็บไว้ในกระดาษรอให้เปื่อยหรือเป็นอาหารของปลวก

การปฏิรูปประเทศเป็นเรื่องใหญ่และต้องทำมากมาย แต่ถ้าขมวดลงแล้วก็อยู่ที่ 3 ด้านหลัก นั่นคือด้านการเมือง เศรษฐกิจและสังคม

ในแง่การเมือง คือ การจัดระบบสถาบันการเมือง (Form of Government) เสียใหม่ ให้คนดีปกครองบ้านเมือง วางรูปแบบการเข้าสู่อำนาจการเมือง การบริหารประเทศที่ไม่ก่อให้เกิดการผูกขาดอำนาจขึ้นมาอีก

แน่นอนว่าการปฏิรูปการเมืองดูจะเป็นรูปธรรมที่สุด เนื่องจากจะมีการยกร่างรัฐธรรมนูญขึ้นมาใหม่

แต่สิ่งสำคัญก็คือร่างรัฐธรรมนูญใหม่ต้องไม่สร้างปัญหาซ้ำรอยเดิม จนก่อให้เกิดการเข้ามาลงทุนทางการเมืองเพื่อแสวงหาอำนาจการผูกขาด

นอกจากนั้นในแง่การเมืองจำเป็นต้องปฏิรูปกฎหมายพื้นฐานการบริหารงานภาครัฐ เพื่อจัดวางโครงสร้างอำนาจการเมืองกับข้าราชการประจำเสียใหม่ด้วย

ส่วนการปฏิรูปทางเศรษฐกิจไม่พ้นประเด็นสำคัญที่พูดกันมานานเหลือเกินก็คือการลดความเหลื่อมล้ำ กระจายรายได้ที่เป็นต้นตอทำให้เกิดปัญหาอื่นๆตามมาทั้งด้านสังคมและการเมือง

ขณะที่การปฏิรูปสังคมต้องลดความขัดแย้งแตกแยก ลดความเหลื่อมล้ำด้านสถานะทางสังคมของคนในชาติ สร้างค่านิยมขึ้นมาใหม่

การปฏิรูปโครงสร้างต่างๆ เหล่านี้ จึงจะเป็นตัวชี้วัดฝีมือทหารได้เป็นอย่างดีว่าที่เสี่ยงทำปฏิวัติมาทำกันเป็น หรือทำให้เสียของ