ลิเกพลัดถิ่น

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

เหมือนจะเกิดอาการไปไม่เป็นสำหรับกระแสการจัดตั้งรัฐบาลพลัดถิ่น เนื่องจากไม่ใช่เรื่องง่ายๆ

เงื่อนไขการตั้งรัฐบาลพลัดถิ่นเริ่มจากจะไปตั้งที่ไหน ประเทศใดจะยินยอม

เอาเฉพาะมหามิตรอย่างเขมร ก็พูดชัดเจนหนักแน่นไม่สนับสนุน

หนังสือพิมพ์ พนมเปญโพสต์ รายงานถ้อยแถลงของ พาย สีพัน โฆษกรัฐบาลกัมพูชาว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะมาขอตั้งรัฐบาลพลัดถิ่นในกัมพูชา เนื่องจากเป็นการละเมิดต่อรัฐธรรมนูญที่บัญญัติให้วางตัวเป็นกลางไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด ไม่แทรกแซงกิจการภายในของชาติอื่น ไม่ว่าจะทางตรงหรือทางอ้อม

ใครก็ตามที่คิดว่ากัมพูชาเป็นแหล่งตั้งรัฐบาลพลัดถิ่นถือว่าเป็นไปไม่ได้

ขณะเดียวกัน เขียว กันหะฤทธิ์ รัฐมนตรีกระทรวงสารสนเทศกัมพูชาระบุในเฟซบุ๊ก ไม่อนุญาตให้จัดตั้งรัฐบาลพลัดถิ่นบนแผ่นดินเขมร

นี่แหละจึงสวนทางกับทนายหัวทอง โรเบิร์ต อัมเตอร์ดัม ที่บอกว่า มีรัฐบาลหลายประเทศแสดงความเต็มใจที่จะให้ไปตั้งรัฐบาลพลัดถิ่นภายใต้กฎข้อบังคับของระหว่างประเทศ ก็ขนาดกัมพูชามหามิตรยังส่ายหน้า

อย่างไรก็ตาม ที่ผ่านมาเคยมีแค่กระแสข่าวเมื่อหลายปีก่อนมี บาฮามาส จะให้ตั้งรัฐบาลพลัดถิ่น

แต่ถ้าไปตั้งที่บาฮามาสรับรองมีเฮ

สาเหตุเนื่องจากบาฮามาสเป็นเกาะอยู่แถบทะเลแคริเบียน รายได้หลักนอกจากการท่องเที่ยวแล้ว ยังเป็นเกาะสวรรค์ด้านภาษี หรือเป็นแหล่งฟอกเงินระดับโลกนั่นเอง

ถ้าไปตั้งรัฐบาลพลัดถิ่นในแหล่งฟอกเงิน ก็คงสนุกดูกันไม่จืด

ขณะเดียวกันเงื่อนไขการตั้งรัฐบาลพลัดถิ่นยังมีองค์ประกอบสำคัญอีกก็คือ จะต้องได้รับการรับรองจากนานาชาติ โดยเฉพาะกลุ่มมหาอำนาจ

แล้วประเทศไหนจะกล้าเข้ามารับรอง

เอาตัวอย่างที่เกิดขึ้นมาแล้วก็คือทิเบต มีการตั้งรัฐบาลพลัดถิ่นที่ประเทศอินเดีย เพื่อดูแลชาวทิเบตลี้ภัย แต่ก็ไม่มีประเทศใดในโลกรับรองรัฐบาลพลัดถิ่นของทิเบต

และเงื่อนไขประการสุดท้ายในการตั้งรัฐบาลพลัดถิ่นก็คือ ประชาชนทั้งหมดต้องเอาด้วย และให้การสนับสนุน

ถามว่าคนไทยจะมีมติเป็นเอกฉันท์เอาด้วยกับรัฐบาลพลัดถิ่นหรือ

ที่ปรากฏชัดมาแล้วก็คือความพยายามตั้งสาธารณรัฐประชาชนล้านนา สุดท้ายก็ถูกคัดค้านต่อต้าน ไม่มีใครเอาด้วย

การตั้งรัฐบาลพลัดถิ่น จึงน่าจะเหมือนการดูลิเก พยายามตีกินกันไปวันๆ

ที่น่าทำคือการยอมรับชะตาการพลัดพรากดีกว่าละมั้ง