ค่าแรงกับคุณภาพชีวิต

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

วันแรงงานในปีนี้ คงไม่ใช่ปีแห่งความสดใส เมื่อศูนย์พยากรณ์เศรษฐกิจและธุรกิจ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย เปิดเผยสถานภาพเศรษฐกิจแรงงานไทยเผชิญกับปัญหาความตกต่ำ จากหนี้สินและค่าครองชีพที่ปรับตัวสูงขึ้น

จากข้อมูลที่เปิดเผยออกมาก็คือแรงงาน 23.2% มีรายได้ครัวเรือนต่ำกว่า 1.5 หมื่นบาท และ 76.8% มีรายได้สูงกว่า 1.5 หมื่นบาท

แต่ทว่าแรงงานมีภาระรายจ่ายที่เพิ่มขึ้น โดย 31.6% ของแรงงานมีค่าใช้จ่ายต่ำกว่า 1.5 หมื่นบาทต่อเดือน ขณะที่แรงงานอีก 68.4% สูงกว่า 1.5 หมื่นบาท

นอกจากนั้น การเก็บออมยังอยู่ระดับต่ำ ก็คือมีแรงงานเพียง 23.9% มีการออม แต่ที่เหลือ 76.1% ไม่มีเงินออม

ส่วนภาระหนี้สิน แรงงานถึง 93.7% มีหนี้สิน โดยเป็นอัตราที่สูงสุดในรอบ 4 ปี

หนี้สินส่วนใหญ่มาจากค่าใช้จ่ายประจำวัน โดยคิดแล้วภาระหนี้สินเฉลี่ย 106,216 บาทต่อครัวเรือน เป็นหนี้ในระบบ 43.9% นอกระบบ 56.1%

แรงงานส่วนมากประสบปัญหามีหนี้สินและรายได้ไม่เพียงพอต่อค่าครองชีพ และมีปัญหาการชำระหนี้ถึง 80.1% สูงสุดในรอบ 5 ปี

ขณะเดียวกัน แรงงานมีอาชีพเสริม 9.4% ซึ่งเป็นอัตราต่ำสุดในรอบ 4 ปี

ทั้งหมดเป็นภาพสะท้อนปัญหาแรงงานไทยที่รายได้ไม่พอค่าครองชีพ โดยสิ่งที่ต้องการให้รัฐบาลช่วยเหลือ คือ การดูแลค่าครองชีพ ค่าแรงงานให้เหมาะสม การดูแลสวัสดิการ แก้ไขปัญหาการเมือง กระตุ้นเศรษฐกิจให้ฟื้นตัว และเพิ่มทักษะฝีมือแรงงาน

ทั้งหมดเป็นตัวเลขที่ชวนให้น่าแปลกใจและน่าตกใจ เนื่องจากรัฐบาลมีการปรับค่าแรงขั้นต่ำขึ้นมาเป็นวันละ 300 บาท แต่ก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตแรงงานดีขึ้น อันเนื่องจากปัญหาค่าครองชีพที่ขยับขึ้นมาเป็นเงาตามตัว

ขณะเดียวกัน การจะปรับค่าแรงขึ้นไปอีกคงทำได้ยาก โดยเฉพาะค่าแรงเป็นปัจจัยสำคัญต่อความสามารถในการแข่งขันของประเทศ

ตัวเลขที่สะท้อนให้เห็นอย่างชัดเจนก็คือ การส่งออกในไตรมาสแรกของปีที่ยังคงติดลบอย่างต่อเนื่อง และติดลบอย่างต่อเนื่องมาจากปีก่อน

นั่นแสดงว่าความสามารถในการแข่งขันของประเทศลดต่ำลงมาโดยตลอด

การขึ้นค่าแรง 300 บาท จึงไม่ได้ทำให้ชีวิตแรงงานดีขึ้น และไม่ยกระดับขีดความสามารถในการแข่งขันของประเทศ

ประสิทธิภาพ คุณภาพฝีมือ และการลดค่าครองชีพให้แรงงานจึงเป็นสิ่งที่สำคัญมากกว่าจะขึ้นค่าแรงเพียงอย่างเดียว

ใครเล่าจะมาแก้ปัญหาและช่วยแรงงานอย่างจริงจัง