ออกมา

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

เป็นเรื่องที่ชัดเจนอย่างยิ่งสำหรับการเมืองในปัจจุบัน

วันนี้จะเป็นการเริ่มต้นตัดสิน ชี้ขาดชะตาบ้านเมือง

ทางเลือกง่ายๆ มีเพียง 2 ข้อ

1.ถ้าใครไม่พอใจการบริหารบ้านเมืองของรัฐบาล ไม่พอใจระบอบการเมืองที่เป็นอยู่ก็ให้ออกมา

เป็นการออกมารวมตัวแสดงพลังของประชาชนครั้งใหญ่สุดในประวัติศาสตร์

2.ใครเฉยๆ ไม่รู้จะทำอย่างไร ไม่ชอบกับการเคลื่อนไหวนี้ รับได้กับสภาพที่เป็นอยู่ก็ไม่ต้องออกมา

ไม่ว่าจะเลือกทางใดถือเป็นการใช้สิทธิและอำนาจอธิปไตยทางตรงของปวงชน โดยไม่ผ่านอำนาจทางอ้อมคือการเลือกตั้ง ไม่ต้องผ่านสิ่งที่เรียกว่านักการเมืองหรือรัฐบาลอีกต่อไป

และนับจากนี้ บ้านเมืองเราจะไม่เหมือนเดิม ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นมาก็ตาม

พรรคการเมืองจะไม่สามารถผูกขาดอำนาจไว้ในมือโดยไม่ฟังเสียงคัดค้านใดๆ ทั้งสิ้น

คำพูดที่ว่าถ้าไม่พอใจอะไร อีก 4 ปีค่อยว่ากันใหม่ จะใช้ไม่ได้

สิ่งที่รัฐบาลและพรรคการเมืองทำต้องมีความชอบธรรม

การอ้างเสียงข้างมาก โดยไม่พูดถึงความเป็นธรรม ความชอบธรรมจะเกิดขึ้นไม่ได้อีก

กระบวนการผูกขาดอำนาจไม่ว่าจะเป็นอำนาจทางการเมือง หรืออำนาจทางเศรษฐกิจ จะเป็นสิ่งที่ไม่อาจยอมรับ

ประชาชนตื่นแล้ว

ตื่นด้วยการลุกฮือ ขัดขืน แข็งข้อ ไม่ยอมรับ

มหาชนแสดงออกด้วยรูปแบบของ General Uprising หรือ Popular Uprising ด้วยการออกมาชุมนุมครั้งใหญ่

เป็นการลุกฮือของประชาชนทุกชนชั้น วรรณะ ทุกอาชีพ แข็งข้อ ขัดขืนกับอำนาจรัฐที่ไม่เป็นธรรม

เป็นสุดของที่สุดของกระบวนการอหิงสาและอารยะขัดขืนโดยมหาชน

การที่ประชาชนเหล่านี้ลุกฮือขึ้นมาจากเหตุปัจจัยหลายประการ แต่สรุปความแล้วก็คือ เกิดการบิดเบือน ผูกขาดอำนาจ ไม่ยอมรับกระบวนการคานดุลทางการเมือง

เป็นความอยุติธรรมในระบบการเมือง ที่จะเข้าสู่ภาวะครอบงำอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด

เมื่อความอยุติธรรมกลายเป็นกฎหมาย

การลุกขึ้นต่อต้าน จะกลายเป็นหน้าที่

อย่าได้แปลกใจ ทำไมประชาชนจำนวนมากที่ไม่ยอมและต้องการใช้อำนาจทางตรงโดยประกาศเสียงดังฟังชัด

ออกมา ออกมา และออกมา