วันสุดท้าย

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

เคยเขียนไว้ก่อนที่ร่าง พ.ร.บ.นิรโทษกรรมจะเข้าสภาว่า ให้ถอยเถอะ เพราะไม่ใช่การเดินสุดซอย แต่เป็นซอยตัน

ทว่าไม่มีสัญญาณตอบรับ ฝ่ายที่มีอำนาจก็ยังคงใช้อำนาจทางการเมืองผลักดันกันต่อไป

ในที่สุดนำมาซึ่งความร้อนระอุทางการเมืองที่เป็นอยู่

นาทีนี้คงต้องบอกว่าปัจจัยต่างๆ ไม่ได้หยุดลงที่ร่าง พ.ร.บ.นิรโทษกรรมเสียแล้ว โดยกำลังขยายตัวไปสู่สถานการณ์ที่ร้อนระอุยิ่งขึ้น

และว่าไปแล้ว ปม ประเด็น หรือเหตุแห่งปัญหายังคงมาจากปัจจัยเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

นั่นคือเป็นการปะทะ การต่อสู้กันทางการเมือง จากความคิดที่แตกต่างกัน 2 ขั้ว

ความแตกต่างดังกล่าวสะท้อนออกมาหลากหลายมิติ อาทิ การเอา พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร หรือไม่เอา พ.ต.ท.ทักษิณ การแบ่งสีเสื้อ ฯลฯ

จะอธิบาย ยกเหตุผลต่างๆ นานา แต่ทั้งหมดมันก็ไปลงเอยที่ความคิดที่แตกต่างกันเป็น 2 ทิศ 2 ทางนั่นเอง

ทั้งหมดเป็นสถานการณ์ที่คุกรุ่นมานานเนิ่นนาน โดยมาแตกหักครั้งสำคัญก็คือการรัฐประหารในเดือน ก.ย. 2549

ทว่าแม้มีการรัฐประหารไปแล้ว ความขัดแย้งลักษณะดังกล่าวก็ยังคงอยู่ ยืดเยื้อมาถึงปัจจุบัน

ร่าง พ.ร.บ.นิรโทษกรรม คือประเด็นที่ทำให้ความขัดแย้งที่สะสมอยู่ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้สถานการณ์ทำท่าจะบานปลาย

ความขัดแย้งที่เป็นอยู่จะส่งผลในวงกว้างกว่าเดิม โดยลงลึกถึงระดับรากหญ้า ไล่ขึ้นมาถึงระดับคนชั้นกลางในเมือง จนถึงอภิสิทธิ์ชนในสังคมไทย

ขณะเดียวกัน แรงปะทะที่ตั้งเค้าทะมึน หากไม่ควบคุม ระมัดระวังให้ดีจะส่งผลรุนแรงยิ่งกว่าการรัฐประหาร หรือการเผาเมืองที่เคยเกิดขึ้นมาแล้วในอดีตเสียอีก

และวันนี้ 11 พ.ย. จะเป็นวันดีเดย์ เป็นวันสำคัญอย่างยิ่งของสถานการณ์ในอนาคต

เพราะอาจจะเป็นวันสุดท้ายที่การแก้ไขปัญหาด้วยหนทางทางการเมือง การยุบสภา ลาออก หรือแนวทางแห่งสันติ ยังอาจพอกระทำได้

แต่ถ้าพ้นวันนี้ ทุกอย่างจะเคลื่อนตัวไปสู่ทิศทางที่สุ่มเสี่ยงและอันตรายอย่างยิ่งยวด

วันนี้ โปรดคิดให้ดี ตรองกันให้ดี ก่อนจะตัดสินใจอะไรลงไป

ถ้าพ้นไปแล้วคงไม่มีโอกาสพูดคำว่าขอโทษ หรือเสียใจกันได้อีก