เงิน 2 ล้านล.

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

ร่าง พ.ร.บ.เงินกู้ 2 ล้านล้านบาท กำลังจะเข้าสู่การประชุมของสภาผู้แทนราษฎร และกลายเป็นประเด็นที่ต้องติดตาม

ไม่มีใครปฏิเสธการลงทุนเพื่อพัฒนาประเทศ เนื่องจากเป็นสิ่งจำเป็น แต่การลงทุนจะต้องมีเงื่อนไขสำคัญหลายประการ ไม่ใช่สักแต่ว่ากู้แล้วเอาไปใช้จ่าย

เริ่มจากจะเอาเงินไปลงทุนอะไร ก่อให้เกิดประสิทธิภาพ ยกระดับการผลิต ยกระดับความสามารถการแข่งขันของประเทศได้จริงหรือ

เพราะอย่าลืมว่า เงินที่ใช้ลงทุนกู้มาทั้งหมด ไม่ได้เอาเงินสมบัติส่วนตัวของใครมาลงทุน

หนี้ที่กู้ยืมมายังต้องบวกด้วยดอกเบี้ยอีกมหาศาล ชดใช้กันถึงลูกถึงหลาน เป็นหนี้สินก้อนใหญ่สุดเท่าที่เคยมีมาของประเทศ

ทุกคนจึงมีสิทธิที่จะตรวจสอบได้ ไม่ใช่จำกัดเฉพาะบรรดา สส.ในสภาเท่านั้น

เงินที่กู้หากไปลงทุนในระบบราง เช่น รถไฟรางคู่ ถนน ถือเป็นสิ่งจำเป็นเพราะเกี่ยวเนื่องกับการลดต้นทุนค่าขนส่ง อันเป็นหัวใจสำคัญในระบบเศรษฐกิจ

แต่ถ้าเอาไปลงทุนในระบบรถไฟความเร็วสูง แล้วบอกเอาไปขนผัก ขนผลไม้ เห็นทีต้องโดนโห่อย่างแน่นอน

ลำพังรถไฟความเร็วสูงก็ขาดทุนอยู่ในตัวเองอยู่แล้ว และจะขาดทุนมากขึ้นเรื่อยๆ จากการบำรุงรักษาที่จะเกิดขึ้นในแต่ละวัน

การก่อสร้างจึงจำเป็นต้องพิจารณาให้จงดีถึงความเหมาะควร ไม่ใช่สักแต่จะอ้างว่า ประเทศอื่นมี เราจำเป็นต้องมีด้วย หรือจะเป็นศูนย์กลางในอาเซียน ก็ต้องมีรถความเร็วสูง ฯลฯ

ตัวอย่างที่เห็นความเสียหายจากโครงการรถไฟความเร็วสูง หันไปดูได้จากโครงการแอร์พอร์ตลิงค์ ที่ขาดทุนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยังไม่เห็นโอกาสจะพลิกฟื้นได้เลย

นอกจากนั้น การลงทุนในโครงการเงินกู้ 2 ล้านล้านบาท จำเป็นต้องพิจารณาถึงความโปร่งใส การตรวจสอบได้ในทุกขั้นตอน ไม่ใช่จะออกกฎหมายที่สร้างอำนาจให้ฝ่ายบริหารใช้จ่ายเงินสบายมือ

ช่วงที่ผ่านมา สารพัดโครงการเต็มไปด้วยข่าวความไม่สุจริต รวมไปถึงผลประโยชน์ที่ตกอยู่กับเฉพาะบางกลุ่มธุรกิจเท่านั้น

เงินกู้ 2 ล้านล้านบาทนี้ กำลังถูกมองว่าจะเข้าไปอยู่ในวงจรเดียวกัน เป็นผลประโยชน์ก้อนมหึมาที่บังเกิดขึ้นจากเงินภาษีของประชาชน

หากเป็นประเทศที่ร่ำรวย การลงทุนคงไม่มีปัญหามากนัก แต่ทว่าสำหรับประเทศที่ไม่มีเงิน ต้องกู้มาลงทุน จำเป็นต้องพิจารณาอย่างรอบคอบ ระมัดระวัง ไม่เช่นนั้นจะเกิดสภาพกู้มาสร้างความเสียหาย กู้มาโกง กู้มาถลุง ได้ง่ายๆ

สมาคมปากมัน กำลังรองาบด้วยใจระทึก