ระเบิดชีวิต

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

เมื่อเช้าวันเสาร์ที่ผ่านมา ผมได้รับข่าวจากคุณภัทระ คำพิทักษ์ บก.โพสต์ทูเดย์ น้องที่ร่วมงานกันมานับ 10 ปี ว่า ที่บ้านโดนยิง และวางระเบิด

หลังจากถามไถ่เรื่องราวต่างๆ แล้ว ผมก็ได้แจ้งข้อมูลกับบุคคลที่เกี่ยวข้องรับทราบ รวมถึงแนะนำไปว่าให้กระจายข่าวออกไป เนื่องจากเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว แต่เป็นการทำงานในฐานะของสื่อมวลชน กับการเผชิญสิ่งที่คุกคาม

ความรุนแรงกับวิชาชีพสื่อมวลชนเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นมาตลอด เพียงแต่ระดับความรุนแรงจะมากน้อยต่างกันตามระยะเวลา หรือสถานการณ์ต่างๆ

ก่อนหน้านี้เกือบ 30 ปีมาแล้ว ผมเองก็เคยไปเกี่ยวข้องกับสถานการณ์การข่มขู่มาบ้าง

อย่างไรก็ตาม ครั้งนั้นมีการโทรศัพท์แจ้งล่วงหน้าก่อน ว่าจะส่งระเบิดมาให้ที่โรงพิมพ์ ผิดกับครั้งนี้ที่แม้มีระบบการสื่อสารที่ดีกว่าเดิม กลับไม่แจ้งล่วงหน้าเอาเสียเลย

และการกระทำดังกล่าวแม้ว่าจะมีเวลาที่ต่างกัน แต่วัตถุประสงค์ก็เหมือนๆ กัน คือ เป็นการแสดงการข่มขู่ หรือไม่ก็สร้างสถานการณ์

ส่วนใครจะทำ ระเบิด กระสุนปืนมาจากไหน คงยากจะสืบหา

ทั้งหมดมันก็เหมือนหลายๆ กรณีที่เคยเกิดขึ้นมาแล้วกับคนร่วมวิชาชีพในหลายๆ สำนักพิมพ์ เมื่อเวลาผ่านไป ลืมเลือนกันไปหมด

มันเป็นเรื่องปกติ ที่มักเกิดในภาวะไม่ปกติของบ้านเมือง

ที่พวกเราทำได้ก็เพียงแต่บอกกล่าวกันให้ระมัดระวังตัว แล้วให้ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด

เพราะว่าไปแล้ว การระวังตัว ก็คงทำได้ในระดับหนึ่งเท่านั้น ระหว่างคนจ้องทำกับคนระวัง มันต่างกันนัก

ดังนั้น สิ่งที่เราควบคุมได้เต็มที่มีอย่างเดียว คือ การทำงานด้วยความสุจริต ด้วยสติที่รอบคอบ สุขุม ระแวดระวังมากกว่าเดิม

ถ้าไม่ถึงคราวเคราะห์จริงๆ ความสัตย์ และความสุจริตจะเป็นเกราะกำบังที่ดีสุด

แต่หากถึงคราวเคราะห์หามยามซวย หรือถึงคราวได้ที่ ไม่ต้องระเบิด ไม่ต้องกระสุนหรอก เจออะไรมันก็ไป

ขอประทานโทษ เหมือนกับคำกล่าวประเภทที่ว่า ไม้จิ้มฟันแทงเหงือก ยังเสือกตาย ทำนองนั้นแหละ

สุดท้าย พวกเราก็ต้องขอขอบพระคุณทุกกำลังใจที่ส่งมา กำลังใจเหล่านี้ เป็นสิ่งที่ทำให้คนทำงาน ยังคงทำงานต่อไป

อาชีพนักข่าวมันก็อย่างนี้ เวลาไม่มีอำนาจวาสนา ก็เรียกพี่เรียกน้อง พอมีอำนาจวาสนา ส่วนใหญ่ก็ขัดข้อง ขุ่นใจ มีปัญหากันทันที

ธรรมดาของโลก ธรรมดาของชีวิต

ตถตา...มันเป็นเช่นนั้นเอง