ปวดหัวใจ

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

ปกติช่วง มี.ค. เป็นฤดูกาลถอนขนห่าน นั่นคือการเสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา

ปีนี้กรมสรรพากรขยายเวลายื่นภาษีจนถึงวันที่ 9 เม.ย. เฉพาะทางอินเทอร์เน็ต เอาใจคนเสียภาษีมากขึ้น

บรรดามนุษย์เงินเดือนก็ต้องไปยื่นภาษี และหลายคนคงรู้สึกเหมือนกันคือปวดหัวใจเหลือเกิน

เพราะคนรับประทานเงินเดือนไม่มีทางจะหนีภาษีได้ กลายเป็นผู้ผลิตรายได้ส่งให้รัฐบาล

เงินภาษีที่เสียหากเอาไปใช้สำหรับพัฒนาประเทศทำให้บ้านเมืองดีขึ้น ก็ถือเป็นความเต็มใจที่พร้อมจะจ่ายกันทุกคน เป็นหน้าที่ปฏิบัติด้วยความยินดียิ่ง

แต่ทว่า สิ่งที่เห็นก็คือการนำเงินภาษีไปใช้ในสิ่งที่เป็นการโฆษณาหาเสียงทางการเมือง สารพัดโครงการประชานิยม ก่อให้เกิดการทุจริต ประพฤติมิชอบ และทำลายระบบต่างๆ ที่เคยเกิดขึ้นมา

สารพัดโครงการ ตั้งแต่โครงการรับจำนำข้าวที่มีแต่กลิ่นเหม็นคละคลุ้ง รวมถึงทำลายระบบการผลิต การตลาด การส่งออกข้าวอย่างยับเยิน

หรือแม้กระทั่งรถคันแรก ที่เอาภาษีไปใช้ในการส่งเสริมให้มีรถ เผาผลาญพลังงาน ก่อให้เกิดหนี้สินขึ้นมา

มันไม่ต่างจากการเบียดบังเอาเงินชาวบ้าน เอาเงินภาษีไปใช้จ่ายเพื่อซื้อใจ ซื้อคะแนนนิยมทางการเมือง

ล่าสุด กำลังมีข่าวดีคือร่าง พ.ร.บ.เงินกู้ 2.2 ล้านล้านบาท เข้าสู่สภา และจะผ่านวาระแรกอย่างแน่นอน

เงินกู้ก้อนดังกล่าว เป็นหนี้สินมหึมามหาศาล ไม่เพียงเฉพาะตัวเงินต้นเท่านั้น ดอกเบี้ยที่ต้องจ่ายก็ปาเข้าไปกว่า 3 ล้านล้านบาท รวมกันแล้วเป็นยอดหนี้สินกว่า 5 ล้านล้านบาท

โน่น เงินกู้ทั้งหมดกว่าจะจ่ายกันเสร็จสิ้นก็อีก 50 ปี หรือครึ่งศตวรรษถึงจะหมดสิ้น

และของขวัญชิ้นใหม่ที่กำลังแกะกล่อง โดยมีสารพัดโครงการก่อสร้าง การวาดฝันอนาคตอันงดงามเป็นเหยื่อล่อ

บรรดาผู้ที่เสียภาษีในขณะนี้เรียกได้ว่า ถึงเกษียณไปแล้ว หรือตายไป ก็ยังจ่ายภาษีใช้หนี้ไม่หมด ตกเป็นมรดกบาปต่อไปยันรุ่นลูกรุ่นหลาน

เอาละ การก่อสร้างสาธารณูป โภคที่จำเป็นคงพอทำใจได้ แต่ทว่า สิ่งที่ทำใจได้ยากคือ มหกรรมงาบ มหกรรมงับที่กำลังจะตามมานี่สิ

ใครที่บอกว่าโครงการก่อสร้างภายใต้วงเงินกู้ 2.2 ล้านล้านบาท โปร่งใส ไม่มีการทุจริตโดยเด็ดขาด คงไม่ใช่การโกหกสีขาว แต่เป็นการโกหกซึ่งหน้าเสียมากกว่า

เมื่อต้องเสียภาษี มันถึงเจ็บปวดใจเหมือนโดนปล้นจริงๆ