อะไรล่อใจนัก

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

น่าจับตายิ่งกว่าเรื่องใดๆ ก็คือ พ.ร.บ.เงินกู้ 2.2 ล้านล้านบาท นี่แหละ เพราะดูท่าทางรัฐบาลหมายมั่นปั้นมือจะผลักดันให้สำเร็จ

ความจริงการลงทุนขนาดใหญ่เป็นสิ่งจำเป็น แต่ทว่ามันมีทางเลือกอันหลากหลาย แต่ดูเหมือนไม่ได้รับการเหลียวแล

เริ่มจาก การตั้งงบประมาณตามปกติ แต่ปัญหาก็คือการตั้งงบประมาณต้องผ่านสภาผู้แทนราษฎร และถูกตรวจสอบในทุกๆ ปี ทุกๆ โครงการ

ที่สำคัญ การกู้ด้วยวิธีงบประมาณปกติ จะแสดงตัวเลขหนี้อย่างชัดเจน และทำให้เห็นว่าระดับหนี้สาธารณะทะลุเพดานที่ควรจะเป็นไปแล้ว

เอาล่ะ ถ้าไม่อยากใช้วิธีตั้งงบประมาณปกติ ก็ยังมีผู้เสนอความคิดอีกมากมายที่ทำได้

อาทิ การใช้กองทุนรวมโครงสร้างพื้นฐาน-Infrastructure Fund

กองทุนรวมโครงสร้างพื้นฐานอธิบายง่ายๆ ก็คือการที่ตั้งกองทุนขึ้นมา และขายหน่วยลงทุนให้กับประชาชน เป็นการเอาเงินประชาชนมาร่วมลงทุน แทนที่จะให้รัฐบาลควักเพียงฝ่ายเดียว

กองทุนรวมโครงสร้างพื้นฐานสามารถลงทุนในทรัพย์สินได้ 10 ประเภท ได้แก่ ระบบขนส่งทางราง ถนน รวมถึงทางพิเศษ ไฟฟ้า น้ำประปา สนามบิน ท่าเรือน้ำลึก โทรคมนาคม พลังงานทางเลือก ระบบบริหารจัดการน้ำ และระบบป้องกันภัยธรรมชาติ

มูลค่าการลงทุนในแต่ละโครงการไม่น้อยกว่า 2,000 ล้านบาท ยกเว้นกรณีที่เป็นกิจการประเภทไฟฟ้าจะต้องไม่น้อยกว่า 500 ล้านบาท

ถ้าไม่ชอบกองทุนรวมโครงสร้างพื้นฐาน ก็ยังมีการลงทุนตามโครงการร่วมลงทุนระหว่างภาครัฐและภาคเอกชน (Public-Private Partnership : PPP) อีก

เรื่องดังกล่าวได้มีการแก้ไขกฎหมาย และออกเป็นพระราชบัญญัติการให้เอกชนเข้าร่วมลงทุนในกิจการของรัฐ อยู่ระหว่างขั้นตอนเพื่อประกาศใช้ คาดว่าจะมีผลในเดือนนี้

การลงทุนใน PPP ไม่เป็นการก่อหนี้สาธารณะ แต่เปิดโอกาสเอกชนที่เข้ามาลงทุนเป็นผู้รับความเสี่ยงจากการลงทุนด้วย

รัฐบาลมีการพูดออกมาเหมือนกันทำนองว่า โครงการแรกๆ ที่คาดว่าจะเข้าข่ายมีผลบังคับใช้ใน พ.ร.บ.ฉบับใหม่นี้ คือ โครงการลงทุนโครงสร้างพื้นฐานจำนวน 2.2 ล้านล้านบาท ที่จะให้เอกชนเข้าร่วมลงทุนประมาณ 3-4 แสนล้านบาท

แต่รายละเอียดทั้งหมดก็ยังไม่ชัด ผิดกับ พ.ร.บ.เงินกู้ที่เดินหน้าลูกเดียว

นี่แหละทางเลือกลงทุนที่หลากหลาย แต่กลับไม่ได้พูดถึงอย่างจริงจัง จึงเป็นสิ่งที่ชวนให้คิด ทำไมถึงรักการก่อหนี้ ซุกหนี้ และรวบอำนาจนัก

อยากรู้นักเชียว อะไรหนอล่อใจได้ขนาดนั้น