น่ากลัวกว่า

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

ความน่ากลัวของเศรษฐกิจ ไม่ใช่ค่าเงินบาทแข็ง ไม่ใช่ดอกเบี้ยจะสูงหรือต่ำ

แต่สิ่งที่น่าหวาดหวั่นที่สุดคือ การที่คณะกรรมการนโยบายการเงิน และ ธนาคารแห่งประเทศไทย หรือ ธนาคารชาติ ต้องทำตามใบสั่ง ตามแรงกดดันทางการเมือง

ถ้าเป็นเช่นนี้จริงๆ รับประกันได้ความวิบัติจะมาเยือน

สาเหตุเนื่องจากในระบบเศรษฐกิจจะมีการแบ่งนโยบายเศรษฐกิจเป็นนโยบายการคลัง และนโยบายการเงิน

นโยบายการคลัง ดูแลโดยรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ที่มาจากการเลือกตั้ง

ส่วนนโยบายการเงินดูแลโดยธนาคารชาติ และคณะกรรมการนโยบายการเงิน

แน่นอนที่สุด คนที่มาจากการเลือกตั้งก็ย่อมหวังผลการเลือกตั้ง จึงมักจะทำอะไรที่หวังผลระยะสั้น หวังได้รับคะแนนเสียงจากประชาชน

ขณะเดียวกัน ผู้ดูแลนโยบายการเงิน จะมองเสถียรภาพระยะยาว มองปัญหาที่จะเกิดและผลกระทบในอนาคต

ดังนั้น จึงเป็นเรื่องปกติที่นโยบายการเงินกับนโยบายการคลังจะไม่สอดคล้องต้องกัน

เพราะฝ่ายหนึ่งต้องการเห็นผลสั้น ทันตา อยากให้เศรษฐกิจโตมากๆ อยากแจกเงินเพื่อสร้างฐานคะแนนเสียง ฯลฯ

แต่อีกฝ่ายมองถึงระยะยาวที่จะเกิด มองถึงแง่วิชาการมากกว่า

การดำเนินนโยบายทั้งสองด้าน จึงมีการแบ่งแยก ให้ความเป็นอิสระระหว่างกันในระดับที่สามารถเหนี่ยวรั้ง แตะเบรกกันได้

แต่ในระยะนี้ ผู้ดูแลนโยบายการคลัง และฝ่ายการเมืองออกมากดดันธนาคารชาติทุกวิถีทางให้ลดดอกเบี้ยลงมา ภายใต้ข้ออ้างว่า จะทำให้ค่าเงินบาทอ่อนตัวลง และช่วยเหลือการส่งออก ช่วยเหลือเศรษฐกิจ

นี่แหละ หากมีการลดดอกเบี้ยจริงๆ ไม่ว่าจะมีคำอธิบายใดๆ ก็ฟังได้ยาก

เพราะคำถามตัวโตๆ ก็จะเกิดขึ้นอย่างแน่นอนว่า อำนาจทางการเมือง เข้าครอบงำธนาคารชาติไปเรียบร้อยใช่หรือไม่

ความน่าเชื่อถือของธนาคารชาติจะสั่นคลอน เพราะกดดันได้ สั่งการได้

การบริหารนโยบายการเงิน จะกลายเป็นอัมพาต ไม่มีใครเชื่อ

ต่อไปไม่ต้องไปถามเรื่องนโยบายการเงินกับธนาคารชาติกันแล้ว เพียงไปดูสีหน้า ไปฟังวาจา จับอารมณ์ของรัฐมนตรีคลังได้ก็เป็นอันพอ

ถึงได้บอกว่าสิ่งที่น่าหวาดหวั่น ไม่ใช่เรื่องค่าเงิน ไม่ใช่เรื่องดอกเบี้ย

ที่กำลังเอาล่อเอาเถิดกันอยู่นี่แหละ น่ากลัวมากกว่า

เพราะมันคือการเร่งเร้าความวิบัติ ทางเศรษฐกิจดีๆ นี่เอง