ไม่นานนักหรอก

 

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

ความจริงย่อมหนีความจริงไปไม่พ้น แม้จะมีการกล่าวทำนองไม่มีโรงงานได้รับผลกระทบจากนโยบายปรับค่าแรงเป็น 300 บาท แต่แล้วเลขอย่างเป็นทางการจากกระทรวงแรงงานก็รับสารภาพออกมา

นั่นคือ ตั้งแต่ปีใหม่ 1-4 ม.ค.ที่ผ่านมา โรงงานปิดตัวไปแล้ว 4 ราย หรือเฉลี่ยวันละราย โดยยังมีโรงงานอีก 7 แห่ง ส่อแววร่อแร่

นี่แหละ ผลแห่งการเดินหน้านโยบายประชานิยม และสร้างผลกระทบอย่างที่ไม่รับผิดชอบ

หวังไข่ทองคำการปรับค่าแรงขั้นต่ำ มีการโฆษณาชวนเชื่อ ทำนองเป็นการปรับสมดุลทางเศรษฐกิจ สร้างกำลังซื้อในประเทศ แต่ทว่าเนื้อแท้ไม่ต่างจากการฆ่าห่านเพื่อเอาไข่

ธุรกิจน้อยใหญ่นั่นคือแม่ห่าน ไข่ห่านคือการจ้างงาน แต่ทว่ารัฐบาลกลับไปบีบคอแม่ห่านจนตายคามือ

เมื่อแม่ห่านตาย ก็หมดทุกสิ่ง ผู้ใช้แรงงานที่หวังจะมีไข่ห่านประทังชีพก็ต้องเดือดร้อน

หลายโรงงาน รวมถึงธุรกิจใหญ่น้อยเริ่มปรับตัว โดยธุรกิจบางประเภทก็รับสภาพค่าแรงได้ จากผลิตสินค้ามีอัตรากำไรที่เพียงพอ

แต่หลายธุรกิจ โดยเฉพาะขนาดกลาง ขนาดย่อม ลำบากสาหัส

ที่กำลังเกิดขึ้นก็คือ การตัดสวัสดิการอื่นๆ ที่แรงงานเคยได้รับ เพื่อให้ต้นทุนคงที่เหลือไม่เพิ่มมากนัก การลดจำนวนชั่วโมงการจ้างงาน แต่ให้แรงงานเพิ่มผลผลิตมากขึ้น รวมไปถึงการเลิกจ้างงานเป็นรายวัน ทว่าจะให้เป็นรายชิ้นแทน

และแน่นอน ที่ปรับตัวไม่ได้ก็ต้องปิดกิจการไป

ไปๆ มาๆ จึงกลายเป็นว่าแรงงานไม่ได้รับผลบวกอย่างเต็มที่ แต่มีผลกระทบตามมาอย่างมากมาย

การพูดทำนองว่า หากอุตสาหกรรมใดอยู่เมืองไทยไม่ได้ ก็ให้ไปอยู่ลาว เขมร พม่า แทน ถือเป็นการพูดที่ไม่รับผิดชอบ

รัฐบาลมีสิทธิอะไรไปทำให้โรงงานเหล่านี้เจ๊ง หรือไล่โรงงานเหล่านี้ไปต่างประเทศ

จริงอยู่การปรับค่าจ้างแรงงานเป็นสิ่งที่ควรทำ แต่สิ่งที่ควรทำมากกว่าคือการหาทางที่ทำให้ธุรกิจอยู่รอด ลูกจ้างอยู่รอด และปรับค่าจ้างได้เช่นกันในอัตราที่เพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม โดยไม่ใช่เพิ่มพรวดพราดอย่างที่เป็นอยู่

หลายประเทศเคยปรับค่าแรงที่มากเกินไป สิ่งที่ตามมาคือความสามารถในการแข่งขันของประเทศลดต่ำลง สุดท้ายกลายเป็นวิกฤตเศรษฐกิจ กรีซ คือตัวอย่างที่เห็นชัด หายนะที่เป็นอยู่เนื่องจากการปรับค่าแรง การเน้นประชานิยมไม่ลืมหูลืมตา

บ้านเมืองเรา ดูดีๆ เถอะ

กำลังหน้ามืดตามัว เดินตามรอยอย่างไม่ผิดเพี้ยน