วางเดิมพัน

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

ประเด็นที่กลายเป็นปมร้อนก็คือการขึ้นค่าจ้างแรงงาน 300 บาท ในอีก 70 จังหวัดที่เหลือให้ครบทั้งประเทศ ในวันที่ 1 ม.ค.นี้

แต่บรรดาผู้ประกอบการในต่างจังหวัดชักธงโวยขึ้นมา ขืนขึ้นค่าแรงอีแบบนี้ มีหวังตายแน่

ธุรกิจที่จะตายก็คือผู้ประกอบการรายกลาง รายเล็ก

ปีนี้ ธุรกิจต่างจังหวัดขึ้นค่าแรงไปแล้ว 40% และปีหน้าต้องปรับให้อยู่ที่ 300 บาทเท่ากันหมด

คิดหยาบๆ อัตราค่าจ้างที่ต้องขยับในปีหน้าก็อยู่ระหว่าง 10-40% กลายเป็นต้นทุนที่ต้องนำไปคิดรวมกับการผลิตสินค้า

แม้รัฐบาลบอกว่าจะมีการลดภาษีเงินได้นิติบุคคลลงมาเป็นการชดเชย แต่บางธุรกิจลำพังจะเอาให้รอดก็ลำบาก ภาษีแทบยังไม่มีปัญญาเสีย การลดภาษีจึงไม่ช่วย

ประเด็นสำคัญก็คือ การขึ้นค่าแรงใครถูกใครผิด

รัฐบาลมองว่า สภาพปัจจุบันแรงงานถึงขั้นขาดแคลน อัตราการว่างงานน้อยเต็มทน พื้นฐานเศรษฐกิจสามารถรองรับค่าแรง 300 บาทได้แน่นอน จึงไม่น่าจะมีปัญหา

แต่ภาคเอกชนมองว่า การขึ้นค่าแรงจะทำให้แบกต้นทุนไม่ไหว และถึงขั้นต้องปิดกิจการ

หากรัฐบาลยืนกรานจะขึ้นค่าแรงต่อ เอกชนมีทางเลือกไม่มากนักในการปรับตัว

อย่างแรก ใครทนไม่ไหวก็ต้องย้ายโรงงานไปอยู่ลาว พม่า อุตสาหกรรมใดแข่งขันไม่ได้ก็ไม่สมควรอยู่บนแผ่นดินไทย เหมือนที่รัฐบาลต้องการประมาณนั้น

หากไม่ย้ายโรงงานก็ต้องปรับกระบวนการผลิต เพิ่มมูลค่าสินค้า

ถ้าทำแล้วยังแก้ไขไม่ได้ก็ต้อง ลดคน หรือไม่ก็ปิดตัวไป

โอกาสมีแค่ช่วง 2 เดือนต่อจากนี้ หากใครอยู่ก็แสดงว่าจะสู้ต่อ แต่หากไม่ไหวก็จะมีการลดคน หรือปิดกิจการกันไปก่อน เพื่อหนีค่าจ้างอัตราใหม่

เรียกได้ว่าเป็นการเดิมพันความเชื่อใครถูกใครผิด

ที่น่าเหนื่อยใจก็คือ การที่เอาอนาคตประเทศเป็นเดิมพันเสียนี่