ดีกำมะลอ

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

เศรษฐกิจของเรากำลังเข้าสู่จุดที่สะท้อนความเป็นจริงมากขึ้นเรื่อยๆ

ม่านมายาทางการเมือง ทำให้เกิดความพร่ามัวในแง่มุมเศรษฐกิจ โดยรัฐบาลอัดเงินงบประมาณเข้ามากระตุ้นเศรษฐกิจ จนทำให้เศรษฐกิจดูดีเกินจริง

แต่เงินที่ใส่เข้ามาไม่ก่อให้เกิดประสิทธิภาพ หรือความยั่งยืนทางเศรษฐกิจ ใช้แล้วหมดไป สุดท้ายก็ต้องเจอกับสภาพความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

นั่นคือเศรษฐกิจโตเดี๋ยวเดียว แล้วก็ฟุบลง

ความยั่งยืนทางเศรษฐกิจจะเกิดขึ้นต่อเมื่อมีการลงทุน มีการตั้งบริษัท กิจการเพิ่มขึ้น เพราะการลงทุนคือการสร้างงาน ก่อให้เกิดรายได้ เป็นหัวขบวนรถจักรที่สำคัญ

แต่การตั้งโรงงานในประเทศไทย เดี้ยงตั้งแต่ต้นปียังไม่ฟื้น

ช่วง 8 เดือนแรกของปี 2555 กรมโรงงานอุตสาหกรรมออกใบอนุญาตตั้งโรงงานรวม 2,607 แห่ง มูลค่าการลงทุน 88,443 ล้านบาท ขณะที่ช่วงเดียวกันของปีก่อนมีมูลค่าการลงทุนรวม 149,949 ล้านบาท

หรืออธิบายง่ายๆ ว่ามูลค่าการลงทุนลดลงไป 61,506 ล้านบาท หรือลดลงไป 41%

ขณะเดียวกันยังมีโรงงาน 737 แห่งปิดกิจการ แรงงานถูกยกเลิกจ้าง 21,927 คน

ทั้งหมดเกิดจากภาวะเศรษฐกิจโลกที่มีแนวโน้มชะลอตัว และเราทำตัวเอง อันเป็นผลจากการปรับค่าจ้างขั้นต่ำเป็นวันละ 300 บาท ใน 7 จังหวัด

นักลงทุนจึงชะลอการตัดสินใจลงทุน โดยคาดว่าการตั้งโรงงานใหม่จะชะลอตัวต่อเนื่องถึงปี 2556 ที่รัฐบาลจะขึ้นค่าจ้าง 300 บาททั่วประเทศ

นั่นเป็นตัวชี้วัดสำคัญตัวแรก

นอกจากนั้น สิ่งที่น่าพิจารณาต่อไปคือ การจดทะเบียนบริษัทของกระทรวงพาณิชย์

ยอดการจดทะเบียนตั้งบริษัทใหม่ 8 เดือนแรก แม้จะลดลงเมื่อเทียบกับช่วงเดียวกันของปีก่อน แต่ก็ไม่เป็นไร ลดลงไม่มากนัก

แต่สิ่งที่น่าห่วงก็คือ ยอดการจดทะเบียนเลิกกิจการ ปรากฏว่ามีบริษัททยอยปิดตัวเพิ่มขึ้นถึง 17%

เมื่อเอกชนจดทะเบียนเลิกบริษัทเพิ่มขึ้น ยอดตั้งโรงงานใหม่หดตัว จะเกิดการจ้างงานเพิ่มขึ้นได้อย่างไร

ยิ่งถ้าไปมองถึงภาวะซบเซาด้านการส่งออกที่เป็นเครื่องจักรหลักในการกระตุ้นเศรษฐกิจ ก็ยิ่งมองแล้วน่าเหนื่อย

ดังนั้น ที่มองว่าเศรษฐกิจคึกคัก ยังไปได้ ก็เกิดจากการใช้จ่ายเงินของรัฐบาล และกระตุ้นให้ชาวบ้านควักเงินมาซื้อข้าว ซื้อของ อาทิ ซื้อรถคันแรก

แต่เงินของรัฐบาลอีกไม่นานก็ต้องเจอปัญหาขาดมือ เมื่อนั้นก็ไม่ต้องพูดให้มากความว่าอะไรจะเกิดขึ้น จากการใช้จ่ายที่ไม่บันยะบันยัง ไม่สร้างความยั่งยืน

ไม่เชื่อก็เตรียมหมดตัวกันได้!!!