หนี้หัวโตแน่ๆ

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

การแก้ปัญหาน้ำท่วมของรัฐบาล มีสิ่งที่แน่นอนกับไม่แน่นอน

ความไม่แน่นอน อาทิ โครงการต่างๆ จะเสร็จทันหรือไม่ และจะเอาอยู่ได้จริงหรือ

แต่สิ่งที่แน่นอนแน่ๆ ไม่ว่าจะเอาอยู่หรือไม่อยู่ ก็คือหนี้สิน

เท่าที่มีการประเมิน ตัวเลขหนี้สาธารณะในปีงบประมาณ 2556 ซึ่งจะเริ่มตั้งแต่เดือน ต.ค.นี้ จะอยู่ 50% ของขนาดเศรษฐกิจ (จีพีดี) จากปัจจุบันอยู่ที่ 43%

หนี้ที่เพิ่มขึ้นมากจากการทำงบประมาณขาดดุลในปี 2556 จำนวน 3 แสนล้านบาท และการกู้เงิน 4 แสนล้านบาท ตาม พ.ร.ก.กู้เงินจัดการน้ำ และ พ.ร.ก.กองทุนประกันภัยพิบัติ

การกู้ตาม พ.ร.ก. 2 ฉบับ รวม 4 แสนล้านบาทนั้น จะทยอยกู้ในช่วงปีงบ 2554-2556 ตามความต้องการใช้เงินจากโครงการต่างๆ

ที่สำคัญหากช่วงใดต้องกู้เงินมาก หนี้อาจเกินกว่า 50% ต่อจีดีพี

นี่แหละ ประเด็นสำคัญ

เพราะหนี้ดังกล่าว เป็นสิ่งที่จะเกิดแน่นอน แต่ทว่าการชดใช้หนี้อย่างไรกลายเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอนเสียอย่างนั้น

รัฐบาลเพียงคาดหวังว่า ในอนาคตหนี้สาธารณะมีแนวโน้มจะลดลง เพราะจะจัดทำงบประมาณขาดดุลให้ลดลงเรื่อยๆ และเข้าไปสู่เป้าหมายงบสมดุล

แต่ทั้งหมด ไม่มีคำยืนยันว่าจะใช้งบสมดุลในปีใด และลดหนี้ประเทศอย่างไร !?!

สภาพที่เกิดขึ้น จึงทำให้มีการมองด้วยความเป็นห่วงว่า หนี้ที่ก่อขึ้นมาจะกลายเป็นปัญหาในอนาคต

เพราะเงินมหาศาลที่ใช้ ไม่ได้ทำให้เกิดประสิทธิภาพในการผลิต หรือยกระดับการแข่งขันของประเทศแม้แต่น้อย มีแต่ใช้จ่าย แล้วหมดเปลืองไปเรื่อยๆ

งบประมาณน้ำท่วมส่วนใหญ่ ถูกใช้จ่ายเพื่อปกป้องทรัพย์สิน รวมถึงเศรษฐกิจไม่ให้หดตัว แต่ไม่ช่วยทำให้เศรษฐกิจขยายตัว หรือยกระดับความสามารถในการแข่งขัน จนทำให้เพิ่มผลผลิตในแง่ใดแง่หนึ่งขึ้นมาได้

หนี้เหล่านี้ จึงเหมือนมะเร็งร้ายที่ฝังตัวอยู่

หากไม่ระวัง เมามันประชานิยม มะเร็งก็จะลุกลาม จนเอาไม่อยู่

กรีซ คือตัวอย่างที่ดีในการกู้หนี้ยืมสิน ใช้ในสิ่งที่ไม่ก่อให้เกิดการยกระดับการแข่งขัน สุดท้ายก็ต้องรับเคราะห์ไป

และที่แน่ๆ อีกก็คือ ปัญหาหนี้สินหากจะระเบิดขึ้น ก็ต้องเป็นเหตุการณ์ในอนาคต

คนที่ต้องชดใช้จึงไม่ใช่คนก่อหนี้ แต่คนก่อหนี้กลับไม่ต้องมาชดใช้

วันนี้สิ่งที่ต้องทำคือจำกันไว้ ใครคิด ใครทำอะไรไว้บ้าง

ต่อไปจะได้สะสาง แยกแยะได้ถูกว่าใครเป็นใคร