ซุกแต่หนี้-ดีแต่แจก

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

ข่าวที่ทั้งโลกเฝ้าจับตาคือการแก้ปัญหาหนี้สินของประเทศกรีซ โดยเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา เป็นจุดชี้เป็นชี้ตาย ที่รัฐสภาของกรีซจะต้องลงมติรับรองแผนการกู้เงินครั้งใหญ่ จำนวน 1.7 แสนล้านเหรียญสหรัฐ

แน่นอน เงินก้อนนี้ไม่ใช่ของฟรี แต่เต็มไปด้วยเงื่อนไขมากมาย โดยเฉพาะการลดค่าใช้จ่าย อาทิ ต้องลดค่าจ้างขั้นต่ำในกรีซลง 22% ต้องลดการจ่ายเงินบำนาญ ลดการจ้างงานในภาครัฐ ฯลฯ

กรีซ มีทางเลือกแค่ 2 ประการ คือ ต้องผ่านร่างกฎหมายดังกล่าวเพื่อให้ได้เงินกู้ แต่ต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดทางเศรษฐกิจและสังคม ต้องเผชิญภาวะเศรษฐกิจถดถอย

หรืออีกทาง กรีซต้องยอมเป็นประเทศล้มละลาย

ทั้งหมดเกิดจากปัญหาหนี้สินของกรีซ

หนี้สินดังกล่าวสรุปรวบยอดแล้วมาจาก 2 สาเหตุ

นั่นคือการ ซุกแต่หนี้ กับ ดีแต่แจก

กรีซ เคยเป็นประเทศที่มีอัตราการเติบโตทางเศรษฐกิจเร็วสุดในยุโรปจากปัจจัยหลายประการ โดยเฉพาะการที่รัฐบาลใช้เงินกระตุ้นเศรษฐกิจมหาศาล

รัฐบาลกรีซหลายชุดดำเนินการขาดดุลครั้งใหญ่เพื่อจัดหาเงินทุนแก่อาชีพภาคเอกชน บำนาญ และประโยชน์ทางสังคมอื่นๆ รวมถึงการเพิ่มค่าจ้างขั้นต่ำ โดยไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีการพูดทำนอง ถ้าอุตสาหกรรมใดอยู่ในกรีซไม่ได้ก็ให้ย้ายไปประเทศอื่นด้วยหรือเปล่า

นั่นก็คือการแจก ใช้เงินประชานิยม ที่ทำให้เศรษฐกิจโต แต่แลกมาด้วยหนี้สินของประเทศ

เมื่อหนี้สินมากขึ้น รัฐบาลกรีซจึงเริ่มปฏิบัติการ ซุกหนี้ โดยรายงานสถิติทางเศรษฐกิจของประเทศอย่างผิดๆ มาอย่างต่อเนื่อง มีเจตนาเพื่อให้ดูเหมือนว่ามีหนี้สินน้อย

ต้นปี พ.ศ. 2553 มีการค้นพบว่ารัฐบาลกรีซใช้วิธีซุกหนี้มากมายเพื่อให้รัฐบาลสามารถใช้จ่ายเงินได้เกินกว่ารายได้ โดยซ่อนตัวเลขหนี้สินที่แท้จริงจำนวนมหาศาล

แต่สุดท้ายกรีซก็ไม่รอด โดยเฉพาะเมื่อเกิดวิกฤตเศรษฐกิจในสหรัฐ ทำให้อุตสาหกรรมหลายประเภทประสบปัญหา

หลังน้ำลดตอก็เริ่มผุด กรีซต้องเผชิญกับความจริงของมายาประชานิยม

ประชาชนชาวกรีซกำลังชดใช้กรรม ตกงาน บ้านถูกยึด ไร้สวัสดิการ มองไม่เห็นอนาคต ไม่มีใครรู้ว่าวิกฤตหนี้จะจบลงเมื่อไร

ชาวกรีซนัดหยุดงานเพื่อประท้วงต่อการลดค่าใช้จ่าย การเพิ่มภาษี โดยมีผู้เสียชีวิต บาดเจ็บหลายสิบคน และถูกจับกุม

เห็นกรีซแล้ว ก็ต้องขนพองสยองเกล้าอย่างไรก็ไม่รู้

ดูแล้วมันคุ้นๆ อย่างไรชอบกล