ภูมิใจเสียเถอะ

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

ใครที่เป็นมนุษย์เงินเดือน มีหน้าที่เสียภาษี อาจต้องมีความรู้สึกว่า กำลังถูกเอาปืนจี้หัวแล้วปล้น

คนที่ปล้น คือรัฐบาล

ปล้นเอาเงินภาษีของคนทำงาน ของบริษัทต่างๆ ไปใช้สบายใจเฉิบ

และไม่แปลกประหลาดใจ ทำไมรัฐบาลถึงหน้ามืด ต้องโอนภาระจ่ายดอกเบี้ยจากวิกฤตเศรษฐกิจไปให้ธนาคารแห่งประเทศไทย (ธปท.) ดูแล

เพราะรัฐบาลทำท่าจะขาดเงิน จึงต้องโยนภาระทิ้งไป

เมื่อรัฐบาลไม่ต้องจ่ายหนี้ปีละ 4 หมื่นล้านบาท ทำให้มีช่องทางในการใช้เงินอย่างเต็มที่ ทั้งโครงการแก้ปัญหาน้ำ และสารพันโครงการหาเสียงที่วางเอาไว้

แน่นอน รัฐบาลจำเป็นต้องใช้เงินจริงๆ

อย่างการจ่ายค่าเสียหายให้ม็อบแดง ตายได้ 7.75 ล้านบาทต่อหัว รวมแล้วจะต้องใช้เงินเบื้องต้นก็ 2,000 ล้านบาท

เงินเอามาจากไหน ถ้าไม่ใช่ภาษีที่เก็บจากชาวบ้าน

เห็นหรือยัง งานนี้ทำไมถึงต้องรู้สึกว่ากำลังถูกเอาปืนจี้หัว

ยิ่งกิจการน้อยใหญ่ที่เคยประสบปัญหาคราวแดงเผาเมืองเมื่อปีก่อนก็คงต้องรับประทานใบบัวบก

เผาคราวก่อน ฉิบหายกันไปตามๆ กัน งวดนี้ภาษีที่เสียไปถูกปันเป็นค่าทำขวัญเสียอีก

นโยบายประชานิยมเป็นการเอาเงินภาษี ไปจัดทำโครงการกับรากหญ้า เพื่อให้ได้คะแนนเสียงเป็นรัฐบาล

แต่งวดล่าสุด แปรเปลี่ยนใหม่ นโยบายแดงนิยมหนักข้อกว่าประชานิยมอีก

เอาเงินภาษีไปให้เสื้อแดง ที่คนทั้งเมืองรู้ว่าเป็นฐานกำลัง เพื่อสร้างฐานอำนาจด้านมวลชนอย่างยั่งยืน

ส่วนกลุ่มอื่นๆ ทหาร ตำรวจ ที่เสียชีวิตจากการปฏิบัติหน้าที่ ชาวใต้ที่ตายไปจากนโยบายปราบปรามของรัฐบาลเดิม คนทำมาหากินที่ได้รับผลกระทบจากม็อบ กลับไม่ได้รับการเหลียวแล จัดหนัก จัดเต็มให้อย่างเช่นเสื้อแดง

ใครเสียภาษีจงภูมิใจเสียเถอะ

ถูกรีดเลือดให้รัฐบาลชุดนี้ มันสุโค่ยจริงๆ