สิ่งที่ต้องทำ

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

ความน่าเชื่อถือของรัฐบาลนี้หายไปกับสายน้ำ ดูได้จากสื่อต่างชาติที่วิจารณ์อย่างหนัก และคนไทยเองก็รุมสวดกันทั้งเมือง

ที่เป็นเช่นนี้ มาจากหลายประเด็น โดยเฉพาะข้อมูลข่าวสารที่ออกมาจาก ศูนย์ปฏิบัติการช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัย หรือ ศปภ. ที่ถือเป็นมหกรรมความวุ่นวายระดับชาติก็ว่าได้

นับตั้งแต่แนวคิดการถ่ายทอดข่าวสารทั้งวันทั้งคืนทางโทรทัศน์ ทำให้เกิดสภาพข้อมูลล้นจอ สุดท้ายมีก็เหมือนไม่มี พูดก็เหมือนไม่ได้พูด เพราะไม่มีใครฟัง

ลองคิดดู การทำรายการทั้งวัน ต้องเกี่ยวพันกับน้ำท่วม จะทำอย่างไร มีอะไรให้พูด หรือพูดแล้วมีอะไรให้ชาวบ้านสนใจตลอดวัน

สภาพที่เป็นอยู่จึงหนักไปทางรายการสารพัดคอมเมนต์หรือสารพัดแนวคิดเป็นหลัก ฟังก็จับประเด็นสำคัญไม่ได้

การที่มีมาก กลายเป็นสิ่งที่มากเกิน เกิดสภาพเฝือเฟ้อด้านข่าวสาร สู้มีน้อยแต่กำหนดเวลาแน่ชัด ใครจะฟังก็ติดตามได้เป็นช่วงๆ เช่น จะเป็นรายการที่ทำแค่ 15 นาทีต่อชั่วโมง แต่กำหนดประเด็นให้ดีว่าจะต้องการสื่อสารอะไร ไม่ต้องมากแต่เข้าหัวใจสำคัญ

ยกเว้นถ้าเกิดเหตุด่วน ก็ตัดเข้ามาแถลงอย่างนี้ก็ไม่เป็นไร

และยิ่งเฉพาะไปดูการแถลงอย่างเป็นทางการของ ศปภ.ที่ผ่านมาแล้ว ยิ่งเข้ารกเข้าพง ไม่รู้เวลาแน่ชัด จะพูดอะไรแน่ เพราะบางครั้งมีประเด็นทางการเมืองเข้ามาหน้าจออีก

การกำหนดประเด็นสำคัญในการแถลงอย่างเป็นทางการของ ศปภ.ในแต่ละวันจึงเป็นสิ่งจำเป็น เช่น วันนี้ประเด็นสำคัญน้ำท่วมที่สำคัญสุดอยู่ตรงไหน พื้นที่ไหนต้องจับตาว่ากำลังทำอะไรกัน ย้ำชัดๆ ทุกๆ ครั้ง

ไม่ใช่พูดไปเรื่อยเปื่อย น้ำท่วมทั้งเมืองแล้ว ยังน้ำลายท่วมจออีก สรุปไม่ได้ว่าวันนี้อะไรคือสิ่งสำคัญ หรือชาวบ้านต้องทำอะไร

นอกจากนั้น ผู้ที่จะมาแถลงต้องกำหนดให้ดี ต้องน่าเชื่อถือ พูดด้วยภาษาง่ายๆ ไม่ยืดยาด ไม่ใช่กว่าจะเข้าเรื่องก็พล่ามเรื่องโน้น เรื่องนี้ บรรยายสรรพคุณของตัวเอง แล้วค่อยวกเข้ามาสิ่งที่ต้องการแถลง

เหล่านี้คือการบริหารจัดการข่าว ต้องกระชับ ตรงประเด็น เข้าใจง่าย ไม่ต้องใช้เวลาทั้งวันทั้งคืน โดยเฉพาะยิ่งช่วงภาวะวิกฤต ต้องกำหนดประเด็นสำคัญ มุ่งเนื้อหา (Content) มากกว่า ความเห็น (Comment)

ที่เป็นอยู่ยิ่งเห็นก็ยิ่งเหนื่อย สุดท้ายก็ตัวใครตัวมัน

เพราะเชื่อรัฐบาลแล้ว มีหวังจมน้ำตายกันหมด