น้ำ-วาระแห่งชาติ

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

เหมือนกับเป็นเทศกาลประจำปีไปแล้ว เมื่อถึงหน้าฝน น้ำหลาก จนเกิดน้ำท่วมเกิดขึ้นซ้ำซากทุกๆ ครั้ง ภาพที่เห็นก็คือการระดมความช่วยเหลือ แจกของให้ผู้ประสบภัยน้ำท่วม

พอหน้าร้อน ปัญหาก็ตามมาคือแล้งซ้ำซ้อน ในพื้นที่เดียวกัน

แน่นอนว่า ปัญหาน้ำท่วม น้ำแล้ง จะยืดเยื้อยาวนาน และเพิ่มความรุนแรงมากยิ่งขึ้น

สาเหตุสำคัญทุกคนรู้ว่า เกิดจากการตัดไม้ทำลายป่า จนทำให้ป่าต้นน้ำลำธารเสียหาย ไม่สามารถอุ้มน้ำในหน้าฝน และสร้างความชุ่มชื่นในหน้าแล้งได้

ถัดมา คนเข้าไปบุกรุกพื้นที่ซึ่งเคยเป็นพื้นที่น้ำหลาก ขวางทางน้ำ ไม่ว่าฝนตกมากหรือน้อย ก็ท่วมจนมิด

หลายๆ พื้นที่รากฐานปัญหามาจากการไปขวางทางน้ำ พอฝนตก น้ำไหลก็ท่วมกันทั้งเมืองอย่างที่เห็น

นอกจากนั้น แม่น้ำ ลำคลอง หนองบึง รวมถึงเส้นทางระบายน้ำอุดตัน จนไม่สามารถระบายน้ำเหนือได้สะดวก ขณะเดียวกันสถานที่ซึ่งจะกักเก็บน้ำ ไม่ว่าจะเป็นเขื่อน อ่างเก็บน้ำ แก้มลิง ฯลฯ ก็มีไม่พอเพียง

การแก้ไขต้องชี้ไปที่ขาใหญ่สุด ก็คือรัฐบาลนี่แหละ ต้องลงจัดการปัญหาน้ำท่วม น้ำแล้ง

และคงไม่ใช่แค่การประกาศบางระกำโมเดล เป็นอันเสร็จพิธี เพราะปัญหาน้ำต้องทำทั้งระบบ ตั้งแต่ต้นน้ำ กลางน้ำ และปลายน้ำ มองไปให้สุดสาย แก้ไขกันทั้งระบบตั้งแต่แรก

คำถามก็คือแต่ละปีงบประมาณที่รัฐบาลใช้แก้ปัญหาน้ำมากน้อยแค่ไหน โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับงบประมาณด้านอื่นๆ

ไปดูได้ รับประกันได้ว่า งบประมาณในการก่อสร้างถนน สร้างรถไฟฟ้า ฯลฯ สิ่งอำนวยความสะดวก มันมากกว่าการแก้ปัญหาน้ำไม่รู้กี่เท่าตัว

ทำไมรัฐบาลไม่จัดสรรงบประมาณโดยเน้นด้านน้ำอย่างจริงจัง ทั้งที่บ้านเมืองเราเป็นประเทศเกษตรกรรม และรัฐบาลก็มักจะหาเสียงกับชาวไร่ ชาวนาตลอด

ซ้ำร้าย ทำไมถึงไม่ประกาศปัญหาน้ำท่วม น้ำแล้ง เป็นวาระแห่งชาติ เพราะมีความรุนแรงของปัญหามากขึ้นเรื่อยๆ ไม่แพ้ปัญหายาเสพติด

การพลิกประเทศ ทำให้รากหญ้ากินดีอยู่ดี คงไม่ได้อยู่ที่การเพิ่มราคาจำนำข้าว ไม่ใช่อยู่ที่การพักหนี้ ฯลฯ เท่านั้น

แต่หัวใจสำคัญคือแก้ปัญหาน้ำ ถ้าแก้น้ำท่วม น้ำแล้งได้ ชาวไร่ชาวนาลืมตาอ้าปากได้แน่นอน

อย่าเป็นปูเดินเบี้ยว เฉไฉไปไหนอีกเลย

น้ำนี่แหละ ถ้าแก้ได้ บ้านเมืองนี้ปัญหาจะลดลงกว่าครึ่ง