เดิมพันครั้งใหญ่

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

โครงการใหญ่ที่ทุกฝ่ายกำลังจับตาก็คือ การเปิดรับจำนำข้าวของรัฐบาล เนื่องจากโครงการดังกล่าวเกี่ยวพันกับเกษตรกรที่เป็นคนส่วนใหญ่ของประเทศ และต้องใช้เงินมหาศาล

รัฐบาลประกาศจะรับจำนำข้าวหอมมะลิเกวียนละ 2 หมื่นบาท และจำนำข้าวเปลือกเกวียนละ 1.5 หมื่นบาท ซึ่งเป็นราคาสูงอันดับต้นๆ เท่าที่เคยเปิดรับจำนำมา

ราคาข้าวดังกล่าวทำให้โครงการนี้ทำท่าจะขาดทุนมหาศาล ต้องใช้งบประมาณในการอุดหนุนนับแสนล้านบาทต่อปี

นอกจากการขาดทุนแล้ว สิ่งที่จะตามมาคือความวิตกว่า จะเกิดการทุจริตอย่างมโหฬาร

ในอดีตหลายครั้งที่เปิดรับจำนำข้าว เกิดการทุจริต ตั้งแต่ชาวนา โรงสี ผู้ส่งออก บริษัทตรวจสอบคุณภาพข้าว ข้าราชการประจำ และนักการเมือง

กินกันครบวงจร สุดแล้วแต่ว่าปากใครจะกว้างกว่ากัน

นอกจากนั้น สิ่งที่กลายเป็นความกังวลก็คือข้าวที่จำนำมาแล้ว จะเอาไปไหน

เพราะราคาที่รับจำนำสูงกว่าราคาตลาดในตลาดโลกมาก การระบายขายข้าวจึงลำบาก

หลายๆ ฝ่ายจึงเป็นกังวล โดยเฉพาะกลุ่มนักวิชาการ อาทิ อัมมาร สยามวาลา จากสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย หรือทีดีอาร์ไอ พูดว่า หมดปัญญาที่จะเสนอแนวทางแก้ปัญหาข้าวให้รัฐบาล เพราะราคาจำนำที่ตั้งเอาไว้มันสูงเกิน

อย่างไรก็ตาม รัฐบาลยังเชื่อมั่นในสิ่งที่ตัวเองกำลังเดินหน้า โดยหวังว่าราคาข้าวที่สูงขึ้น จะทำให้เกษตรกรลืมตาอ้าปาก และเพิ่มกำลังซื้อในระบบ สุดท้ายจะกลับคืนมาในรูปของภาษี

ขณะเดียวกันในแง่การทุจริต ก็มีการประกาศตีฆ้องร้องป่าว ให้ทุกส่วนของสังคม เข้ามาร่วมจับตาการรับจำนำข้าวอย่างเต็มที่

และที่สำคัญ สิ่งที่ยังไม่ประกาศ แต่รัฐบาลเหมือนจำยอมรับก็คือ โครงการนี้ต้องขาดทุนอย่างแน่นอน ยกเว้นเทวดาจะช่วยให้เกิดภัยพิบัติร้ายแรงทั่วโลก จนผลผลิตข้าวในตลาดโลกหดหาย

เพราะการตั้งราคาจำนำสูงๆ มันไม่ต่างจากการที่รัฐบาลตั้งโต๊ะซื้อข้าวในราคาสูงๆ สุดท้ายชาวนาจะไม่มาไถ่ถอน และรัฐบาลต้องรับภาระค่าเก็บ และการขายข้าวในราคาขาดทุน

โครงการรับจำนำข้าวจึงเป็นการเดินพันครั้งใหญ่ของประเทศ

จะหมู่หรือจ่า จะแค่ถลอกปอกเปิก หรือสาหัสแค่ไหนไม่นานรู้ผล