ศิรภพพ์ โอคาเบ ความสุขจากอุปกรณ์ทำผมแบบจัดเต็ม

จากเด็กที่ติดเกมงอมแงม มาเรียนทำผมเพื่อที่จะได้ทำงานแบบมีเวลาว่างพอจะเอาไว้เล่นเกมสักวันละ 2-3 ชั่วโมงระหว่างรอลูกค้า แต่เมื่อมาทำงานไม่กี่เดือน เขาก็เกิดอาการหลงใหลในวิชาชีพนี้ จนตัดสินใจลาออกมาเปิดร้านทำผมเป็นของตนเอง

ในวัยไม่ถึง 30 ปี เขาก็ได้เป็นแบรนด์แอมบาสซาเดอร์ของแบรนด์ผลิตภัณฑ์ผมฟามาซี จากประเทศอิตาลี ที่ถือว่าอายุน้อยที่สุด เพราะส่วนใหญ่นั้นจะอายุ 40 ปีขึ้นไป ซึ่งเขาเป็นมาเกือบ 5 ปีแล้ว

“จีโร่” ศิรภพพ์ โอคาเบ เจ้าของร้านทำผมจีโร่ ย่านเซ็นทรัลปิ่นเกล้า ที่มีจุดเด่นในการตัดผมบ๊อบได้สวยงามและบ๊อบทุยสั้นได้อย่างคมกริบ

ล่าสุด เขาถึงขั้นไปลงคอร์สเรียนตัดผมบ๊อบแบบเล่นเส้นสาย ที่สถาบัน Mazella & Palaer ซึ่งถือเป็นมาสเตอร์ด้านผมบ๊อบถึง 2 สัปดาห์ เพื่อเจาะลึกด้านการตัดผมบ๊อบอย่างลงลึก เพราะเขาคิดว่าการทำผมคือศิลปะไม่ใช่แค่ตัดแล้วจบๆ ไป

ผมบ๊อบที่ดีจะทำให้ดูทันสมัยไม่เชย ซึ่งเขาเป็นคนไทยคนแรกที่ไปเรียนที่นี่ โดยเจ้าของโรงเรียนเดินทางทั่วโลกเพื่อไปสอน โดยใช้แบรนด์ของตัวเอง ไม่สนใจให้ผลิตภัณฑ์อื่นใดมาสนับสนุน

นับแต่ปีนี้เป็นต้นไป เขาตั้งใจว่าเขาจะไปเรียนรู้เพิ่มเติมด้านผมต่างๆ ที่ต่างประเทศอย่างน้อยปีละครั้ง

“อาชีพทำผมนี้ เราลงทุนกับความรู้อยู่ตลอดเวลา เสียเงินกับความรู้เท่าไรก็ได้ ถ้าแลกมากับความเชี่ยวชาญความชำนาญ เฉพาะแค่หนังสือที่ซื้อมาก็หลักแสนบาทไปแล้ว แต่ความรู้ที่ได้มามันคือลายแทงขุมทรัพย์ที่ไม่มีวันหายไป มันจะติดตัวเราไปตลอดกาล ปีนี้เราจะตามลายแทงต่ออีก 4 สถาบันที่วางแผนไว้ ได้เวลากับการเก็บข้อมูลแตกแขนงไปในแนวทางของผมแล้ว”

นอกจากจะลงทุนในเรื่องการอัพเดทข้อมูลเรียนรู้ใหม่ๆ ในการสร้างสรรค์งานแล้วเขายังมีความสุขกับการลงทุนซื้ออุปกรณ์ทำผมดีๆ มาใช้บริการในร้านของเขาอีกด้วย

“ตอนแรกคิดว่าจะซื้อมาสะสม แต่ถึงเวลาก็ร้อนวิชาอยากนำมาใช้อย่างจริงจัง เช่น ไดรเป่าผมยี่ห้อไดสันซึ่งไม่มีแกนที่ด้าม แต่เป็นวงกลมที่เป็นแอร์ลม มีการคำนวณประจุลบประจุบวกออกมาพร้อมกัน จะช่วยให้ผมดูเงาไม่เกิดไฟฟ้าสถิต รุ่นนี้หุ้มด้วยทอง 23 เค ราคาเกือบ 3 หมื่นบาท ผลิตมาแบบจำกัดจำนวนมีขายเฉพาะที่ลอนดอน อังกฤษ เท่านั้น ที่ตัวกล่องจะมีลายเซ็นเจ้าของบริษัท ถ้ามีปัญหาส่งซ่อมได้ทั่วโลก มีพนักงานมารับถึงบ้านเลย”

นอกจากนั้น จีโร่ก็มีกรรไกรตัดผมยี่ห้อจาร์กัวอันละหลายหมื่นบาทที่ไว้ตัดและซอย เขาซื้อไว้หลายอัน หรือแม้กระทั่งหวีเขาก็ไปเลือกซื้อจากญี่ปุ่นและอังกฤษ โดยเฉพาะจากโรงเรียนที่เขาไปเรียนมา ซึ่งทำหวีออกมาใช้เองและขายให้เฉพาะลูกศิษย์ เพราะหวีถูกออกแบบมาให้เบา

“มีสปริงที่อ่อนมากเพื่อสามารถใช้ดัดหรือวัดแนวโค้งของผมได้เลย เฉพาะหวีก็ด้ามละพันกว่าบาท ซึ่งก็ซื้อยกล็อตมา เราอยากเลือกของดี ใช้ของดี ถ้าช่างมีฝีมือที่ดีใช้อุปกรณ์ที่ดีเข้าไปอีก ก็จะทำให้ผลลัพธ์ที่ได้มาเป็นความสุขใจทั้งช่างและลูกค้า เราอยากให้เห็นถึงความใส่ใจและความพิถีพิถันในทุกขั้นตอนของงาน”