การขายสินค้า เข้าไทยของลาว

โดย กริช อึ้งวิฑูรสถิตย์

การค้าที่ผมเคยเขียนที่ผ่านมาในคอลัมน์นี้ มักจะเล่าแต่เรื่องสินค้าไทยที่เข้าไปขายในฝั่งลาวเท่านั้น มีเพื่อนหลายท่านเขียนมาถามว่า อ้าว...แล้วลาวไม่มีของมาขายในไทยบ้างเหรอ หรือว่ามีแต่ของป่า หรือสินค้าอื่นๆ เขาไม่มีเลยเหรอ ต้องตอบว่า มีครับ แต่ยังไม่ได้เล่า จะทานอาหารให้อร่อย ต้องใจเย็นๆ ครับ

ในอดีตนั้น การค้าขายระหว่างสองฝั่งโขงมีสินค้าหลายชนิดที่เกิดการค้าขึ้น ผมจำได้ว่าท่านผู้ใหญ่ที่เคารพท่านหนึ่ง เคยเล่าให้ฟังว่า ท่านอยู่ที่หนองคาย ในอดีตค้าขายปลาร้าที่มาจากฝั่งลาวเข้ามาไทย ท่านทำจนกระทั่งร่ำรวยมาก ส่งบุตรหลานรับการศึกษาระดับสูง บุตรชายท่านเคยได้รับตำแหน่งใหญ่โตในรัฐบาลมาแล้ว ซึ่งไม่น่าเชื่อว่า จากปลาร้าจุดเริ่มต้น ทำให้ท่านได้ยิ่งใหญ่ในทุกวันนี้ได้ ดังนั้นที่พ่อแม่เราสอนไว้ว่า อย่าดูถูกเงินเล็กน้อย จึงเป็นเรื่องที่ผมใส่ใจไว้ตลอดเวลาครับ

ที่เมืองห้วยทรายในอดีตนั้น มีความเจริญรุ่งเรืองกว่า อ.เชียงของ เยอะมาก ในยุคปี 2510-2517 เป็นช่วงที่ผมอยู่ที่เชียงของ ได้เห็นความอลังการของห้วยทรายมาก่อน แต่ต่อมาประเทศลาวเปลี่ยนแปลงการปกครอง ทำให้ต้องปิดประเทศกับโลกเสรีไประยะหนึ่ง ความเจริญเมื่อปิดประเทศและไม่เดินหน้าต่อ จึงทำให้เท่ากับถอยหลังไปครับ ดังนั้นเราเห็นอย่างนี้แล้วจึงเป็นบทพิสูจน์ได้ว่า ถ้าไม่เดินไปข้างหน้า แต่เพื่อนเราเดินหน้าต่อ เราก็เท่ากับถอยหลังละครับ

ในช่วงยุคเฟื่องฟูของห้วยทราย ที่นี่มีสนามบินที่มีเครื่องบินบินตรงไปเมืองหลวงพระบางและเมืองหลวงเวียงจันทน์ ส่วนเมืองอื่นๆ ก็มีบิน พวกเด็กๆ จะเห็นเครื่องบินลอยอยู่บนฟ้าเป็นประจำ แต่ที่เชียงของยังไม่มีเลยครับ อีกทั้งที่นี่จะมีโรงพยาบาลที่ค่อนข้างจะดีมาก เพราะมี แพทย์อาสา หรือกลุ่มแพทย์ Missionary โดยมากจะเป็นชาวฟิลิปปินส์ จำได้ว่าพอคนเชียงของเจ็บไข้ได้ป่วย หรือต้องการทำฟันโดยทันตแพทย์เก่งๆ จะต้องข้ามฝั่งไปรักษาที่โรงยา (โรงพยาบาล) ที่ห้วยทราย เพราะในยุคนั้นที่เชียงของมีแต่สุขศาลาหรืออนามัย แพทย์ก็ยังไม่มี แต่ปัจจุบันได้รับ พระมหากรุณาธิคุณจากสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 10 ท่านทรงประทานโรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชให้แก่ชาวเชียงของมานาน 20-30 ปีมาแล้ว เราจึงมีแพทย์พยาบาลมาประจำที่นี่แล้ว ยังความปลาบปลื้มให้แก่พสกนิกรเป็นอย่างยิ่ง

นอกจากที่กล่าวมาแล้ว ยังมีสินค้าฝรั่งเศสหลายชนิดที่ลาวนำมาจำหน่ายที่ห้วยทราย เช่น ลูกเกด ลูกพรุนบรรจุกล่อง อันนี้หลายท่านคงเคยทานแล้ว ถ้ายังไม่เห็นภาพ ไปหาดูที่เยาวราชปัจจุบันยังมีขาย ไวน์ฝรั่งเศส เหล้าฝรั่งยี่ห้อต่างๆ ซึ่งปัจจุบันไม่มีให้เห็นแล้ว ก็มีเหล้าตราแมว บุหรี่หลายยี่ห้อ ที่ห้วยทรายจะราคาถูกมาก เสื้อมองตากู อันนี้ต้องบอกเลยว่า ยุคนั้นทันสมัยมากๆ เนื้อผ้าจะนิ่มแต่มีน้ำหนักดี ใส่ทนเพราะเป็นสินค้าขึ้นชื่อของฝรั่งเศส นาฬิกายี่ห้อดังๆ อีกหลายตัวครับ เขาขายกันที่นี่เยอะมาก ร้านชัยนาฬิกาที่เชียงของเหงาไปเลยครับ บางครั้งยังต้องข้ามฝั่งเอามาขายด้วยซ้ำไป ต่อมาผมเห็นร้านชัยนาฬิกาต้องเปลี่ยนกลยุทธ์ นำเอาร้านครึ่งหนึ่งมาเปิดเป็นร้านขายเสื้อผ้าแฟชั่น ชื่อร้านฉั่วซุ่นเฮง เป็นสินค้าที่ผมกล่าวมาทั้งหมด นักท่องเที่ยวชาวไทยที่ไปเที่ยวห้วยทรายต้องซื้อกลับมาแทบทุกคนครับ

พูดถึงบุหรี่ลาว ผมจำได้สนิทใจถึงการทำโปรโมชั่นของเขาที่ใช้กลยุทธ์นำซองเปล่า 5 ซอง แลกบุหรี่ 1 ซอง ซึ่งฮือฮาและประสบความสำเร็จอย่างสูง พวกเราเด็กๆ ยังเที่ยวเก็บซองเปล่ามาแลกแล้วนำมาขายต่อให้สิงห์อมควันกัน ตอนนั้นถ้าจำไม่ผิดราคาซองละ 3 บาท พวกเด็กๆ ขายไม่ได้ราคาหรอกครับ ขายถูกกว่าร้านฝั่งลาวขาย แต่ได้ค่าขนมสนุกสนานครับ

ยังมีสินค้าอีกหลายอย่างที่ลาวนำมาขายเข้าไทย เสียดายเนื้อที่ กระดาษหมด ไว้อาทิตย์หน้าติดตามต่อครับ