คุณคิดว่า ชีวิตเรา จะเจอจุดเปลี่ยนได้กี่ครั้ง

เรื่อง : กาญจนา อายุวัฒน์ธนชัยภาพ : สุข กับ ภาพ

อดีตนายช่างใหญ่แห่งวงการเรือเหมืองแร่ วิเชียร คงด่าน เล่าถึงจุดเปลี่ยนที่ทำให้ชีวิตหันเหมาตลอด 65 ปี ทั้งเรื่องถูกบังคับให้ออกจากบ้าน หรือถูกความฝันไล่บี้จนป่วยไข้ จนถึงวันนี้เขาก็ยังไม่นิ่งนอนใจ เพราะประสบการณ์ยังคอยเตือนใจว่า ชีวิตไม่มีอะไรแน่นอน

บทสนทนาอันน่าประทับใจอาจเกิดขึ้นจากความบังเอิญ เหมือนกับการพบเจอคุณพ่อวิเชียรบนเก้าอี้หน้าบ้านที่เริ่มจากคำทักทายจนกลายเป็นเรื่องอันยาวนานถึง 65 ปี นับตั้งแต่จุดเปลี่ยนในชีวิตอายุ 12 ปี 25 ปี และ 30 ปีจนถึงปัจจุบัน

"ตอนเด็กๆ พ่อยากจนมาก ความที่เป็นพี่ชายคนโตเลยไม่ได้เรียนประถม 5 แต่ต้องออกมาช่วยเตี่ยทำงาน ทั้งเป็นเด็กท้ายรถ เป็นเด็กปั๊ม ขายลอดช่อง ขายเฉาก๊วย ปั่นสามล้อขายไอศกรีม ตอนนั้นพ่อจำเป็นต้องหาเงินเข้าบ้านให้ได้วันละ 10 สลึงถึง 3 บาท เพราะว่าน้องรอกินอยู่แล้วเตี่ยก็หาไม่พอกิน จนลุงขอตัวพ่อไปอยู่พิจิตร ถูกบังคับไป แต่ตอนนั้นพ่อเป็นแค่เด็ก ป.4 จะทำอะไรได้นอกจากเป็นช่าง เริ่มตั้งแต่เป็นช่างกลึงจนซ่อมมอเตอร์ไซค์ได้ และพ่อมีความฝันว่า อยากเป็นเถ้าแก่เหมือนเจ้าของอู่ แต่จะเป็นเถ้าแก่ได้ต้องเก่งและเก่งทุกด้าน จนลุงของพ่อเสียชีวิต พ่อเป็นคนดูแลอู่ต่อ แต่ไม่ว่าจะเก่งแค่ไหน ในใจก็นึกอยู่ตลอดอยากกลับบ้าน จนพ่อได้กลับบ้านจริงๆ และไม่คิดที่จะกลับไปอีกเลย"

เด็กชายถูกเลี้ยงให้แข็งแกร่งพร้อมความฝันอันยิ่งใหญ่ที่จะเป็นเถ้าแก่ให้ได้ กระทั่งชีวิตจับพลัดจับผลูให้พ่อวิเชียรได้จากบ้านอีกครั้งสู่โรงกลึงในพังงา ฝ่าฟันตั้งแต่เป็นช่างตัวจ้อยจนกลายเป็นเจ้าของโรงกลึงได้ในที่สุด จากนั้นพ่อเริ่มเข้าสู่วงการต่อเรือแร่ กิจการที่สร้างเงินเป็นกอบเป็นกำจากการดูดแร่ขาย และพบกับจุดเปลี่ยนต่อไปเมื่อได้แต่งงานกับภรรยา ผู้ที่ทำให้ชีวิตของพ่อวิเชียรในวัย 25 แทบไม่มีความเศร้าใจ แต่โชคชะตาก็กลับมาทำร้ายด้วยอาการเป็นโรคหัวใจเฉียบพลันในวัย 30 ปี

"ตอนนั้นพ่อรู้สึกสิ้นหวังและอยากตาย เพราะพ่อเป็นคนแข็งแกร่ง ทำงานได้มาก แต่พอเดินแทบไม่ได้แล้วมันไม่อยากอยู่" ปัจจุบันพ่อวิเชียรดำรงชีวิตอยู่ได้ด้วยหัวใจที่ทำงานเพียง 46 เปอร์เซ็นต์ "แต่เพราะลูกๆ ที่ยังเรียนไม่จบทำให้พ่อตายไม่ได้ พ่อเลยกินยา กายภาพ จนต้องผ่าตัด หลังจากผ่าไปได้หนึ่งปีก็เริ่มกลับมาเดินได้ เริ่มเก่งขึ้น ตอนนี้พ่อเลยใช้ชีวิตอยู่อย่างคนแก่ที่อยู่กับสวน อยู่กับลูกหลาน ไม่ทำงานหนักมากเหมือนแต่ก่อน"

ตอนนี้เป้าหมายในชีวิตของพ่อวิเชียรเปลี่ยนไป คือ ไม่คิดอยากร่ำรวย แต่อยากมีความสุขและอยากทำงานอะไรก็ได้ที่มีประโยชน์ต่อผู้คนหรือต่อสังคมไปพร้อมกับการ ส่งเสริมลูก

"ชีวิตประจำวันของพ่อวันนี้อยู่กับสวนผลไม้ มันอาจจะเป็นบั้นปลายของคนแก่ที่หลายคนวาดฝันไว้ แต่กว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ พ่อเชื่อว่าทุกคนคงมีเรื่องที่ไม่ธรรมดาที่อยากเล่าให้ลูกหลานฟัง" พ่อวิเชียรกล่าวทิ้งท้าย n