ชีวิต กับประมวลกฎหมาย

นักศึกษากฎหมาย ต้องมีคู่มือประจำกาย คือ ประมวลกฎหมาย ได้แก่

ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์

ประมวลกฎหมายอาญา

ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง

ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา

สมัยนั้นผมซื้อประมวลกฎหมายดังกล่าวมาใช้ ใช้แล้วกลุ้มใจ เพราะพิมพ์ผิดก็มีวรรคตอนผิดพลาด

ผมจึงไปขอตรวจสอบจากสภา ขอฉบับที่เข้าสภา ฉบับที่พิจารณาเสร็จ ออกจากสภาส่งไปกองประกาศิต เพื่อพิมพ์ในราชกิจจานุเบกษา มาตรวจทาน

ผมค้นพบว่า สมัยนั้นการพิมพ์ยังใช้แท่นพิมพ์ ตัวอักษรทำจากตะกั่ว นำตัวอักษรเรียงเป็นแถว ใส่เป็นบล็อกๆ เป็นหน้าๆ เมื่อพิมพ์ไป 500 แผ่น ต้องตรวจปรู๊ฟ เพราะจะมีตัวอักษรหลุดหล่นหายไป

นอกจากนั้น ช่างเรียงไม่ใช่นักกฎหมาย เมื่อเรียงจบบรรทัดของต้นฉบับแล้ว ไม่รู้ว่าต่อไป ติดต่อกันหรือเว้นวรรค วรรคตอนจึงผิดพลาด ภาษากฎหมาย เว้นวรรค และติดต่อกัน ความหมายจะเปลี่ยน

ผมจึงพิมพ์ประมวลกฎหมายขึ้นจำหน่าย โดยตรวจพิสูจน์อักษรอย่างระมัดระวังวรรคตอน ไม่ให้ผิดพลาด สร้างคุณภาพให้แก่ประมวลกฎหมายที่พิมพ์

ผมพิมพ์ทั้งเล่มเล็ก เล่มกลาง เล่มใหญ่ สำหรับพกติดตัว ประจำบ้าน ประจำหัวนอน และใช้ในสำนักงาน เล่มใหญ่จะเว้นขอบให้กว้างสำหรับจดฎีกาประกอบมาตราต่างๆ ได้ด้วย

ปรากฏว่าประมวลกฎหมายที่ผมจัดพิมพ์ได้รับความนิยม ได้รับการต้อนรับจากนักกฎหมายเป็นอย่างดี

ผมนำไปมอบให้ผู้พิพากษาเป็น ส.ค.ส.ในวาระปีใหม่ แจกประมวลดีกว่าแจกสิ่งของอื่นๆ

ผู้พิพากษาหลายท่าน ใช้จนขึ้นศาลฎีกา ยังใช้อยู่ เพราะโน้ตฎีกา ประกอบทั้งเก่า และใหม่ และฎีกาจากที่ประชุมใหญ่ของศาลฎีกา

หลายคนที่ไม่รู้จักผม แต่รู้จักประมวลกฎหมายที่ผมพิมพ์ และเคยทักผมว่า คิดว่าอายุมาก แต่ตัวจริงยังหนุ่มแน่น การพิมพ์ประมวลกฎหมาย จึงเป็นการประชาสัมพันธ์ได้ผลดี โดยไม่ต้องใช้เงิน n