เพื่อนรักในเวียดนาม

โดย กริช อึ้งวิฑูรสถิตย์

ผมเข้ามาอยู่เวียดนามยุคนั้นไม่ค่อยจะมีคนไทยเข้าไปมากนัก พวกเราจะค่อนข้างรู้จักกันหมด ไม่เหมือนปัจจุบันที่คนเข้าไปเยอะมากแล้ว ไปทางไหนก็จะไม่ค่อยรู้จักกันเท่าไร

ในยุคนั้นคนไทยที่ไปทำมาหากินกันที่เวียดนาม คนหนึ่งที่ผมชื่นชมในความพยายามของเขามากคนหนึ่ง คือ คุณเบิร์ด-ธงชัย พานทอง ที่ผมรู้จักคุณเบิร์ด เพราะผมเป็นคนชอบซื้อรูปภาพวาดมาก โดยเฉพาะภาพสีน้ำมัน ภาพสีน้ำมันที่นั่นวาดได้เหมือนจริงมาก อีกทั้งยังราคาย่อมเยา คุณเบิร์ดเข้าไปอยู่ที่เมืองโฮจิมินห์ด้วยความที่วันดีคืนดีมีคนมาติดต่อให้เขาเข้าไปทำงานที่โฮจิมินห์ เป็นผู้ดูแลร้านอาหาร แต่พอเข้าไปแล้วได้เห็นช่องทางทำมาหากิน เพราะที่นี่มีร้านขายรูปภาพที่วาดเลียนแบบรูป ภาพดังๆ ของศิลปินชื่อก้องโลก แล้วขายในราคาถูกให้นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ เนื่องจากยุคนั้นเพิ่งเปิดประเทศใหม่ๆ คนเวียดนามเขากำลังเริ่มต้นก่อร่างสร้างตัวใหม่ๆ จึงมีการก่อสร้างบ้านกันเยอะมาก ดังนั้นชาวเวียดนามเขาจะตกแต่งบ้านกัน รูปภาพเป็นหนึ่งในองค์ประกอบการตกแต่งบ้าน

คุณเบิร์ดเห็นช่องทางนี้ เขาจึงหันมาทำร้านขายรูปภาพแทน แรกๆ เขาทำร้านเล็กๆ อยู่ที่ถนนฮายบ่าเจิง ต่อมาพอรูปภาพขายดี และต้องจ้างคนเวียดนามทำกรอบรูปภาพ คุณเบิร์ดจึงต่อยอดตั้งโรงงานทำกรอบรูปเองเพื่อลดต้นทุน เมื่อมีพื้นที่ในโรงงานเหลือ คุณเบิร์ดจึงจ้างศิลปินมาเองเลย คราวนี้ครบวงจรครับ จ้างศิลปินมา 6-7 คน นั่งวาดรูปเลย คนไหนมีหัวครีเอทีฟ ก็ให้วาดรูปที่ตัวศิลปินคิดเอง ไม่ต้องไปลอกเลียนแบบ เพราะสามารถเรียกราคาได้ ไม่ต้องไปแข่งขันกับตลาด ส่วนใครที่เป็นศิลปินใหม่ก็ให้วาดรูปเลียนแบบไปก่อน จนกระทั่งมีความสามารถสูงขึ้น ค่อยขยับเลือนขั้น เพราะฉะนั้นร้านของคุณเบิร์ดจึงมีรูปภาพหลากหลายรูปแบบ หลากหลายราคา แล้วแต่จะเลือกซื้อตามอัธยาศัยและกำลังซื้อของลูกค้า เรียกว่าใหญ่เล็กกินรวบ ไม่ให้ลูกค้าไหลไปที่อื่นเลย

คุณสมบัติอีกประการของคุณเบิร์ด คือ เขาเป็นคนที่เรียนรู้เร็ว และมีความสามารถในด้านการบริการ เขาจึงเรียนรู้ภาษาเวียดนามได้อย่างรวดเร็ว และพูดคล่องแคล่ว ชัดเจน บริการลูกค้าประทับใจ ต่อรองราคาก็ไม่เกิดอารมณ์โกรธ ขอให้ต่อรองมา ลดแล้วลดอีก ลูกค้าจึงติดใจ ปากต่อปาก จึงมีลูกค้าเยอะมาก

ต่อมา พอเห็นว่าตลาดรูปภาพกำลังจะวาย ตลาดภายในประเทศเริ่มถึงจุดอิ่มตัว เขาก็เริ่มบุกตลาดต่างประเทศ เปิดตลาดไปยังยุโรป อเมริกา ขายดิบขายดีครับ ทุนรอนเริ่มมากขึ้น ก็ทำให้ขยับฐานะตัวเองเป็นผู้มีอันจะกินเหลือเฟือทันที

ทำร้านรูปภาพได้ร่วมยี่สิบปี คุณเบิร์ดก็หวนคิดถึงอาชีพเก่าดั้งเดิม คือ ร้านอาหาร จากเดิมเคยทำร้านอาหารฝรั่งตะวันตก ก็มาคิดถึงร้านอาหารไทย พอดีคนรู้จักมาชวนคุณเบิร์ดเช่าร้านค้า คุณเบิร์ดเห็นโอกาสมาจึงเปิดร้านอาหารไทย ชื่อ "ช้างทอง" หรือ "GOLD ELEPHENT" ร้านนี้ห่างจากร้านขายรูปภาพไม่ไกล ความเป็นมืออาชีพทำให้ร้านอาหารเจริญรุ่งเรือง จนกระทั่งเปิดร้านที่สอง ร้านที่สาม

อีกทั้งคุณเบิร์ดได้จัดตั้งบริษัทนำเข้าสินค้าไทย เช่น ชาตรามือของง่วนสุน น้ำดื่มมองเฟลอ สาหร่ายซีลีโกะ รองเท้าแตะ และผลไม้อบแห้ง มาจัดจำหน่ายแต่เพียงผู้เดียวในประเทศเวียดนาม ทำให้ปัจจุบันนี้คุณเบิร์ดได้มีฐานะดีมาก ส่งเงินกลับมาบ้าน สร้างบ้านให้บุพการีที่อยู่ จ.ชลบุรี ดูแลหลานๆ อีกหลายคน นี่คือตัวอย่างเพื่อนคนไทยที่อยู่เวียดนามที่ประสบความสำเร็จจากวิสัยทัศน์และความบากบั่นอดทน สู้ชีวิตด้วยความไม่ย่อท้อครับ ผมจึงชื่นชมคุณเบิร์ด-ธงชัย พานทอง เป็นอย่างสูงจริงๆ สู้ๆๆๆ นะ เบิร์ดน้องรัก