ด้วยรักและผูกพัน เนี้ยะโกะ กับ จีราภัสร์ อริยบุรุษ

มีเขาเป็นสัตว์เลี้ยงตัวแรกแล้วก็รู้สึกว่าผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะมาก มันก็รักและผูกพันกันมากเป็นธรรมดา มันไม่ใช่แค่เราดูแลเขาฝ่ายเดียว แต่เขาก็ให้ความสุขด้านจิตใจกับเราด้วย....

เรื่อง กาญจนา เตชาวัฒนากูล / ภาพ ทวีชัย ทวีชัย ธวัชปกรณ์

แมวสามสีพันธุ์ผสมขนฟูหน้าตาน่ารักน่าชัง แต่ขี้อาย แอบไปหลบอยู่ตรงมุมห้อง เพราะความไม่คุ้นเคยกับคนแปลกหน้า ต้องล่อหลอกกันอยู่พักใหญ่กว่าที่ “เนี้ยะโกะ” สัตว์เลี้ยงตัวโปรดของ จีน-จีราภัสร์ อริยบุรุษ บรรณาธิการเว็บไซต์เพื่อความงาม Jeban.com จะยอมเผยโฉมและให้ถ่ายรูปมาอวดแต่โดยดี (หรือเปล่า?)

จีราภัสร์ เล่าให้ฟังว่า ตอนแรกไม่คิดว่าจะมีสัตว์เลี้ยง เพราะผู้ใหญ่ที่บ้านไม่ชอบให้เลี้ยงสัตว์ไม่ว่าจะหมาหรือแมว แต่เมื่อประมาณ 7 ปีที่แล้ว มีวันหนึ่งที่ไปเดินซื้อของแถวจตุจักร แล้วเหมือนมีบุพเพสันนิวาสพาไปพบกับเนี้ยะโกะ ที่ร้านสัตว์เลี้ยงแห่งหนึ่ง

ความตั้งใจแรกแค่เดินผ่านร้านแล้วอยากแวะเข้าไปดู เพราะชอบแมวเป็นทุน แต่พอเห็นลูกแมวสามสีหน้าตาน่ารักน่าชังก็ถูกชะตา

“จำไม่ได้แล้วว่าจริงๆ มันเป็นพันธุ์อะไร น่าจะผสมระหว่างเบอร์แมนกับแทบบี แต่เราไม่ได้สนใจเรื่องพันธุ์เท่าไหร่ ชอบเพราะมันเป็นแมวสามสีมากกว่า ตอนนั้นอยากได้มากแต่ไม่กล้าซื้อ แต่ก็แกล้งถามมันว่า ‘อยากกลับบ้านด้วยกันไหม’ มันก็ร้องเบาๆ ตอบรับ สุดท้ายก็เลยได้ลูกแมวกลับมาด้วย”

ส่วนที่มาของชื่อเนี้ยะโกะนั้น เธอบอกว่า มาจากเสียงร้องของแมวในภาษาญี่ปุ่นที่จะออกเสียงว่า เนี้ยะ-เนี้ยะ แล้วเห็นเป็นตัวเมียก็เลยเติมโกะ (หมายถึงเด็กผู้หญิง) เข้าไปด้วย ภาษาไทยก็คงประมาณหนูเหมียว

แม้จะซื้อมาแล้ว แต่ก็ไม่สามารถเอาเข้าบ้านได้เพราะกลัวโดนดุ ก็เลยต้องเอาไปเลี้ยงไว้ที่ออฟฟิศส่วนตัวก่อน

“ตอนนั้นไม่กล้าพาเข้าบ้าน แต่พอดีว่าเช่าบ้านทำออฟฟิศส่วนตัวอยู่ ก็เลยเอาไปเลี้ยงไว้ที่ออฟฟิศก่อน ช่วงแรกที่พากลับมาอยู่ด้วย เขาสุขภาพแย่มาก เพราะจตุจักรเชื้อโรคเยอะ แล้วก็เป็นขี้เรื้อน หางแหว่ง เราเองก็ไม่เคยเลี้ยงแมวมาก่อน ก็ต้องพาไปหาหมอ หาหนังสือมาอ่านเพิ่มเติม ประคบประหงมกันอยู่พักใหญ่จนเขาโอเค แข็งแรงขึ้นมาก”

ผ่านพ้นเรื่องการดูแลขั้นต้นมาได้ แต่สุดท้ายเมื่อครบสัญญาเช่าต้องคืนบ้าน จีราภัสร์ก็ต้องพาเนี้ยะโกะกลับบ้านใหญ่อยู่ดี ตอนนี้ก็มีปัญหาใหม่ที่การยอมรับของคนในบ้าน

“ตอนแรกผู้ใหญ่ที่บ้านเขาก็โวยวาย เพราะเขาคิดว่ามันจะซน จะทำบ้านเลอะเทอะ แต่เราก็บอกว่าจะดูแลมันเองอย่างดีทุกอย่าง เขาก็เลยยอมให้เลี้ยง บางทีก็มีขู่ๆ บ้างว่าถ้ามันซนมากจะแอบจับไปปล่อย แต่โชคดีที่เนี้ยะเป็นแมวนิสัยเรียบร้อย แล้วก็สอนง่ายเรื่องขับถ่ายเป็นที่ทาง ไม่รู้ว่าที่ร้านฝึกมาดี หรือเพราะเป็นนิสัยของแมวพันธุ์นี้ด้วย”

หลังๆ ข้อดีและความน่ารักของเนี้ยะก็ชนะใจผู้ใหญ่ในบ้านได้ในที่สุด

“เนี้ยะจะค่อนข้างขี้อาย แต่ถ้าคุ้นกันแล้วก็จะขี้อ้อนมาก นิสัยรักสะอาดของมันก็ทำให้เขารู้สึกดี บางทีเขานอนอยู่มันก็จะชอบไปนอนซุก ไปนอนนวดบนตัวเขา ตอนหลังก็เลยกลายเป็นรักกันมากไปเลย”

แต่ก็ใช่ว่าหลังจากนั้นแล้วชีวิตจะมีความสุขตลอดไปเหมือนในนิทาน เพราะเนี้ยะโกะก็มีปัญหาใหม่เรื่องสุขภาพเข้ามาอีก “พออายุสัก 3-4 ขวบ เราก็สังเกตว่ามันมีอาการผิดปกติ มันอ้วกออกมาเป็นน้ำสีเหลืองๆ บ่อยมาก เราก็เลยพาไปหาหมอ เขาว่ามันเป็นโรคตับ น่าจะมาจากนิสัยรักสะอาดของมันที่จะชอบเลียขนตัวเองอยู่ตลอด แล้วบางส่วนกลืนลงท้อง และมันจะชอบไปนอนในห้องน้ำตลอด ก็อาจจะไปเลียน้ำที่ไม่ค่อยสะอาดหรือสารเคมีที่ติดตามขนมันก็เข้าไปสะสมในร่างกาย” จีราภัสร์ ก็ฝากเตือนบรรดาคนเลี้ยงแมวทั้งหลายให้ระวังเรื่องนี้ด้วย

“สงสารมันมาก ต้องดูแลกันใกล้ชิด นอกจากยาแล้วก็คอยป้อนของหวานให้มันกินบ่อยๆ เพราะหมอบอกว่าช่วยได้มาก แม้จะเป็นโรคที่รักษาไม่หาย แต่ก็คอยดูแลมันให้สุขภาพดีเป็นปกติได้ก็ดีใจแล้ว”

หลังจากนั้นไม่นาน จีราภัสร์ก็แต่งงานและมีลูก หลายบ้านอาจจะประสบปัญหาว่าสัตว์เลี้ยงตัวโปรดหงุดหงิดหรือน้อยใจ เพราะเหมือนถูกแย่งความรักความสนใจไปหมด

“หลังจากมีลูก ก็ไม่ได้รักเขาน้อยลงนะ แต่อาจจะมีบางช่วงที่มีเวลาให้เขาน้อยลงไปบ้าง เพราะต้องดูแลลูกอ่อนด้วย เขาก็อาจจะเหงานิดหน่อย แต่ก็ยังมีคนอื่นๆ ที่เล่นหรือคุยกับเขาได้ ตอนที่จิระ (ลูกชาย) มาเป็นสมาชิกใหม่ในบ้านเขาก็ยินดี ยังคอยมาวนเวียนดูอยู่ใกล้ๆ บางทีก็เล่นด้วยกันกับจิระ แต่เนี้ยะเป็นแมวใจดี ไม่เคยกัดไม่ข่วนด้วย ก็เลยไม่ค่อยห่วง ห่วงแต่จิระบางทีจะเล่นแรงกับแมวมากกว่า (หัวเราะ)”

“มีเขาเป็นสัตว์เลี้ยงตัวแรกแล้วก็รู้สึกว่าผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะมาก มันก็รักและผูกพันกันมากเป็นธรรมดา มันไม่ใช่แค่เราดูแลเขาฝ่ายเดียว แต่เขาก็ให้ความสุขด้านจิตใจกับเราด้วย การที่มีเขามาอยู่ในบ้าน ทำให้บ้านมีชีวิตชีวามากขึ้น เมื่อก่อนจะมีครอบครัวมีลูก เราก็ต้องออกไปทำงานนอกบ้าน บางทีก็ไม่ค่อยมีเวลาให้คนในบ้าน พอมีเนี้ยะเข้ามา ผู้ใหญ่เขาก็ไม่ค่อยเหงา เขาก็เล่นกับมัน คุยกันเหมือนเป็นเพื่อน เวลาดูเขาคุยกับแมวแล้วก็รู้สึกน่ารักดี” จีราภัสร์ส่งท้ายความประทับใจของเธอกับแมวตัวโปรด ก่อนที่เนี้ยะโกะจะหมดความอดทนในการอยู่นิ่งๆ มาพักใหญ่ เลยขอกระโดดลงจากโซฟา วิ่งหายไปซุกตัวอยู่ในมุมโปรดตามเดิม