ระทึกในสนามบินกัมพูชา

การเดินทางในกัมพูชายุคนั้น ทางเลือกมีไม่มากเหมือนทุกวันนี้ครับ การที่เราจะไปขายสินค้าโดยเฉพาะสินค้าอุปโภค-บริโภคนั้น จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องเข้าถึงจุดขาย และจะต้องทำอย่างไรก็ได้ให้ผู้ค้ามั่นใจเรา ช่วยเราเชียร์ ช่วยเราขายของให้ ดังนั้นไม่ว่าจะใกล้จะไกลแค่ไหน ลำบากแค่ไหนก็ต้องไปครับ ผมไม่เคยกลัวว่าจะเดินทางลำบาก เพราะเราเคยเดินป่า 6 ชั่วโมง เพื่อขึ้นไปบนดอยแม่สลองเรียนหนังสือเป็นประจำอยู่แล้ว แค่นี้เหรอ มีรถให้นั่ง โขยกนิดหน่อย เชอะ...สบายมาก

ยุคนั้นการเดินทางในกัมพูชายังไม่มีบริการรถโดยสารประจำทาง จะไปไหนมาไหนทีต้องอาศัยรถเช่า รถที่ผมเช่าประจำก็เก่ามากๆ แต่ก็ต้องเอาครับ เพราะไว้ใจอาเจ็กคนขับรถในความชำนาญทางของแกได้ ส่วนมากผมจะเข้าทางด่านชายแดนอรัญประเทศ ขับรถไปฝากใว้ที่ร้านทวีสโตร์ ซึ่งเป็นพันธมิตรทางการค้ากัน แล้วว่าจ้างรถเข้าไป แต่ถ้าทริปไหนจำเป็นจริงๆ หรือถ้ามีผู้ใหญ่ไปด้วย หรือถ้ามีความจำเป็นจะต้องเดินทางไปจังหวัดฝั่งตะวันออก เช่น สวายเรียง กำปงจาม ตะแก้ว กำปอด ผมก็จะนั่งเครื่องบินไปลงที่นครพนมเปญเลย

การเดินทางของผม ทำให้ได้กัลยาณมิตรหลายต่อหลายท่านครับ เช่น คุณสมชัย เป็นต้น เมื่อครั้งที่ผมเดินทางด้วยเครื่องบิน เราขึ้นเครื่องบินไปนครพนมเปญด้วยกัน ก็คุยกันไป แกก็ถามผมว่า ผมทำตลาดที่ไหนบ้าง ทำอย่างไร ผมก็เล่าความจริงให้แกฟังว่า ผมทำโน่น นี่ นั่น แล้วแกก็ทราบว่า ผมทำตลาดอเมริกาและยุโรปมาก่อน ทุกวันนี้ก็ยังทำอยู่ สินค้าข้าวสารของผมส่งออกไปโดยยังผู้ซื้อโดยผ่านผู้ส่งออกอีกที แกก็ถามว่าทำไมไม่ขออนุญาตส่งออกเอง ผมก็เล่าถึงข้อกำหนดต่างๆ ให้แกฟัง ต่อมาก็ได้รับการช่วยเหลือจากคุณสมชัย อานิสงส์จากการได้เจอกัลยาณมิตรครั้งนั้น ผมจึงได้รับใบอนุญาตส่งออกข้าว และเป็นที่มาของโรงสีข้าวซีแอนด์เอ ไรซ์มิลล์ของผมที่นิคมอุตสาหกรรมนวนครครับ

มีอยู่ครั้งผมเดินทางไปนครพนมเปญกับคุณสมชัย และคุณเทิดชัย เตชะธิการ (ปัจจุบันท่านเสียชีวิตไปแล้ว) เราไปตรวจตลาดกัน ขากลับมาที่สนามบิน ซึ่งตอนนั้นยังเป็นสนามบินเก่า เล็กมากๆ ห้องพักผู้โดยสารขนาด 8 คูณ 8 ผู้โดยสารต้องอัดกันนั่งรอขึ้นเครื่องเป็นร้อยคนภายในห้องพักผู้โดยสาร แถมยังไม่ค่อยมีร้านค้าให้บริการมากนัก มีเพียงร้านขายของที่ระลึก และร้านขายน้ำขวดเท่านั้น

วันนั้นการบินไทยใช้เครื่องบินโบอิ้ง 737 ซึ่งใช้บินไปพนมเปญเป็นประจำ แต่วันเกิดเรื่องนั้น มีเครื่องวีไอพีจากประเทศไทยบินมาลงที่สนามบินอีกลำ พอเครื่องบินวีไอพีจอด เจ้าหน้าที่เขมรก็บอกให้ไปจอดตรงนั้น ตรงนี้ ทางนักบินก็ไม่ยอมไปครับ จึงเกิดการหมั่นไส้กันขึ้นมา และวันนั้นเป็นวันอาทิตย์ เครื่องการบินไทยไปลงจอด ก็เกิดเรื่องลักษณะเดียวกัน ทางเจ้าหน้าที่เขมรให้ไปจอดนอกลาน ซึ่งเป็นลานหินคลุก นักบินไม่ยอมทำตาม เพราะหากเครื่องยนต์ดูดเอาหินเข้าไปแค่เม็ดเดียว ก็คงเป็นเรื่องราวใหญ่โตแน่ๆ อีกทั้งเครื่องบินไม่ใช่จักรยาน น้ำหนักหลายร้อยตัน เกิดติดหล่มแล้วจะทำอย่างไร

พอไม่ยอมเท่านั้นแหละครับ เป็นเรื่องเลย เจ้าหน้าที่เขมรเอารถดับเพลิงมาล้อมหน้าล้อมหลัง ไม่ให้เครื่องบินบินขึ้น ผู้โดยสารอย่างพวกเราก็ต้องนั่งรอในห้องพัก สภาพไม่ต่างจากปลากระป๋องที่อัดกันแน่น น้ำก็ไม่มี พอเลยเวลามามาก ก็จึงไปสอบถามเจ้าหน้าที่ ตอนแรกก็ไม่ยอมบอก เพราะเขาคิดว่าคงแก้ไขได้ แต่พอเวลาล่วงเลยมาหลายชั่วโมง เริ่มหิว ผมจึงไปเจรจาขอให้เอาอาหารบนเครื่องลงมาแจกจ่ายให้ผู้โดยสาร หลังจากนั้นก็ไปคุยกับพนักงานขายของที่สนามบิน แอบยืมโทรศัพท์ไปสถานทูตขอความช่วยเหลือ ซึ่งวันอาทิตย์ติดต่อลำบากมาก สุดท้ายโดนกักไป 5 ชั่วโมง  กว่าจะได้บินกลับบ้าน พอเครื่องบินออกจึงทราบว่ากัปตันยื่นคำขาดว่าถ้าไม่ปล่อยเครื่องบินบินขึ้น จะส่งข่าวออกไปว่าเครื่องโดนไฮแจ็คเขาจึงยอมครับ

เฮ้อ...ก็ยังดีนะครับที่ได้กลับบ้านมาเจอลูกเมีย อะไรก็เกิดขึ้นได้ในโลกนี้ โดยเฉพาะประเทศที่กำลังพัฒนาครับ