รู้จักเพื่อนบ้านผ่านอาหาร

โดย...เชฟดอล์ฟ

สวัสดีครับท่านผู้อ่านที่เคารพ วันอาทิตย์ที่ผ่านมาผมได้มีโอกาสไปทำงานที่เมียนมา เสร็จงานแล้วก็เลยถือโอกาสค้างคืนในย่างกุ้งเสียหนึ่งคืน ทำให้มีเวลาเตร็ดเตร่หาอาหารท้องถิ่นชิม เพื่อเป็นความรู้สำหรับตัวเองครับ ว่ากลุ่มเพื่อนๆ AEC เขากินข้าวกินปลากันอย่างไร รสชาติเปรี้ยวหวานมันเค็มกันขนาดไหน?

คราวนี้ก็ขอแค่เบาๆ เริ่มด้วยมื้อเช้ากันก่อนเลยครับ

1.ร้านแรกชื่อ Feel Restaurant มีหลายสาขา เป็นอาหารปรุงสำเร็จแล้ว มีทั้งต้ม ผัด แกง ทอด ข้าว ก๋วยเตี๋ยว ฯลฯ ส่วนเครื่องดื่มก็มีทั้งชา กาแฟ น้ำผลไม้คั้นสดๆ เยอะจนเลือกกินไม่ไหว ผมขอเรียกเป็นร้าน “ข้าวแกงพม่า” ก็แล้วกันครับ คนท้องถิ่นและนักท่องเที่ยวที่รู้จักแวะเวียนมากินกันตลอดวัน ถ้าร้านนี้มีป้ายบอกชื่ออาหารติดไว้ด้วยว่าคืออะไร จะยิ่งทำให้ลูกค้าเลือกสั่งได้ง่ายขึ้น ข้าวแกงไทยก็เหมือนกันนะครับ คนตักก็ไม่ต้องเสียเวลาตอบคำถาม ลูกค้าเองอ่านชื่ออาหารพร้อมกับเห็นหน้าตาอาหารจริงไปด้วย จากที่จะสั่งแค่ข้าวราดแกงจานเดียว ก็ต้องสั่งเป็นกับข้าวมาอีกหลายอย่างแน่นอนครับ

2.ร้านติ่มซำ ร้านนี้คนแน่นมากชนิดว่าเข้าคิวรอกันเลย รสชาติก็อร่อย อย่างไม่น่าเชื่อว่าเป็นติ่มซำในเมียนมา เสียดายอย่างเดียวว่าถ้ามีน้ำจิ้มให้เลือกมากมายกว่านี้ ก็จะทำให้เพิ่มรสชาติการกินได้มากขึ้นเยอะ ร้านนี้มีเมนูเป็นภาษาอังกฤษพร้อมภาพประกอบสวยงาม แต่เวลาสั่งอาหารไปแล้ว จะได้มาตามใจคนเสิร์ฟครับ เรียกว่าสั่งไป 10 เข่ง จะได้ฮะเก๋า หรือ ขนมจีบมาแก้ขัดไปก่อน อย่างที่อยากกินนี่นานๆ จะหลุดมาสัก 2 เข่งครับ

นี่คือตัวอย่างของความไม่สอดคล้องของการประชาสัมพันธ์กับฝ่ายผลิตและฝ่ายบริการนะครับ วันพฤหัสฯ หน้ามาชิมและวิเคราะห์กันต่ออีก 4 ร้านครับ