การจัดการปัญหาอาหารปนเปื้อน

หากใครได้ติดตามข่าวสารตามหน้าสื่อต่างๆ ในช่วง 2-3 สัปดาห์ที่ผ่านมา น่าจะพอผ่านหูผ่านตาของข่าวคราวที่มีผู้บริโภคออกร้องเรียนว่าพบการปนเปื้อนของเส้นผมอยู่ในขนมปังยี่ห้อดังยี่ห้อหนึ่ง ซึ่งเรื่องราวดังกล่าวได้ถูกร้องเรียนผ่านมายังศูนย์พิทักษ์สิทธิผู้บริโภค มูลนิธิเพื่อผู้บริโภค

ผู้ร้องได้ให้ข้อมูลถึงเรื่องนี้ว่า ผู้ร้องได้ซื้อขนมปังไส้เผือกยี่ห้อหนึ่งจากร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่งในย่านรังสิต เมื่อบิขนมปังออกเพื่อจะรับประทานก็พบเส้นผมอยู่ในเนื้อไส้ ซึ่งตอนแรกก็คิดว่าเป็นเส้นเผือก แต่ที่จริงแล้วเป็นเส้นผมยาวพอประมาณ เลยนำโทรศัพท์มาถ่ายรูปไว้และไปแจ้งความให้ตำรวจลงบันทึกประจำวัน

นอกจากนี้ ผู้ร้องยังให้ข้อมูลเพิ่มเติมอีกว่า พบการปนเปื้อนของสิ่งแปลกปลอมในขนมปังยี่ห้อดังกล่าวเป็นครั้งที่ 2 แล้ว เพียงแต่เป็นขนมปังคนละประเภทเท่านั้น

หลังจากผู้ร้องได้ร้องเรียนมายังศูนย์พิทักษ์สิทธิผู้บริโภคของมูลนิธิฯ แล้ว ก็ได้มีการติดต่อบริษัทผู้ผลิตมาพูดคุย ซึ่งตัวแทนของบริษัทก็มาบอกขั้นตอนการทำงานว่าขั้นตอนการทำงานรัดกุม แต่อาจมีสิ่งปนเปื้อนมาจากวัตถุดิบที่ซื้อมา เช่น แป้ง น้ำตาล นม เนย เป็นต้น

ในวันนั้นตัวแทนของบริษัทผู้ผลิตไม่สามารถตัดสินใจเรื่องการเยียวยาความเสียหายได้ จึงรับเรื่องไปปรึกษากับผู้ใหญ่ก่อน แต่แล้วบริษัทก็เงียบไปจนเวลาผ่านไปหลายเดือน กระทั่งทำหนังสือทวงถามไป 2 ครั้งก็ไม่มีอะไรคืบหน้า ไม่มีใครติดต่อกลับมา

เหตุผลสำคัญที่ทำให้ผู้ร้องตัดสินใจร้องเรียนถึงปัญหาที่เกิดขึ้น เพราะอยากให้เป็นกรณีตัวอย่างสำหรับคนอื่นๆ ที่อาจเจอแบบนี้แล้วไม่กล้าร้องเรียน ซึ่งการเพิกเฉยก็เท่ากับว่าผู้บริโภคยอมให้ผู้ประกอบการเอาเปรียบ

ทั้งนี้ เพราะถึงแม้ว่าราคาของที่ซื้อมาจะมีมูลค่าแค่ไม่กี่บาท แต่เมื่อเจอปัญหาก็เท่ากับว่าเราไม่สามารถบริโภคสินค้าดังกล่าวได้ ดังนั้นเมื่อเกิดปัญหาบริษัทต้องออกมาแสดงความรับผิดชอบ

อย่างไรก็ตาม ตามพระราชบัญญัติอาหาร พ.ศ. 2522 มาตรา 58 กำหนดบทลงโทษกรณีมีสิ่งปนเปื้อนในอาหารว่ามีโทษจำคุกไม่เกิน 2 ปี หรือปรับไม่เกิน 2 หมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ ทั้งนี้ หากผู้บริโภคเจอสิ่งปนเปื้อนในอาหารสามารถร้องเรียนที่มูลนิธิเพื่อผู้บริโภคได้