ขายของแบบเกาหลี

ใครไปเที่ยวกรุงโซลทุกวันนี้เป้าหมายหนึ่งในรายการคือการไปที่เมียงดง

หากเราเดินออกจากสนามบินแล้วจะไปเมียงดงเลยเป็นเรื่องที่สะดวกมาก ขึ้นรถบัสที่จะไปเข้าเมียงดงเลยค่ะ รถบัสใหม่ติดแอร์เย็นฉ่ำออกทุกๆ ยี่สิบนาทีหรือครึ่งชั่วโมง รถจะพาไปที่ตรงข้ามอาคาร Lotte ลงตรงอุโมงค์เมียงดงเลย ตรงนั้นมีโรงแรมแห่งหนึ่งอยู่พอดี

ลองค้นในเน็ตดูสิคะน่าจะมีโรงแรมใกล้ๆ อยู่แถวนั้นอีก หากเราพักโรงแรมนั้นออกจากโรงแรมก็เดินเข้ากลางเมียงดงได้ทันที หรือจะลงไปช็อปปิ้งในอุโมงค์ที่หน้าเมียงดงก็ได้ หรือหากมุดอุโมงค์ไปอีกฝั่งก็จะไปขึ้นย่านนำแดมุนไปซื้อของแบบขายส่งได้อีก

เมียงดง...เป็นพื้นที่สำหรับการช็อปปิ้งที่ทุกอย่างเป็นไปอย่างบูรณาการจริงๆ

เมียงดงในกรุงโซลกลายเป็นสวรรค์นักช็อปไปอย่างไม่น่าเชื่อ ตอนกลางวันนั้นเป็นหนึ่งบรรยากาศ พอตกค่ำก็จะมีพ่อค้าแม่ค้าเข็นรถมาตั้งแถวขายอาหารกันเต็ม กลายเป็นอีกหนึ่งบรรยากาศ

พัฒนาการสินค้าของเกาหลีของกลุ่ม Chaebol ที่รัฐบาลเกื้อหนุน ทำให้การผลิตสินค้าและการค้าเป็นไปอย่างมีเป้าหมายชัดเจน เกาหลีกลายเป็นประเทศผลิตสินค้าที่ร่ำลือไปทั่วโลกในทุกวันนี้

เกาหลีเริ่มสร้างเศรษฐกิจด้วยผลิตภัณฑ์สิ่งทอ จากนั้นผลิตอุปกรณ์เครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านซึ่งญี่ปุ่นเคยเป็นเจ้าแห่งการผลิต เกาหลีทำสินค้าตอบโจทย์เหล่านี้ส่งไปขายทั่วโลก สินค้าเกาหลีเฉียบคม เข้ากับระบบได้หลากหลาย ราคาย่อมเยาและคุ้มกับคุณสมบัติที่มี

มาถึงยุคปัจจุบันเกาหลีก็เบียดญี่ปุ่นเข้าสู่อุตสาหกรรมยานยนต์ทั้งรถส่วนตัว รถบัส รถบรรทุก รถแทรกเตอร์ รถตักดิน ฯลฯ สินค้าอุตสาหกรรมยานยนต์นี้ญี่ปุ่นเคยครองตลาดทั่วโลกมาตั้งแต่หลังฟื้นตัวจากสงครามโลกครั้งที่ 2 ขณะนี้ถูกเกาหลีพยายามเบียดญี่ปุ่น

ตลาดรถส่วนบุคคลนั้นเกาหลีกำลังพยายามอย่างมากแต่ตลาดก็ยังไม่เปิดให้เกาหลีมากนัก แต่เกาหลีสามารถเบียดรถแทรกเตอร์และรถขุดดินของญี่ปุ่นที่ใช้กันอยู่หลายแห่งในโลกไปได้เรียบร้อยแล้ว

ที่ผู้เขียนไปเห็นมาขณะนี้ ... ในไซบีเรีย ในปากีสถาน ในเวียดนาม หรือที่ริมแม่น้ำแอมมะซอนในบราซิล... ไม่มีชื่อรถตักดินหรือรถแทรกเตอร์จากบริษัทญี่ปุ่นของที่เราเคยคุ้นตาเมื่อสัก 20 ปีก่อนอีกแล้ว วันนี้ผู้เขียนเห็นแต่รถทำงานยี่ห้อที่มาจากดินแดนแดจังกึมทั้งนั้นค่ะ

ตอนนี้เกาหลีวิ่งสู้ฟัดกับญี่ปุ่นในตลาดรถยนต์ของโลก แต่รับรองว่าเกาหลีมีวิธีการขายที่มีทีเด็ด ...รอดูสักพักเถอะค่ะ

ในอุโมงค์ที่เมียงดง ผู้เขียนได้ไปหาซื้อแว่นสายตา เข้าไปร้านแรกก็เจอวิธีการขายที่น่าสนใจแล้วค่ะ พอไปร้านที่ 2 หากสั่งทำแว่นแบบ Progressive ต้องใช้เวลา 3 วัน พรุ่งนี้ผู้เขียนต้องกลับกรุงเทพฯ

เกาหลีเป็นคนประเภทที่ได้ลูกค้าแล้วจะไม่ยอมปล่อย หลังจากที่ร้านขายแว่นโทรไปหาทางออกกับศูนย์ทำแว่นครู่หนึ่ง ในที่สุดก็บอกว่าพรุ่งนี้ก่อนเที่ยงให้มารับได้ และก็ในราคาที่ดีมาก

แต่ที่อยู่ในใจผู้เขียนตอนนี้คือ... สนใจเรื่องการตลาดและการขายของเกาหลีมากจริงๆ ค่ะ

(อ่านต่อวันศุกร์หน้าค่ะ)