อาหารแขมร์

โดย...โสมเพ็ญ ขุทรานนท์

เมนูอาหารในอาเซียนมีหลายอย่างที่คล้ายคลึงกัน แต่ก็แฝงความต่างที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวไว้ด้วย

เช่นเดียวกับอาหารแขมร์ที่เหมือนกับอาหารไทย วัตถุดิบ การประกอบอาหารทำเหมือนกัน ต่างกันที่รสชาติ เพราะรสชาติแขมร์เป็นรสกลางๆ รักษารสของวัตถุดิบของเดิมให้เป็นธรรมชาติมากที่สุด

ยกเว้น มโฮป แขมร์ ดะ ปรอฮก หรืออาหารแขมร์ ใส่ปลาร้า ซึ่งปลาร้าแขมร์ต่างกับปลาร้าไทยคือ ปลาร้าของแขมร์ใช้ปลาตัวโตๆ ใส่เกลือหมักไว้เท่านั้น ไม่มีรำ ไม่มีข้าวคั่ว เวลาใส่ปลาร้าก็ไม่ใส่ทั้งตัว ต้มเอาแต่น้ำ ใส่จำนวนเล็กน้อยเท่านั้น เขาเอา เจี้ยต คือ ให้มีรสพอเป็นพิธีเท่านั้น

พูดถึงเรื่อง กิน ภาษาแขมร์ใช้ว่า โฮป เป็นคำกริยา เมื่อทำเป็นคำนามเรียก มโฮป แปลว่า ของกิน ส่วนใหญ่จะใช้ มโฮป อาฮาร์ แปลว่า อาหารการกิน

อาหารดั้งเดิมของแขมร์มีไม่กี่อย่าง ทำเป็นแกงเรียกว่า “ซ็อมลอ” ปิ้งหรือย่าง คือ “อัง” เอามายำ เรียกว่า “ญวม”

พูดถึงอาหารแขมร์แล้ว มีหลายอย่างที่คล้ายกับของไทย เช่น ขนมครกแขมร์ เรียกว่า นุม กรั๊วะ

ขนมครกไทย โม่แป้งผสมกะทิ ใส่น้ำตาล แล้วหยอดลงในกระทะขนมครก กินร้อนๆ เป็นของหวาน หรืออาหารกินเล่น

ส่วนขนมครกแขมร์โม่แป้ง ผสมข้าวสุกใส่น้ำกะทิ เวลาหยอดใส่เบ้าขนม คนแขมร์ได้ยินเสียงดังกรั๊วะๆ จึงเรียกชื่อว่า นุม กรั๊วะ แป้งของขนมครกแขมร์จะไม่หวาน เนื้อหนาหนักเหมือนขนมครกโบราณของไทย จะกินคู่กับน้ำจิ้มกะทิใสๆ รสเค็มๆ มันๆ ชูรสด้วยเนื้อพริกตำละเอียด แช่ในน้ำส้มสายชู รับประทานเป็นอาหารว่างยามบ่าย

อาหารอีกอย่างที่คล้ายกับของไทย คือ กล้วยแดดเดียวพระตะบอง

คำว่ากล้วย ภาษาแขมร์ คือ เจ๊ก มีเจ๊กพิเศษชนิดหนึ่ง ชาวแขมร์เรียกว่า เจ๊กเซียม หรือ กล้วยสยาม เหมือนกับกล้วยหอมส้มของไทย ซึ่งเป็นสินค้าโอท็อปของ อ.สังคม จ.หนองคาย

ชาวแขมร์เอากล้วยชนิดนี้มาทำเป็นกล้วยตาก โดยเอามาฝานเป็นแผ่นบางๆ วางเรียงบนแคร่ไม้ไผ่เล็กๆ เอาไปตากแดดให้แห้ง เวลากินเอามาย่างไฟอ่อนๆ เหมือนข้าวเกรียบ เป็นของกินเล่น ชาวแขมร์ เรียกว่า เจ๊กอัง เพราะเวลากินจะเอามาอังไฟ หรือย่างไฟก่อน

หากใครอยากเห็นอยากลองลิ้มรสว่า อาหารแขมร์ที่ว่าคล้ายอาหารไทยจะเหมือนหรือต่างกันตรงไหนบ้าง ลองมาชิมได้ในงาน มโฮปแขมร์ ได้ที่บริเวณสวนหย่อมในตลาดนัดสวนจตุจักร ด้านกองอำนวยการ ในวันเสาร์ที่ 13 มิ.ย.นี้ เวลา 11.00-15.00 น.