
พัซเซิล คาเฟ่ ร้านนี้เพื่อออทิสซึม
ธุรกิจบางครั้งไม่ได้มีจุดมุ่งหมายเพื่อตัวเม็ดเงินเพียงอย่างเดียว บางครั้งธุรกิจก็เปิดขึ้นมาเพื่อให้ “อะไร” แก่สังคม
ธุรกิจบางครั้งไม่ได้มีจุดมุ่งหมายเพื่อตัวเม็ดเงินเพียงอย่างเดียว บางครั้งธุรกิจก็เปิดขึ้นมาเพื่อให้ “อะไร” แก่สังคม
“พัซเซิล คาเฟ่” ในกรุงมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์เองก็เป็นหนึ่งในนั้น เพราะคาเฟ่แห่งนี้เปิดขึ้นเพื่อผู้เป็นโรคออทิซึมหรือผู้มีข้อจำกัดด้านการสื่อสารจากการพัฒนาสมองไม่ปกติโดยเฉพาะ
โจเซ่ อันโตนิโอ คานอย หนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้ง เปิดเผยว่า ครอบครัวได้เปิดร้านพัซเซิล คาเฟ่ ขึ้นมาเพื่อให้เป็นช่องทางดำรงชีพแก่โจเซ่ คานอย น้องชายที่เป็นโรคออทิซึมโดยเฉพาะ
นอกจากนี้ พนักงานบางส่วนยังประกอบไปด้วยผู้มีข้อจำกัดดังกล่าว โดยเชฟ 3 คน เป็นโรคออทิซึมที่สามารถทำงานและได้รับเงินเดือนได้ ในขณะที่เด็กฝึกงาน 7 คน ซึ่งหมายรวมถึงโจเซ่ คานอย เองก็เป็นโรคออทิซึมด้วยเช่นเดียวกัน นอกจากนี้ยังมีเด็กฝึกงานมีอาการกลุ่มดาวน์ซิินโดรมอีก 2 คนด้วย
ในขณะที่ ร้านพัซเซิล คาเฟ่ตกแต่งด้วยสีสว่าง และบนชั้นวางเต็มไปด้วยการ์ดและงานประดิษฐ์ฝีมือของเด็กที่มีอาการออทิซึม โดยงานประดิษฐ์เหล่านั้น นอกจากประดับตกแต่งแล้ว ยังขายให้กับผู้สนใจอีกด้วย
ครอบครัวเจ้าของพัซเซิล คาเฟ่ ต้องการสนับสนุนให้ผู้คนทั่วไปรู้จักโรคออทิซึมมาโดยตลอด เพราะลูกค้าที่เข้าร้านจะได้ประสบการณ์ในการมีปฏิสัมพันธ์กับผู้มีอาการดังกล่าว และทางครอบครัวคานอยยังต้องการที่จะฝึกฝนคนที่มีอาการเหล่านี้ ให้สามารถออกไปทำงานประจำและรับเงินเดือนโดยไม่ถูกกีดกัน
“พวกเราอยู่ตรงนี้เพื่อแสดงให้ผู้คนเห็นว่า ความแตกต่างไม่ใช่เรื่องเลวร้าย และคุณสามารถอยู่กับอาการนี้ได้” โจเซ่ อันโตนิโอ กล่าว
ในตอนแรก ครอบครัวคานอยตั้งใจจะเปิดร้านสะดวกซื้อ เนื่องจากคานอย ผู้เป็นจุดประสงค์ในการเปิดร้านสามารถจัดเรียงสิ่งของที่อยู่ผิดที่ผิดทางได้
อย่างไรก็ตาม ทางครอบครัวเปลี่ยนความคิดที่จะเปิดร้านสะดวกซื้อเป็นร้านคาเฟ่ เนื่องจากคาเฟ่สามารถเป็นสถานที่เรียนรู้การบริการและสื่อสารกับลูกค้าได้นั่นเอง รวมถึงตัวกาเบียล คานอย พี่สาวของโจเซ่เองยังเป็นทั้งอาจารย์และผู้จัดการร้านอาหารที่มีประสบการณ์ในการทำงานธุรกิจอาหารอีกด้วย
ร้าน “พัซเซิล คาเฟ่” เปิดเมื่อเดือน พ.ย. 2014 และจัดงานเปิดตัวอย่างเป็นทางการในวันที่ 11 เม.ย.ที่ผ่านมา โดยเดือน เม.ย. ถือเป็นเดือนแห่งการรับรู้โรคออทิซึม และตัวจิ๊กซอว์ (พัซเซิล) ที่เป็นชื่อร้าน ก็เป็นสัญลักษณ์ของโรคดังกล่าวด้วยเช่นเดียวกัน
กาเบียล ระบุว่า ภายในครึ่งปีหลังจากเปิดร้าน พัซเซิล คาเฟ่ ได้กลายเป็นชุมชนสำหรับผู้คนที่แตกต่างด้วยข้อจำกัดด้านต่างๆ
“พวกเรากลายเป็นสถานที่ที่ผู้คนที่มีข้อจำกัดในด้านต่างๆ สามารถเป็นตัวของตัวเองได้ในพื้นที่ที่พวกเขาได้รับคำชื่นชมและยกย่อง” กาเบียล กล่าว
อย่างไรก็ตาม การเปิดร้านด้วยลูกจ้างในลักษณะดังกล่าว อาจมีลูกค้าบางส่วนที่ไม่พอใจ เนื่องจากการบริการที่ช้า และอาจจะทำให้ลูกค้าโมโหได้ ซึ่งกาเบียล ระบุว่า ลูกค้าเหล่านั้นคงไม่ใช่กลุ่มเป้าหมายของพัซเซิล คาเฟ่
กาเบียล ระบุว่า การสอนโจเซ่ให้ทำงานทำให้รู้ว่า การมีข้อจำกัดไม่ได้หมายความว่าไม่สามารถเรียนรู้ รัก หรือรู้สึกอะไรได้เลย
“ในขณะที่ฉันกำลังสอนโจเซ่ กลับกันโจเซ่ต่างหากเป็นผู้สอนเขา โดยที่ตัวเขาไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย” กาเบียล กล่าว
เทคนิคการสอนพนักงาน
1.เข้าใจข้อจำกัดของพนักงาน
2.ให้นักบำบัดโรคแนะนำ
3.ใช้การ์ดและรูปประกอบในการช่วยให้พนักงานจดจำสิ่งที่ต้องทำ
บรรยายภาพ : โจเซ่ คานอย ผู้มีอาการออทิซึมกำลังทำวาฟเฟิลเสิร์ฟลูกค้า (ที่มา : เอพี)







