จุดตาย...บริษัทไทย บริหารบริษัทต่างแดน

โดย...ดิลก ถือกล้า [email protected]

ปัจจุบันมีบริษัทไทยที่มีศักยภาพในการไปซื้อหรือควบรวมกิจการในต่างประเทศจำนวนไม่น้อย แต่จะมีเพียงไม่กี่บริษัทที่สามารถพูดได้เต็มปากว่า ประสบความสำเร็จได้ตามเป้าหมายที่วางไว้ในการไปควบรวมกิจการเหล่านั้น

บริษัทส่วนใหญ่ยังคงอยู่ในภาวะของการ “พยายาม” สร้างผลตอบแทนหรือสร้างผลกำไรจากการไปซื้อไปควบรวมบริษัทเหล่านั้น

จากการสังเกตและการได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับหลายท่านที่ได้อยู่ในแวดวงของการไปบริหารธุรกิจต่างประเทศ ทำให้ผมพอจะสรุป “จุดตาย” ที่ทำให้การบริหารบริษัทในต่างประเทศไม่เป็นไปตามเป้าหมายดังนี้

คือ ไม่ทำตามความถนัด ทางไปไม่ชัดเจน มองไม่เห็นความต่าง และไม่ทำงานอย่างเป็นสากล

1.ไม่ทำตามความถนัด หมายถึง ในการเข้าไปซื้อกิจการในต่างประเทศ หลายบริษัทไม่ได้เริ่มจากสิ่งที่เป็น “ความถนัดหลัก” หรือที่เรียกว่า Core Competency ของตน เช่น ถนัดในผลิตภัณฑ์ด้านเครื่องดื่ม แต่ไปซื้อกิจการด้านการผลิตอาหารสำเร็จรูปเพราะคิดว่าเป็นกลุ่มการบริโภคเช่นกัน หรือเข้าไปซื้อกิจการที่เป็นห่วงโซ่ต่อเนื่องแม้จะไม่ถนัดเพราะเชื่อว่าจะสามารถลดต้นทุนหรือลดความเสี่ยงได้

แต่หลายบริษัทพบว่า การไปทำในสิ่งที่ไม่ถนัดและทำในต่างประเทศ กลายเป็นอุปสรรคสำคัญเพราะจะต้องเจอทั้งการรับการถ่ายทอดเทคโนโลยี การส่งคนเข้าไปบริหาร การสร้างความเข้าใจและคุ้นเคยกับตลาดใหม่ รวมทั้งกฎกติกาของแต่ละประเทศในธุรกิจเหล่านั้น เป็นต้น ทำให้ไม่สามารถสร้างผลสำเร็จได้อย่างที่ต้องการ

2.ทางไปไม่ชัดเจน หมายถึง กลยุทธ์ที่ปรับเปลี่ยนไปมาระหว่างทาง หรือไม่มีความแน่นอน เช่น การวางกลยุทธ์ว่าจะต้องไปเติบโตในมาเลเซียในธุรกิจปาล์มน้ำมันโดยการเข้าไปร่วมทุนในการดำเนินกิจการอย่างครบวงจร และมีการดำเนินการที่มุ่งเข้าไปทิศทางนั้น

แต่ปรากฏว่า เมื่อดำเนินการตามกลยุทธ์ได้ในระยะเวลาหนึ่ง ก็ปรับกลยุทธ์เป็นเพียงการเข้าไปร่วมทุนกับบริษัทเทรดดิ้งเพื่อนำน้ำมันปาล์มดิบเข้ามาเท่านั้น ซึ่งทำให้เกิดความสับสนและไม่แน่ใจสำหรับผู้ที่เกี่ยวข้อง ซึ่งส่งผลโดยตรงต่อความสำเร็จได้

ข้อต่อไป ติดตามวันพฤหัสบดีหน้าครับ