หลักพื้นฐาน อย่ามองข้าม (1)

บทความหลายบทความที่ผมเขียนเกี่ยวกับประสบการณ์ทำงานเกี่ยวกับการบริหารทรัพยากรมนุษย์ระหว่างประเทศ มักจะเป็นเรื่องเชิงบวก เป็นเรื่องที่น่าเรียนรู้หรือนำไปปรับใช้ อย่างไรก็ดี ในประสบการณ์จริงแล้ว ผมเองมีเรื่องที่ผิดพลาด ล้มเหลว ไม่น้อยเช่นกัน

หนึ่งในเรื่องที่ผมยังจำได้ดี คือ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในปี 2009 ที่ได้เกิดวิกฤตเศรษฐกิจทั่วโลก ช่วงนั้นผมทำงานในบริษัทเดินเรือแห่งหนึ่งในตำแหน่ง Vice President–Group Human Resources ที่ดูแลภูมิภาคอาเซียน จีน เกาหลี และออสเตรเลีย มีพนักงานทั้งหมดประมาณพันคน บริษัทดังกล่าวก็ได้รับผลกระทบทางเศรษฐกิจและต้องมีดำเนินการเพื่อลดต้นทุนในหลายรูปแบบ หนึ่งในมาตรการเพื่อลดต้นทุนที่ได้มีการสรุปกันในระดับผู้บริหารระดับสูงก็คือ จะกำหนดให้พนักงานทั้งภูมิภาคหยุดงานโดยไม่รับค่าจ้างเป็นเวลา 2 วัน/เดือน แต่เนื่องจากผู้บริหารต้องการให้เป็นความลับและต้องการที่จะประกาศออกไปให้ทราบพร้อมๆ กัน ดังนั้น จึงไม่มีการสื่อสารให้ผู้บริหารที่เป็นหัวหน้าสาขาแต่ละประเทศให้ได้รับทราบก่อนที่จะประกาศออกไปให้พนักงานทั้งภูมิภาคและจีนได้รับทราบตามขั้นตอนการสื่อสารปกติ

โดยปกติ ก่อนที่ผมจะมีการปรับใช้นโยบายหรือมาตรการต่างๆ ต่อพนักงานทั้งกลุ่ม ผมจะขอให้ทีมงานบริหารทรัพยากรมนุษย์ในแต่ละประเทศตรวจสอบแนวปฏิบัติของแต่ละประเทศอีกครั้งเพื่อดูว่ามีข้อจำกัดอะไรหรือไม่ เพื่อจะได้ระวังหรือปรับเปลี่ยนให้เหมาะสม แต่กรณีนี้ จำเป็นต้องปิดเป็นความลับก่อนออกประกาศ อีกข้อหนึ่งที่ทำให้ผมคิดว่าไม่น่าจะมีอะไรเรื่องการลาโดยไม่รับค่าจ้าง เพราะเข้าใจว่าเป็นหลักสากล No Work No Pay

แต่เมื่อผู้เขียนก็ส่งประกาศมาตรการนี้ออกไปทั้งภูมิภาค ผลที่สะท้อนกลับมาแบบคาดไม่ถึงกลับมาจากที่ที่ใกล้ตัวที่สุดคือ ประเทศสิงคโปร์พอลูกน้องชาวสิงคโปร์เห็นประกาศออกมาก็รีบเดินเข้ามาที่ห้องทำงานมาบอกผมด้วยสีหน้าไม่พอใจว่าประกาศที่ออกมาไม่สามารถใช้ได้ในสิงคโปร์ ผมถามว่าทำไม เขาบอกว่า ได้มีแนวทางของกระทรวงแรงงานสิงคโปร์กำหนดไว้ว่า นายจ้างไม่สามารถสั่งให้พนักงานหยุดงานโดยไม่ได้ค่าจ้างถ้าหากลูกจ้างยังมีวันลาพักร้อนและยังใช้ไม่หมด

คราวหน้าผมจะมาเล่าว่า ผมจัดการปัญหาดังกล่าวอย่างไรครับ