ปัญหาแรงงาน (2)

การที่คณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) ได้ตั้งคณะกรรมการและคณะอนุกรรมการนโยบายการจัดการปัญหาแรงงานต่างด้าวและการค้ามนุษย์ (กนร.และ อกนร.) เพื่อดูแลเรื่องแรงงานต่างชาติถือเป็นนิมิตหมายอันดีค่ะ

ดังที่ดิฉันได้กล่าวไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ว่าภาคเอกชนไทยของเรามีความต้องการแรงงานจำนวนมาก เมื่อมีการจัดระบบระเบียบกลุ่มคนที่เข้ามาทำงานอยู่แล้ว ก็น่าจะช่วยให้เราทราบข้อมูลคนเหล่านี้ พร้อมทั้งแก้ปัญหาแรงงานขาดแคลนในประเทศ

แต่สิ่งหนึ่งที่เราต้องดูควบคู่กันไปนับจากนี้ คือ “คุณภาพแรงงาน” เช่น อุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้องกับการบริการ เมื่อไม่นานมานี้เพื่อนของดิฉันได้เข้าไปสั่งอาหารในร้านอาหารฝรั่งเศสร้านหรูแห่งหนึ่ง เนื่องจากไปกันหลายคนและทุกคนหิวมาก จึงได้บอกพนักงานเสิร์ฟไปว่าถ้าอะไรเสร็จก่อนให้ยกออกมาเลย

ปรากฏว่าพนักงานเสิร์ฟกลับยกอาหารจานหลักออกมาให้ก่อนซุป ซึ่งผิดธรรมเนียมการเสิร์ฟอาหารฝรั่งเศส เรื่องดังกล่าวสะท้อนถึงการขาดความรอบรู้และไหวพริบของพนักงานเสิร์ฟในอุตสาหกรรมของเรา แม้กระทั่งในร้านหรู

ในภาวะที่เราขาดแคลนแรงงานทั้งเชิงปริมาณและคุณภาพเช่นนี้ การเพิ่มผลิตภาพแรงงาน (Productivity) ถือเป็นเรื่องที่จำเป็นมาก

ตามปกติแล้ว ภาคเอกชนพยายามเพิ่มผลิตภาพแรงงานไทยในสถานประกอบการของตัวเองอยู่แล้ว แต่ก็ยังไม่ตอบโจทย์การแก้ปัญหาแรงงานขาดแคลน

สาเหตุก็เพราะเรามุ่งเน้นแต่การพัฒนาฝีมือให้แก่แรงงานชาวไทย ทั้งที่หลายกลุ่มงานหลายอาชีพ เช่นงานบริการในร้านอาหาร งานแม่บ้าน คนไทยไม่ยอมทำแล้ว

ในขณะที่อุตสาหกรรมของเราต้องพัฒนามาตรฐานให้ได้ทั้งระดับภูมิภาคและระดับโลก เราต้องใช้แรงงานจากประเทศเพื่อนบ้านมากขึ้น หากเราไม่พัฒนาเขาก็คงไม่ต่างอะไรกับการปล่อยให้อุตสาหกรรมของเราย่อหย่อนไป ส่งผลต่อผลิตภาพของอุตสาหกรรมและความสามารถในการแข่งขัน

ดิฉันแนะนำให้ภาคเอกชนในอุตสาหกรรมที่มีการใช้แรงงานต่างด้าว จัดทำใบรับรองมาตรฐานฝีมือระดับต่างๆ ให้แก่แรงงาน โดยเน้นระเบียบที่ไม่ยุ่งยากเกินไป เพื่อช่วยยกระดับมาตรฐานคนในอุตสาหกรรม

ขณะเดียวกัน ภาคเอกชนต้องรับนักเรียน นักศึกษา มาสอนและให้ช่วยทำงานไปด้วยมากขึ้น เพื่อให้จบออกมาแล้วทำงานได้ทันที แก้ปัญหาทักษะไม่ตรงความต้องการของตลาด

อย่างไรก็ดี ภาคเอกชนที่มีแรงงานจากต่างชาติ ต้องไม่ลืมพาแรงงานของตัวเองเข้าสู่กระบวนการที่ถูกกฎหมาย ก่อนนะคะ จากนั้นค่อยมาช่วยกันพัฒนาผลิตภาพกันอีกทอดหนึ่ง