เยลี ถุงกระดาษยูกันดาพลิกเด็กวัยทีน สู่ธุรกิจระดับชาติ

พันธสิทธิ เจริญพาณิชย์พันธ์

ปัจจุบันข้อจำกัดเรื่องวัยวุฒิดูเหมือนจะไม่ใช่อุปสรรคอะไรอีกแล้ว ในการที่จะก้าวขึ้นมาประสบความสำเร็จ เพราะถ้าหากว่าคนคนนั้นมีศักยภาพและความสามารถอย่างแท้จริง ก็ไม่แปลกที่จะผงาดขึ้นมาอยู่แถวหน้าได้

เหมือนดังเช่นเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับ แอนดริว มูปูยา นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง วัย 21 ปี ชาวยูกันดา ที่สามารถนำพาธุรกิจถุงกระดาษให้ก้าวขึ้นมาเป็นธุรกิจดาวรุ่งที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดกิจการหนึ่งในทวีปแอฟริกา โดยการันตีได้จากการได้รับรางวัล “แอนซิชา ไพรซ์” ซึ่งเป็นรางวัลที่มอบให้กับนักธุรกิจรุ่นใหม่ในแอฟริกาในปี 2012 ในฐานะที่เป็นธุรกิจรุ่นใหม่ที่สามารถตอบโจทย์ความต้องการของชุมชนท้องถิ่นได้อย่างน่าชื่นชม

ปัจจุบัน บริษัท ยูธเอ็นเตอร์พรีเนอร์ ลิงค์ อินเวสเมนท์ (เยลี) ของ มูปูยา มีลูกจ้างอยู่ประมาณ 16 คน ผลิตถุงกระดาษได้ราว 2 หมื่นใบต่อสัปดาห์ โดยกลุ่มลูกค้าหลักก็มีตั้งแต่ร้านค้า ร้านอาหารทั่วไป ไปจนถึงร้านค้าสินค้าไอทีและโทรศัพท์มือถือยักษ์ใหญ่อย่างบริษัท ซัมซุง

ธุรกิจผลิตถุงกระดาษขายของ มูปูยา นับว่าเป็นโมเดลที่สร้างความประทับใจให้กับผู้ใหญ่หลายคน เพราะธุรกิจดังกล่าวเพิ่งเริ่มต้นมาได้เพียง 5 ปีเท่านั้น ซึ่ง ณ เวลาเริ่มต้นจับธุรกิจนี้ มูปูยา มีอายุเพียงแค่ 16 ปีเท่านั้น

แม้ว่า มูปูยา จะกลายมาเป็นเศรษฐีได้ตั้งแต่อายุยังน้อย แต่เส้นทางการต่อสู้และฝ่าฟันเพื่อก้าวขึ้นมาเป็นนักธุรกิจชั้นแนวหน้าของแอฟริกาอย่างในปัจจุบันไม่ได้ราบรื่นเอาเสียเลย เนื่องจากก่อนเริ่มต้นทำธุรกิจ พื้นเพครอบครัวของเด็กหนุ่มชาวยูกันดาค่อนข้างจะอยู่ในภาวะลำบากพอสมควร

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในช่วงปี 2008 นั้น พ่อแม่และญาติพี่น้องต่างต้องตกงานกันเป็นแถบ หลังจาก ที่ได้รับผลกระทบจากวิกฤตเศรษฐกิจโลก มิหนำซ้ำ เจ้าตัวก็เสี่ยงที่จะต้องลาออกจากโรงเรียนกลางคัน เนื่องจากไม่มีเงินจ่ายค่าเทอม

อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าวิกฤตจะกลายเป็นจุดพลิกผันครั้งสำคัญในการสร้างโอกาสครั้งยิ่งใหญ่มาสู่ มูปูยา เมื่อรัฐบาลยูกันดาประกาศว่ากำลังพิจารณามาตรการห้ามการใช้ถุงพลาสติกเพื่อลดผลกระทบ ต่อสิ่งแวดล้อม ดังนั้น มูปูยา จึงปิ๊งไอเดียในการ แก้ปัญหาเรื่องฐานะทางการเงินที่กำลังประสบกับภาวะความยากลำบากในครอบครัว ด้วยการลุกขึ้นมาลองทำธุรกิจถุงกระดาษขึ้นมา ซึ่ง ณ เวลานั้น ในประเทศยูกันดาแทบจะยังไม่มีใครทำเลย

“ทันทีที่ผมตัดสินใจว่าจะทำธุรกิจ ผมเดินหน้าทำการศึกษาความเป็นไปได้ในทางธุรกิจทันที โดยเฉพาะการสำรวจความต้องการของตลาด ตามร้านค้าปลีก ในเมืองใหญ่อย่างกัมปารา และพบว่าเป็นตลาดที่มีศักยภาพสูง” มูปูยา กล่าว

ภายหลังจากที่เด็กหนุ่มชาวยูกันดาได้ลับคมไอเดียและสำรวจตลาดแล้ว เจ้าตัวก็เดินหน้าต่อด้วยการหาแหล่งเงินทุนเริ่มต้นธุรกิจ ซึ่งต้องยอมรับว่าวิธีการ ในการหาทุนของ มูปูยา นั้นช่างเป็นเด็กที่มีความพยายามและมานะอุตสาหะสูงมาก

เพราะเจ้าตัวได้ใช้วิธีที่เรียบง่ายด้วยการเก็บขวดพลาสติกมาชั่งกิโลขาย เป็นเวลา 1 สัปดาห์ จนทำให้เริ่มมีเงินตั้งต้นขึ้นมาประมาณ 11 เหรียญสหรัฐ (ราว 363 บาท) ขณะที่เงินทุนที่ต้องการอยู่ที่ 14 เหรียญสหรัฐ (ราว 462 บาท)

ดังนั้น มูปูยา จึงตัดสินใจไปขอยืมเงินจากคุณครูที่โรงเรียนอีก 3 เหรียญสหรัฐ เพื่อมาเติมเต็มทุนในส่วนที่ขาด เพื่อสานฝันของเจ้าตัวให้เป็นจริงขึ้นมา

ภายหลังจากเปิดธุรกิจขายถุงกระดาษ ธุรกิจของเด็กหนุ่มมัธยมปลายชาวยูกันดา ก็เริ่มมีวิวัฒนาการการเติบโตอย่างค่อยเป็นค่อยไป โดยเริ่มจากการขายให้กับร้านค้าเล็กๆ ในเมือง ต่อมาก็เริ่มมีลูกค้าจากร้านค้าขนาดใหญ่เรื่อยไปจนถึงบริษัทยักษ์ใหญ่ข้ามชาติอย่าง ซัมซุง ที่เข้ามาอุดหนุน จนปัจจุบันมีลูกค้าประจำอยู่ราว 72 ราย

แม้ว่าธุรกิจของ มูปูยา จะได้รับการกล่าวขวัญถึงในระดับนานาชาติมากขึ้น ในฐานะที่เป็นนักธุรกิจอายุน้อยที่ประสบความสำเร็จ แต่เจ้าตัวกลับไม่หลงระเริงกับความสำเร็จที่เข้ามา ซ้ำยังมองอีกด้วยว่าความสำเร็จที่เข้ามา “เป็นเพียงแรงผลักดันให้เจ้าตัวมุ่งมั่นพัฒนาธุรกิจของตนเองต่อไปเท่านั้น”

ด้วยเหตุนี้ มูปูยา จึงมุ่งมั่นที่จะพัฒนาและ ปรับปรุงข้อบกพร่องของธุรกิจผลิตถุงกระดาษด้วยการขยายการลงทุนมากขึ้น เพื่อตอบสนองความต้องการสินค้าที่มากขึ้น เนื่องจากปัจจุบันกำลังการผลิตของบริษัทตนเองไม่สามารถตอบสนองต่อความต้องการของตลาดได้ทัน

ทั้งนี้ มูปูยา มองว่า อนาคตของธุรกิจรักษา สิ่งแวดล้อมจะมีอนาคตที่สดใสมากขึ้นในอนาคต เนื่องจากหลายประเทศในแอฟริกาเริ่มหันมาตระหนักและเห็นความสำคัญเรื่องสิ่งแวดล้อมมากขึ้น

ฉะนั้น ความสำเร็จของ มูปูยา จึงเป็นเครื่องสะท้อนที่ยืนยันให้เห็นว่าการประสบความสำเร็จนั้น เรื่องของตัวเลขอายุไม่ใช่อุปสรรค หากแต่อยู่ที่วิสัยทัศน์และแนวคิดของคนคนนั้นต่างหากว่าจะไปได้ไกลหรือไม่