แนะ 3 ธุรกิจใหญ่ปรับตัวรับมือต่างชาตลวงตลาด

จารุพันธ์ จิระรัชนิรมย์

ประเดิมต้นปีมาก็ไม่หมูสำหรับภาคธุรกิจเสียแล้ว เมื่อการชุมนุมทางการเมืองยังลากยาวไม่จบเสียที แต่ความท้าทายทางธุรกิจก็ไม่ได้มีอยู่แค่เรื่องการเมือง ลองมาดูมุมมองของบริษัทที่ปรึกษาธุรกิจกันว่า ธุรกิจใดที่ความท้าทายสูง และควรต้องเร่งปรับตัวอย่างยิ่ง

สุรพิชญ์ พรหมสิทธิ์ ประธานกรรมการ บริษัท แบงคอก เทรนนิ่ง อินเตอร์เนชั่นแนล บริษัทที่ปรึกษาและจัดฝึกอบรมบุคลากร เปิดเผยว่า ผู้ประกอบการไทยรายเล็กๆ ยังไม่ตื่นตัวที่จะฝึกอบรมพัฒนาตัวเองให้มีศักยภาพมากขึ้น รวมถึงการกระจายความเสี่ยงทางธุรกิจ ต่างจากผู้ประกอบการรายใหญ่ที่มีศักยภาพดีทางธุรกิจอยู่แล้ว ที่ตื่นตัวเพิ่มศักยภาพตลอดเวลา หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปผู้ประกอบการรายเล็กๆ นั่นเองที่จะลำบาก เพราะนอกจากจะเผชิญอุปสรรคจากปัญหาการเมืองที่จะมากระทบธุรกิจตลอดเวลา อนาคตยังต้องเผชิญคู่แข่งธุรกิจที่มากขึ้น ไม่ได้มีแค่คู่แข่งในประเทศอีกต่อไป แต่จะเจอคู่แข่งข้ามชาติที่ผ่านศึกธุรกิจมาแล้วหลายสนามมีประสบการณ์สูงกว่าหลายขุม

สำหรับประเด็นหลักที่บริษัทต่างๆ ควรให้ความสำคัญในปีนี้มีด้วยกัน 3 เรื่อง คือ 1.ต้องมองตลาดหลากหลายขึ้น ตลาดในประเทศต้องมองให้ครอบคลุมต่างจังหวัด ไม่ใช่มุ่งเน้นแต่ในกรุงเทพฯ 2.ต้องมองตลาดอาเซียนให้เป็น ไม่ใช่เพียงแค่รู้จักตลาดอาเซียน แต่ต้องรู้ว่าตลาดไหนดีอย่างไร ตลาดไหนที่ควรต้องเข้าไป และมีความพร้อมแค่ไหนในการไปตลาดต่างประเทศ เพราะแต่ละบริษัทความพร้อมไม่เท่ากัน และ 3.จะเผชิญภาวะคู่แข่งต่างชาติมากขึ้น ซึ่งจะมาหลายระดับ ตั้งแต่เข้ามาลงทุน เข้ามาเป็นผู้บริหาร และคนทำงาน ซึ่งคนเหล่านี้เห็นตลาดมามากกว่า ขณะที่คนไทยยังไม่รู้จักตลาดประเทศอื่นมากนัก

ทั้งนี้ 3 ภาคธุรกิจที่มีแนวโน้มเผชิญศึกหนักจากคู่แข่งต่างชาติเข้ามา ได้แก่ ภาคค้าปลีก ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงตัวห้างสรรพสินค้า แต่เป็นตัวสินค้าที่นำเข้าไปขายในห้าง ทั้งอาหารจานด่วน ไปจนถึงสินค้าอุปโภคบริโภค จะเผชิญภาวะมีคู่แข่งต่างชาตินำสินค้ามาวางขายในห้างค้าปลีกแข่งด้วยมากขึ้น หากเป็นผู้ประกอบการวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม (เอสเอ็มอี) ก็จะมีช่องทางนำสินค้าวางจำหน่ายในห้างค้าปลีกได้ยากขึ้น เพราะการแข่งขันสูง ดังนั้นผู้ประกอบการต้องตื่นตัวหาช่องทางการจำหน่าย การกระจายสินค้าใหม่ๆ อาจจะกลับมาเน้นช่องทางการเข้าถึงผู้บริโภคโดยตรง เข้าถึงตลาดเฉพาะมากขึ้น มีช่องทางจำหน่ายสินค้าของตัวเอง และใช้สังคมออนไลน์กระจายสินค้ามากขึ้น

“ปัญหาของเอสเอ็มอีไทยคือเก่ง ชำนาญด้านการสร้างผลิตภัณฑ์ แต่ไม่ชำนาญเรื่องช่องทางการจำหน่าย ไม่รู้จะฝากใครขาย มีปัญหาเรื่องห่วงโซ่อุปทาน (ซัพพลายเชน) จึงต้องตื่นตัวรู้จักสร้างซัพพลายเชนเอง ไม่พึ่งพาคนอื่นบ้าง” สุรพิชญ์ กล่าว

ภาคธุรกิจต่อมา คือ อสังหาริมทรัพย์ ในส่วนของนายหน้าซื้อขาย และส่วนพัฒนาโครงการ สำหรับนายหน้าซื้อขายนั้น หากเป็นนายหน้าไทยที่ซื้อขายอสังหาริมทรัพย์ในไทยอย่างเดียว จะลำบากขึ้นเมื่อต้องแข่งขันกับโบรกเกอร์ต่างชาติที่มีผู้ซื้อทั้งในและต่างประเทศ รวมถึงมีสินค้าเป็นอสังหาริมทรัพย์ทั้งในและต่างประเทศ ทำให้มีโอกาสการขายที่ดีกว่า หากเป็นไปได้นายหน้าอสังหาริมทรัพย์ไทยก็ต้องกระจายความเสี่ยงเพิ่มลูกค้าต่างชาติ และหาโอกาสเพิ่มสินค้าอสังหาริมทรัพย์ในต่างประเทศด้วยเช่นกันขณะที่ผู้พัฒนาโครงการก็ต้องเพิ่มความหลากหลายของรูปแบบห้องในโครงการ เพื่อให้ครอบคลุมความต้องการผู้ซื้อในและต่างประเทศที่มีมุมมองต่างกัน

สุดท้ายคือภาคธุรกิจเทคโนโลยีสารสนเทศ (ไอที)จะต้องเน้นเรื่องความก้าวหน้าในการพัฒนานวัตกรรมเทคโนโลยีใหม่ๆ ให้สอดคล้องไปกับการพัฒนาธุรกิจ สอดคล้องกับการเติบโตทางเศรษฐกิจ ทั้งภาครัฐและเอกชนต้องให้ความสำคัญกับภาคไอทีเป็นสินค้าสำคัญที่จะช่วยสร้างรายได้ให้ประเทศ ตัวอย่างประเทศที่ทำได้ดีคือ สิงคโปร์ ที่ให้ระบบไอทีมีส่วนในการบริหารประเทศแบบเบ็ดเสร็จและยังสนับสนุนเอกชนให้เร่งพัฒนาไอทีให้ล้ำหน้า สนับสนุนการทำวิจัยและพัฒนาด้านไอทีจริงจัง จนมีบุคลากรที่มีความเชี่ยวชาญด้านนี้อยู่มากในประเทศ พร้อมรองรับบริษัทไอทีข้ามชาติที่จะเข้าไปลงทุนพัฒนาไอทีใหม่ๆ ต่างจากไทย มักจะต้องรอให้ภาคธุรกิจแสดงความต้องการพัฒนาไอทีเพื่อรองรับแผนการพัฒนาธุรกิจก่อน จึงจะดำเนินการพัฒนานวัตกรรมไอทีออกมารองรับ

นอกเหนือจากภาคธุรกิจต้องระวังความท้าทายที่จะถาโถมเข้ามาแล้ว คนไทยทุกคนก็ต้องตื่นตัวพัฒนาตัวเองเพื่อรองรับกับแนวโน้มการแข่งขันทางธุรกิจที่เปลี่ยนไปเช่นกัน โดยเฉพาะการพัฒนาความสามารถทางภาษา หากยังเชี่ยวชาญแต่ภาษาไทย ส่วนภาษาอังกฤษ ภาษาที่สาม คิดว่าไม่ข้องเกี่ยวกับชีวิต อนาคตความเสี่ยงในชีวิตที่จะถูกแย่งงาน หรือพลาดโอกาสทางอาชีพดีๆ สูงแน่นอน