ยุทธศาสตร์สู่ AEC ตอนที่ 38 อะเมซิ่งอินโดนีเซีย (จบ)

คราวที่แล้วผมทิ้งท้ายไว้ว่า อินโดนีเซีย “เคยเป็น” สมาชิกโอเปก เหตุที่เป็นเช่นนั้นเพราะเขามีน้ำมันมากมายพอสำหรับส่งออก จึงได้เป็นสมาชิกกลุ่มนี้แต่เนื่องจากรัฐบาลใช้นโยบายอุดหนุนราคาพลังงานมายาวนาน ทำให้ราคาน้ำมันถูก ส่งผลให้คนใช้กันอย่างฟุ่มเฟือย จนในปี 2548 อินโดนีเซียต้องเริ่มนำเข้าน้ำมัน ในที่สุดเมื่อถึงปี 2551 ต้องลาออกจากโอเปกครับ อะเมซิ่งมั้ยครับ?

ที่ร้ายแรงกว่าคือ การอุดหนุนราคาน้ำมันทำให้ในแต่ละปี รัฐบาลอินโดนีเซียต้องใช้เงินราวๆ 5-6 แสนล้านบาทเพื่อไปชดเชย ราคาน้ำมันซึ่งทำให้รัฐบาลมีงบประมาณสำหรับการลงทุนน้อยลง การพัฒนาประเทศก็เลยช้ากว่าประเทศอื่นๆ

พอเลิกอุดหนุนทำให้ราคาน้ำมันแพงขึ้น 2040% ส่งผลต่อเนื่องให้ค่าขนส่ง ค่าครองชีพ ถีบตัวสูงขึ้นทันที เงินเฟ้อก็เลยกลายเป็นปัญหาใหญ่ที่เรื้อรัง พอเงินเฟ้อสูง ค่าเงินรูเปียห์ก็เลยอ่อนค่า ที่น่าอะเมซิ่ง คือ ค่าเงินรูเปียห์ที่อ่อน ไม่ได้ช่วยให้อินโดนีเซียสามารถส่งออกเพิ่มขึ้นได้

แต่โชคยังดีที่นักลงทุนต่างชาติยังมองเห็นความใหญ่โตของตลาดในประเทศ และโอกาสของอินโดนีเซียที่จะเติบโตได้อีกมาก เพราะมีทรัพยากรธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์ ทำให้มีเงินทุนต่างประเทศไหลเข้ามาลงทุนในอินโดนีเซียอย่างต่อเนื่อง เศรษฐกิจอินโดนีเซียจึงเติบโตได้พอสมควร

อีกเรื่องที่น่าสนใจมาก คือ แม้ว่าอินโดนีเซียจะมีส่วนสำคัญในการก่อตั้งอาเซียน สำนักงานเลขาธิการของอาเซียนก็อยู่ที่กรุงจาการ์ตา แต่ผมพบว่ามีคนอินโดนีเซียน้อยมากๆ ที่รู้จัก AEC น่าอะเมซิ่งมากครับ

โดยสาเหตุสำคัญเกิดจาก หนึ่ง นักวิชาการ นักธุรกิจ และนักการเมืองอินโดนีเซีย เชื่อว่าการเปิดการค้าเสรีนั้น อินโดนีเซียเสียประโยชน์มากกว่าได้ประโยชน์ ที่เชื่อเช่นนั้น เพราะตัวเลขการส่งออกนำเข้าในช่วงที่ผ่านมาเป็นเช่นนั้นจริงๆ สอง ตลาดภายในประเทศใหญ่โตมาก ธุรกิจจึงไม่ค่อยสนใจผลิตเพื่อส่งออกเท่าไหร่ ด้วยสองเหตุผลดังกล่าว นอกจากทำให้ทุกภาคส่วนของอินโดนีเซียให้ความสนใจกับ AEC น้อยมากๆ แล้วยังทำให้อินโดนีเซียเป็นประเทศที่ใช้มาตรการกีดกันทางการค้าสูงมากเป็นอันดับ 3 ของโลกเลยทีเดียว

อินโดนีเซียนี่ช่างมีอะไรๆ ที่น่าอะเมซิ่งจริงเลยนะครับ