อยู่สบายในเคแอล

คนไทยจำนวนมากเข้าไปทำงานในธุรกิจสปาและร้านนวดไทยในมาเลเซีย หนึ่งในนั้นคือ สุทธิกาญจน์ วรรณรัตน์ ผู้จัดการร้านสยาม บอดี้ เวิร์กส์

สุทธิกาญจน์ เล่าว่า ทำงานในกรุงกัวลาลัมเปอร์มาแล้วเกือบ 6 ปี ช่วงแรกไม่ได้ปรับตัวอะไรมากนัก อาจมีปัญหาเรื่องการสื่อสารเล็กน้อย แม้ว่าคนส่วนใหญ่จะพูดภาษาอังกฤษได้ แต่บางครั้งก็ส่งภาษามลายูหรือจีนกับเธอ เพราะคิดว่าเป็นคนมาเลย์เชื้อสายจีน ส่วนภาษาราชการและภาษาเขียนตามสถานที่ต่างๆ ใช้ภาษามลายูแต่เขียนโดยใช้ตัวอักษรภาษาอังกฤษ จึงต้องจำว่าคำไหนหมายถึงอะไร เช่น ป้ายทางเข้า Masuk ทางออก Keluar ห้องน้ำ Tendas

ส่วนเรื่องอาหารการกิน ที่อาจเป็นปัญหาสำคัญของคนไกลบ้านจำนวนมาก สุทธิกาญจน์ บอกว่า ไม่ค่อยมีปัญหาสำหรับเธอ เพราะเป็นคนกินง่าย บางครั้งก็ทำกับข้าวกินเอง เครื่องปรุงส่วนผสมสำหรับอาหารไทยก็หาไม่ยาก ซื้อได้จากห้างและซูเปอร์มาร์เก็ต หรือสั่งตรงจากร้านขายของไทยก็ได้

แต่หากพูดถึงอาหารมาเลย์ที่ชอบที่สุด คงยกให้ บักกุ๊ดเต๋ ที่สุทธิกาญจน์มองว่า คล้ายข้าวขาหมูอบหม้อดิน แต่มีกลิ่นหอมของชาและสมุนไพร แถมน้ำก็ไม่ข้นและมันด้วย

ถามถึงคนไทยในสายตาชาวมาเลย์ จากประสบการณ์หลายปีที่นี่ เธอคิดว่า คนมาเลย์ส่วนใหญ่หรือส่วนหนึ่งจัดคนไทยไว้อีกระดับหนึ่ง เพราะส่วนมากเป็นแรงงานต่างด้าว ผู้ชายทำงานโรงงาน ผู้หญิงทำงานนวด พูดภาษาอังกฤษไม่ได้ แต่ไม่เหยียดคนไทยเท่ากับแรงงานจากอินโดนีเซียและบังกลาเทศ

“คนที่นี่มักคิดว่าดิฉันไม่ใช่คนไทย เพราะพูดภาษาอังกฤษได้ดี บางคนถามว่า เรามาอยู่กี่ปีแล้ว ประมาณว่าอยู่หลายปีเลยทำให้พูดเก่ง พวกเขาไม่รู้หรอกว่าคนไทยสมัยนี้พูดภาษาอังกฤษได้เยอะแยะ”