
อนาคตรองเท้า
อนาคตรองเท้ารองเท้าเป็นอีกหนึ่งอุตสาหกรรมที่เติบโตอย่างมากในภูมิภาคอาเซียน แต่ละประเทศมีความเชี่ยวชาญการผลิตที่แตกต่างกัน หลักๆแบ่งเป็น 5 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มแรกอินโดนีเซียและเวียดนาม เน้นผลิตรองเท้ากีฬา กลุ่ม 2 ไทย เน้นผลิตรองเท้าแฟชั่นและรองเท้าหนังแท้ กลุ่ม 3 สิงคโปร์ เป็นศูนย์กลางการค้าแต่ไม่ผลิตเอง กลุ่ม 4 มาเลเซีย ที่ผลิตรองเท้าสตรีและรองเท้าเด็ก และกลุ่ม 5 กัมพูชาและเมียนมาร์ ที่อีก 45 ปีข้างหน้าจะเป็นแหล่งผลิตรองเท้ารายใหญ่
อนาคตรองเท้ารองเท้าเป็นอีกหนึ่งอุตสาหกรรมที่เติบโตอย่างมากในภูมิภาคอาเซียน แต่ละประเทศมีความเชี่ยวชาญการผลิตที่แตกต่างกัน หลักๆแบ่งเป็น 5 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มแรกอินโดนีเซียและเวียดนาม เน้นผลิตรองเท้ากีฬา กลุ่ม 2 ไทย เน้นผลิตรองเท้าแฟชั่นและรองเท้าหนังแท้ กลุ่ม 3 สิงคโปร์ เป็นศูนย์กลางการค้าแต่ไม่ผลิตเอง กลุ่ม 4 มาเลเซีย ที่ผลิตรองเท้าสตรีและรองเท้าเด็ก และกลุ่ม 5 กัมพูชาและเมียนมาร์ ที่อีก 45 ปีข้างหน้าจะเป็นแหล่งผลิตรองเท้ารายใหญ่
ชนินทร์ จิตต์โกมุท นายกสมาคมรองเท้าไทย มองว่า ความแตกต่างนี้ทำให้ผู้ประกอบการไทยไม่เสียเปรียบและไม่ต้องแข่งกันเอง แต่จะเป็นตัวเสริมกัน หากรู้จักใช้ประโยชน์จากการรวมตัวประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (เออีซี) พร้อมแนะนำว่า หากอยากเจาะตลาดต่างประเทศหรือใช้ประโยชน์จากเออีซีให้ได้มากที่สุด ต้องพัฒนาตัวเองให้เข้มแข็งก่อน หากต้องการขยายตลาดหรือย้ายฐานการผลิตไปประเทศอื่นเพื่อใช้ประโยชน์เรื่องแรงงาน จำเป็นต้องมีฐานการผลิตในประเทศที่แข็งแรงเพียงพอ ขณะเดียวกันก็ต้องทำการวิจัย และพัฒนารองเท้าเพื่อสร้างมูลค่าเพิ่มด้วย
ด้านการเคลื่อนย้ายแรงงานหลังปี 2558 ล่าสุด น.ต.บุญเรืองไตรเรืองวรวัฒน์ อธิบดีกรมสนับสนุนบริการสุขภาพ กระทรวงสาธารณสุข เปิดเผยว่า ขณะนี้ประเทศสมาชิกอาเซียนกำลังเร่งทำความตกลงยอมรับร่วมคุณสมบัตินักวิชาชีพ (เอ็มอาร์เอ) ทางการแพทย์เพิ่มอีก 7 สาขา คาดว่าจะเสร็จกลางปีนี้ ซึ่งจะช่วยเพิ่มโอกาสให้แพทย์ไทยมากขึ้น เพราะอาเซียนยังขาดแคลนผู้เชี่ยวชาญด้านดังกล่าวอยู่มาก
ขณะที่วงการการศึกษา สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง (สจล.) ตั้งเป้าพัฒนาตัวเองให้ติดอันดับท็อป10 มหาวิทยาลัยในภูมิภาคอาเซียนภายในปี 2563 โดยการพัฒนาหลักสูตรเฉพาะทาง ชูจุดแข็งเป็นผู้นำด้านเทคโนโลยีและวิทยาศาสตร์ ส่งเสริมการนำงานวิจัยไปพัฒนาต่อยอดให้ได้อย่างน้อยปีละ 1,000 ผลงาน และปรับหลักสูตรการเรียนการสอนให้เป็นนานาชาติมากขึ้น จากปัจจุบันมี 3 หลักสูตรคือ วิศวกรรมซอฟต์แวร์ วิศวกรรมเครื่องยนต์และโลจิสติกส์
ปิดท้ายด้วยกระแสตื่นเรียนภาษาอาเซียนที่ชัยวัฒน์ มีสัณฐาน อาจารย์สอนภาษามลายูในโครงการเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มองว่า ในระยะ5-10 ปีนี้เป็นปีทองของภาษาอาเซียนแต่หลังจากนั้นเมื่อมีการผลิตบุคลากรออกมาเยอะจนล้นก็จะกลายเป็นปัญหาได้ ดังนั้นจะต้องวางแผนที่ชัดเจนว่าจะผลิตเพื่อป้อนสาขาไหนบ้างในจำนวนเท่าใด







