ทำอาหารอย่างมืออาชีพ(ตอน1)

ทุกวันนี้ใครที่คิดว่า มีเงินแล้วอยากเปิดร้านอาหาร น่าไม่ใช่เรื่องยากอะไร ก็แค่ไปดึงตัวเชฟเก่งๆ จากร้านอาหารดังๆ สักคนมาเป็นเชฟประจำร้าน

แต่อย่าลืมว่า ในเมื่อคุณสามารถดึงตัวเชฟเก่งๆ จากร้านอาหารดังกล่าวมาได้

คนอื่นก็มีสิทธิดึงตัวเชฟจากร้านของคุณไปได้เช่นกัน

บางครั้งไม่ใช่ข้อเสนอเรื่องเงินที่สูงกว่าเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเรื่องของปัจจัยแวดล้อมอื่นด้วย เช่น ทำงานที่ไหนสบายใจกว่าก็ไปทำ คงเป็นเหมือนกันทุกอาชีพ

หรือบางครั้งพ่อครัวแม่ครัวลาออกไปแต่งงาน กลับไปอยู่บ้านในต่างจังหวัด

ระหว่างรอรับสมัครหรือหาเชฟคนใหม่มาทำงาน ไม่ใช่จะได้ตัวมาภายใน 12 วัน

ช่วงเวลาที่รอเชฟคนใหม่ จะทำอย่างไร??

จะปิดร้านก็ไม่ได้ ลูกค้าหายหมดแน่ !!

เงินลงทุนทำร้านอาหารไปหลายแสนบาท จะต้องปิดร้านเพราะขาดเชฟเพียงคนเดียวหรือ !!

หากเจ้าของร้านบางคนพอทำอาหารเป็น หรือมีญาติพี่น้องและคนรู้จักมาช่วยทำ ก็พอแก้ขัดกันไปได้บ้าง

แต่ถ้าเจ้าของร้านบางคนทำอาหารไม่เป็น ก็ลำบากละที่นี้ !!

เคยได้ยินเพื่อนคนหนึ่งเล่าให้ฟังว่า มีร้านอาหารทะเลแห่งหนึ่ง เคยเป็นร้านที่ขายดีมาก ไปทุกครั้งคนแน่นตลอด แต่มีวันหนึ่ง “เชฟ” คนเก่งของร้านถูกร้านอื่นมาดึงตัวไป

ร้านอาหารทะเลแห่งนั้นถึงกับแย่ เพราะได้เชฟคนใหม่มา ฝีมือสู้เชฟคนเก่าไม่ได้ ลูกค้าหายไปเรื่อยๆ จนต้องปิดตัวไป

เมื่อร้านจำเป็นต้องเปลี่ยนเชฟคนใหม่ ทำให้รสชาติอาหารเปลี่ยนไป ที่คนไทยนิยมพูดว่า “รสมือ” เปลี่ยน

บางร้านโชคดีที่ได้เชฟฝีมือใกล้เคียงกันกับคนเก่า หรือเก่งกว่า ก็รอดตัวไป

ขณะที่ร้านอาหารแฟรนไชส์ดังๆ จากต่างประเทศที่มาเปิดขาย สังเกตหรือไม่ว่าเราไปนั่งรับประทานอาหารที่สาขาไหนในกรุงเทพฯ หรือต่างจังหวัดรสชาติเดียวทุกเมนู จัดจานตกแต่งเหมือนกันหมด

ร้านเหล่านี้มีวิธีการบริหารจัดการอย่างไร หลายคนอาจคิดว่า คงต้องมีระบบควบคุมด้วยเทคโนโลยีทันสมัย ใช้เงินลงทุนสูงถึงจะทำได้

ร้านอาหารขนาดเล็กๆ คงไม่สามารถทำได้

ยิ่งร้านอาหารไทย ทำไม่ได้แน่??

รสชาติอาหารไทยต้องเป็น “รสมือ” ของใครก็ของคนนั้น ทำอย่างอาหารฝรั่งไม่ได้

อย่าคิดเช่นนั้น แต่จะทำอย่างไรมาติดตามกันได้ในสัปดาห์หน้า

หากใครมีข้อสงสัยหรืออยากทราบเกี่ยวกับเรื่องราวในครัวในวงการอาหารเขียนเข้ามาพูดคุยกันได้ที่ email ข้างต้น