หมาก็สอน แมวก็บอก

เรื่องน่ารักๆของทั้งเจ้าหมาและเจ้าแมว ที่ทำให้เห็นพฤติกรรมแปลกๆ ที่ยิ่งดูก็ยิ่งเหมือนคน เลยทำให้เราเข้าใจคนอื่นมากยิ่งขึ้น

สาโรจน์ มีวงษ์สม

เวลาคุยเรื่องหนังยังมีแบ่งว่าใครชอบหนังแนวไหนๆ คุยเรื่องงานยิ่งบานกันเข้าไปใหญ่ ยิ่งคุยเรื่องการเมืองยิ่งเป็นเรื่อง เหตุอาจเพราะความคิดเห็นไม่ตรงกัน แต่ยามที่นั่งคุยถึงเจ้าตูบ เจ้าเหมียว ทีไร ทำไมมันไหลได้ทุกทีสิอ้าว แถมยังคล้อยตามกันไปแบบเป็นปี่เป็นขลุ่ยอีกต่างหาก...

ด้วยนิสัยของสัตว์เลี้ยงตัวโปรดที่มีเอกลักษณ์แทบจะไม่ซ้ำแบบกัน ทั้งความเปิ่น ความฮา และความฉลาดเฉลียว ยิ่งทำให้วงสนทนามีสีสัน และเต็มไปด้วยความสนุกสนาน ยิ่งถ้าเราพินิจพิเคราะห์ให้ลึกลงอีกสักนิดคุณอาจจะพบว่า นอกจากเจ้าบัดดี้สี่ขาจะมอบความสุข สนุกสนานให้เราชนิดที่ไม่ซ้ำแบบกันสักวันแล้ว มันยังมีพฤติกรรมที่สอนให้เราเข้าใจการใช้ชีวิตมากยิ่งขึ้นอีกด้วย (อ้าวจริงๆ นะ!)

ที่บ้านผมนะเลี้ยงหมา เลี้ยงแมว มานาน เยอะขนาดที่ตายังตั้งสโลแกนให้เลย “คนก็เยอะ หมาแมวก็แยะ นี่มันสวนสัตว์หรือบ้านกันแน่ฟ้ะ” คนย่านนั้นเขาก็เรียกบ้านผมเป็นสวนสัตว์เหมือนกับตา

ความที่คลุกคลีตีโมงกับบัดดี้สี่ขามานาน ทำให้เราสังเกตเห็นพฤติกรรมแปลกๆ ที่ยิ่งดูก็ยิ่งเหมือนคน เลยทำให้เราเข้าใจคนอื่นมากยิ่งขึ้น อย่างบางวันที่เราโมโหถึงขั้นควันออกหูเพราะเจ้าตูบตัวแสบเล่นเอารองเท้าคู่โปรดไปกัดเสียยับเยิน ตั้งใจจะตีเสียให้เข็ด แต่เหมือนเจ้าตูบจะสำนึกผิด มันค่อยๆ หมอบคลานแล้วเอาคางมาเกยตัก พร้อมทำเสียงหงิงๆ แบบว่าออดอ้อนและเว้าวอนให้เรายกโทษให้

ผิดกับคนที่ทำผิดยังไม่รู้จักขอโทษ บ้างเมินเฉย บ้างก็แก้ตัวแบบน้ำขุ่นๆ แถมงานนี้แทนที่เราจะโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง ยังใจเย็นลงได้ นี่แหละเจ้าตูบได้สอนเราให้ใจเย็น และรู้จักให้อภัยกับคนที่สำนึกผิด

เจ้าเก้าแต้ม แมวพลัดหลงมาอยู่ที่บ้านก็สอนผมเยอะเหมือนกัน วันหนึ่งคงนึกอยากจะเอาใจเรามั้ง แอบไปคาบนกเอี้ยงเสียงทองของเพื่อนบ้านมาโชว์ โอ้โห! เป็นเรื่องแล้วไง ช่างไม่รู้เลยว่าเอาไฟเข้าบ้านชัดๆ บางวันไปจับหนู จับจิ้งจก มาโชว์ เล่นเอาพี่สาวส่งเสียงกรี๊ดๆ ลั่นบ้าน เพราะกลัวหนู

แต่ก็โกรธกันไม่ลงเพราะมันก็คงแค่อยากจะให้เราชื่นชมว่ามันนะเก่งแค่ไหน หรือไม่ก็อยากจะเอาใจเราเหมือนว่ามีของมาฝากนะฮับเจ้านาย... คิดย้อนไปถึงคนที่ตั้งใจทำโน่นทำนี่แต่ก็ไม่เข้าตาเจ้านายสักที บางทีก็อาจจะรู้สึกท้อ แต่เจ้าเก้าแต้มก็สอนให้รู้ว่าถ้ามีเจตนาดี และมีความตั้งใจทำงาน สักวันเจ้านายก็จะเข้าใจและเห็นคุณค่าขึ้นมาจนได้ล่ะน่า เจ้าเก้าแต้มยังสะท้อนให้รู้สึกว่า บางทีเราก็ต้องรู้จักชื่นชมคนอื่นบ้างนะ มันถึงจะทำงานด้วยกันอย่างมีความสุขไงครับ...

เจ้าตูมตาม สุนัขพันธุ์ไทยตัวแรกที่เลี้ยงมาตั้งแต่เด็กๆ จนโตเป็นหนุ่มใหญ่เลยรู้ใจซึ่งกันละกันดี อาจเพราะมีความตั้งใจสูงมากไปสักนิด เลยพยายามจะสอนเจ้าตูมตามยกระดับไอคิวตัวเองไม่ให้น้อยหน้าหมาฝรั่ง ทั้งหัดให้หมอบ คลาน สวัสดี กระโดดข้ามรั้ว แต่สอนจนอ่อนใจ เจ้า ตูมตามก็ทำได้แค่วิ่งมาหาตอนเรียกขาน โดยเฉพาะเมื่อได้เวลากินอาหารนั่นแหละ

แต่แล้วปาฏิหาริย์ก็มีจริง ! เมื่อวันหนึ่งเจ้าตูมตามคาบลูกบอลแล้ววิ่งมาให้ผม ผมรับลูกบอลออกจากปาก เจ้าตูมตามเห่า พร้อมทำท่าทางลิงโลด เหมือนกับจะบอกให้ผมขว้างลูกบอลออกไป ผมขว้างลูกบอลออกไปไกลทีเดียว แต่เผลอแผล็บเดียวเจ้าตูมตามก็คาบลูกบอลมาให้ผมขว้างอีก เชื่อมั้ยว่าผมพยายามจะสอน ให้มันทำแบบนี้อยู่นานแต่ก็คว้าน้ำเหลวทุกที เพราะทุกทีที่ขว้างลูกบอลออกไป บางทีมันก็วิ่งไปเก็บแล้วเอาไปกัดเล่นคนเดียว หรือไม่ก็นอนทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ไม่มีอารมณ์เล่นมีอะไรป๊ะเจ้านายประมาณนั้น... งานนี้เลยทำให้ผมเชื่อว่าความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น และอย่าดูถูก หรือสบประมาทใครถ้าเขาทำไม่ได้ดังใจเราต้องการ หรืออย่าบังคับใครถ้าใจเขายังไม่พร้อม จริงม้ะเจ้าตูมตาม โฮ่ง โฮ่ง

เจ้าสาม เจ้าสี่ เจ้าห้า แมวไทย 3 พี่น้องสุดซ่าส์ ที่สอนเรื่องความมีระเบียบวินัย และการดูแลสุขภาพให้ผมอย่างเคร่งครัด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการกิน การนอน หรือแม้แต่การเล่น มันจะรักษามาตรฐานได้อย่างดีเยี่ยม กินเป็นเวลา นอนเป็นเวลา ตื่นก็ตรงเวลาเป๊ะ แถมยังทำภารกิจขับถ่ายตรงเวลาอีกต่างหาก นอกจากนี้ยังมีเวลาสำหรับผ่อนคลายด้วยการเล่นระหว่างวันอีกต่างหาก

และทุกครั้งที่ตื่นนอนเจ้าแสบทั้งสามก็จะมาร้องแง้วๆ อยู่ข้างหู เพื่อปลุกให้ผมไปเปิดประตูเพื่อเจ้า 3 แสบจะได้ออกไปทำธุระส่วนตัว เลยพลอยทำให้เป็นคนมีวินัยไปโดยไม่รู้ตัว และก็ทำให้ผมรู้จักหาเวลาคลายเครียดอีกต่างหาก

เสียแต่ก็ที่ว่าผมมาทำงานที่กรุงเทพฯ เลยไม่ได้เจ้า 3 ตัวมาสร้างระเบียบวินัยให้ ทุกวันนี้ผมนอนดึก ตื่นสาย แถมยังกินไม่เป็นเวล่ำเวลา สุขภาพก็เลยทรุดโทรมลงไปด้วย พูดแล้วก็คิดถึงเจ้า 3 แสบที่บ้าน นอกจัง!

เจ้าฟลุค อิงลิช ค็อกเกอร์ ผู้ลาลับ สอนเรื่องของความรัก และความซื่อสัตย์ให้ผมประจักษ์และซาบซึ้งมากที่สุดในชีวิต

มีอยู่วันหนึ่งผมพาเจ้าฟลุคไปเล่นน้ำทะเลที่พัทยา ทันทีที่มันเห็นน้ำทะเล มันก็วิ่งปรี่ลงไปเล่นน้ำทันใด ดูมันเริงร่า และมีความสุขกว่าทุกครั้ง (หลังจากที่นั่งซึมเพราะอาการเมารถ) ผมก็วิ่งตามลงไปเล่นกับมันด้วย

อยู่ดีๆ ผมก็นึกสนุกขึ้นมา ตะโกนเรียกเจ้าฟลุค “ฟลุคช่วยพ่อด้วย พ่อจะจมน้ำแล้ว” ฟลุคขณะที่วิ่งเล่นที่ชายหาดอย่าง ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย หยุดชะงักทันที พร้อมกับหันมาทางผม ที่กำลังค่อยๆ จมน้ำ ผมดำอยู่ในน้ำไม่นานก็เห็นตีนเจ้าฟลุคว่ายวนไปมารอบๆ ตรงที่ผมจมหายไป

หลังจากที่ดูพฤติกรรมอย่างนั้นอยู่ สักพัก ผมตัดสินใจดำน้ำไปที่ฝั่ง พอถึง ฝั่งผมยังเห็นเจ้าฟลุคว่ายวนอยู่ตรงที่ผมจมลงไป ผมตะโกนเรียก “ฟลุคพ่ออยู่นี่” ฟลุคได้ยินเสียงจึงรีบว่ายน้ำกลับเข้าฝั่ง พร้อมกระโจนใส่ผมด้วยความดีใจสุดชีวิต และนับจากนั้นก็ไม่ยอมเล่นน้ำห่างจากผม อีกเลย

นี่คงเป็นสัญชาตญาณของสุนัขตัวหนึ่งที่มีความรัก และความซื่อสัตย์กับเจ้าของอย่างไม่มีข้อแม้ และวันนั้นมันทำให้ผมรับรู้ว่า ถ้าเรามอบความรักความจริงใจให้กับใครด้วยความเต็มใจ เราก็จะได้รับสิ่งนั้นกลับมาเสมอ แต่ก็มีอยู่ไม่กี่คนหรอกที่ไม่รู้จักตอบแทนบุญคุณใครเลย!

นี่เป็นเพียงตัวอย่างเล็กๆ น้อยๆ ที่เจ้าตูบกับน้องเหมียว สะท้อนให้เราเห็น และทำให้เราเข้าใจชีวิต และการอยู่ร่วมกับคนอื่นบนโลกนี้ได้อย่างมีความสุขมากยิ่งขึ้น เอาไว้มีโอกาสแล้วจะเขียนเล่าให้ฟังอีก นะครับ!