ปล่อยคลิปโชว์ สุขชั่วครู่แต่ทุกข์ถาวร

การนำคลิปมาโพสต์จึงเป็นเรื่องง่ายกว่าการควบคุมสิ่งที่จะเกิดขึ้นในภายหลัง เพราะสิ่งต่าง ๆ ที่หลุดลอดไปในอินเตอร์เน็ต เป็นเรื่องที่ควบคุมไม่ได้....

โดย...เบญจมาศ เลิศไพบูลย์

กลายเป็นเรื่องคุยกันไม่จบทั้งในจอ และนอกจอคอมพิวเตอร์ หลังคลิปกลุ่มเด็กสาวเล่นสงกรานต์เปลือยอกเต้นกลางถนนสีลมแพร่สะพัดในอินเตอร์เน็ต รวมทั้งสื่อหลักฟรีทีวีที่ได้นำภาพเด็กกลุ่มนี้มาฉายซ้ำแล้วซ้ำอีก กระทรวงไอซีทีอาจเมื่อยฟรีกับการตามบล็อกคลิปใต้ดิน เพราะบนดินก็เห็นโนมเนื้อได้ง่ายเสียนี่

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมีคำถามตามมาว่า เด็กกลุ่มนี้รู้หรือไม่ว่าภัยจากคอมพิวเตอร์มันเลวร้ายแค่ไหน จริงแล้วเด็กกลุ่มนี้น่าจะเล่นอินเตอร์เน็ตได้ดีกว่าผู้ใหญ่ด้วยซ้ำ เพียงแต่การอยู่กับมันก็ไม่ได้หมายความว่า จะรู้จักบุคลิกนิสัยได้มากกว่าคนอื่น จนกว่าจะเกิดเหตุอุบัติกับตัว

ภาวุธ วงษ์วิทยภานุ กรรมการผู้จัดการและผู้ก่อตั้งเว็บไซต์ตลาดดอทคอม กูรูด้านโซเชียลเน็ตเวิร์ค เชื่อว่า เด็กไม่มีวิจารณญาณเพียงพอในการกระทำ แต่เมื่อทำลงไปแล้ว โพสต์คลิปลงไปในโลกอินเตอร์เน็ตแล้ว ก็เป็นเรื่องยากมากที่จะลบเรื่องราวเหล่านี้ออกจากระบบ

การนำคลิปมาโพสต์จึงเป็นเรื่องง่ายกว่าการควบคุมสิ่งที่จะเกิดขึ้นในภายหลัง เพราะสิ่งต่าง ๆ ที่หลุดลอดไปในอินเตอร์เน็ต เป็นเรื่องที่ควบคุมไม่ได้

“เด็กหลายคนอาจไม่ตระหนัก หรือเด็กบางคนอาจตระหนัก และรู้ว่าจะใช้มันยังไง ก็เอามาใช้เป็นเครื่องมือแกล้งกัน เช่น คลิปตบเพื่อน ก็เอามาลงยูทูป โดยภาพถูกส่งต่อเป็นเรื่องเป็นราว เป็นการมองระยะสั้น เพราะจริงแล้วอินเตอร์เน็ตเป็นสื่อที่ควบคุมได้ยากมาก เนื่องจากเป็นสื่อที่เป็นระบบเปิด”ภาวุธ กล่าว

ภาวุธ ยกตัวอย่างให้เห็นกรณีนักร้องสาวคนหนึ่งที่มีภาพหลุดเปลือยอกถ่ายรูปคู่ตุ๊กตาหมี เรื่องราวเหล่านี้เป็นเรื่องในอดีตที่ผ่านมานานแล้ว แต่หากวันนี้มีใครอยากรู้เรื่องราวเข้าไปเสิร์ชหาสิ่งเหล่านี้ในกูเกิล ภาพต่าง ๆ ก็จะกลับมาเวียนซ้ำ เหมือนเหตุเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ข้อมูลต่าง ๆ จะค้นเจอในทันที หรือที่เรียกว่า เป็นอมตะ

เช่นเดียวกับกรณีเด็กสาวเหล่านี้ หากวันหนึ่งข้างหน้า มีการเสิร์ช โดยใช้คำหลักเพียงไม่กี่คำ เหตุการณ์ต่าง ๆ ก็จะตามมาหลอกหลอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ยังไม่นับรวมการแพร่กระจายในโซเชียลเน็ตเวิร์คที่ทำได้รวดเร็วมาก ทั้งการเผยแพร่ผ่านเฟซบุ๊ค ทวิตเตอร์ ต่อให้หน่วยงานรัฐตามบล็อก ก็ทำได้ไม่หมด เพราะเมื่อใดก็ตามที่คนมีความต้องการดูมากเท่าไร การเผยแพร่ การค้นหายิ่งมีมากขึ้นเท่านั้น จึงเป็นเรื่องยากมากที่หน่วยงานรัฐจะเข้าถึงต้นตอข้อมูลในโซเชียลเน็ตเวิร์ค

เขายกตัวอย่างว่า ไฟล์ประวัติข้อมูลของผู้ใช้เฟซบุ๊คนั้นอยู่ในเครื่องแม่ข่ายในต่างประเทศ ทางเดียวที่รัฐบาลจะทำได้คือ ต้องติดต่อประสานไปยังต่างประเทศ ซึ่งการเปิดเผยข้อมูลในเฟซบุ๊คก็เป็นเรื่องยากอีก เพราะถือเป็นข้อมูลส่วนบุคคล นอกจากเป็นการประสานขอความร่วมมือที่เกิดจากภัยร้ายแรง ภัยก่อการร้าย

 

หรือหากหน่วยงานรัฐจะงัด พ.ร.บ.ว่าด้วยการกระทำผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ.2550 ออกมาใช้กับโซเชียลมีเดีย หากใช้วิธีจับตัวบุคคลที่เผยแพร่ด้วยวิธีการจับภาพหน้าจอที่มีการโพสต์ แต่ถ้าเจ้าของเฟซบุ๊คนั้นปฎิเสธว่าไม่ได้เป็นคนโพสต์ ถูกแฮกข้อมูล เจ้าหน้าที่ตำรวจก็ไม่สามารถจับมือใครดมได้ จนกว่าจะหาข้อมูลที่มีน้ำหนักเพียงพอ

นี่ยังไม่พูดถึงการนำภาพ คลิปในอินเตอร์เน็ตมาปั๊มขายเป็นวีซีดี รวมทั้งเว็บไซต์บางเว็บที่เปิดให้เก็บภาพโป๊ได้ ซึ่งสามารถโหลดภาพได้ในทันที

ปัจจุบันกระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (ไอซีที) อยู่ระหว่างประชุมรับฟัง และให้ความคิดเห็นเกี่ยวกับการปรับปรุงแก้ไข พ.ร.บ.นี้โดยเพิ่มความเข้มข้นมากขึ้น อย่างในมาตรา 25 ที่มีการระบุว่า “ผู้ใดครอบครองข้อมูลคอมพิวเตอร์ซึ่งมีลักษณะอันลามกที่เกี่ยวข้องกับเด็กหรือ เยาวชน ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหกปี หรือปรับไม่เกินสองแสนบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ” แต่มาตรานี้ก็มีคนคัดค้านเห็นว่าอาจรุนแรงจนเกินไป ก็ต้องคอยลุ้นว่าการปรับแก้กฎหมายจะกำหนดคลอด และบังคับใช้ได้จริงหรือไม่

ในวันที่สื่ออินเตอร์เน็ตไปไกลกว่าที่คิด และเป็นสื่อสองทาง ระบบเสิร์ช ระบบการค้นหาก็ถูกพัฒนาขึ้นมาก ไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ที่ชอบทำอะไรด้วยความคึกคะนองลองของกับอินเตอร์เน็ต วันนี้อาจสนุกชั่วคราว แต่ระวังจะทุกข์นิรันดร์