อึ้ง! AI ชี้ นายกฯพูดเรื่องGen ควรทำความเข้าใจ ไม่ใช่แบ่งแยก

จากรณีน.ส.แพทองธาร ชินวัตร นายกรัฐมนตรี ให้สัมภาษณ์กรณีการอภิปรายไม่ใว้วางใจของสภา โดยระบุว่า เป็นเวทีที่ดี  ที่จะทำให้ประชาชนเข้าใจในข้อมูลที่แท้จริง และ เข้าใจความเป็นนายกรัฐมนตรี “Gen Y” ซึ่งที่ผ่านมาอาจจะยังไม่เคยมีมาก่อน

 

Gen Y หรือ Millennials คือผู้ที่เกิดระหว่างปี พ.ศ. 2524 - 2539 เป็นกลุ่มคนเติบโตมาในยุคดิจิทัล จึงคุ้นเคยกับเทคโนโลยีเป็นอย่างดี ทำให้สามารถนำเทคโนโลยีมาใช้ในการทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทันสมัยและมักใช้เทคโนโลยีในการสื่อสารและทำงานร่วมกัน เช่น การใช้โปรแกรมแชท การประชุมทางวิดีโอ และการใช้โปรแกรมจัดการงาน

 

โพสต์ทูเดย์ได้นำบทสัมภาษณ์ดังกล่าวตั้งคำถามกับ Chat GPT ถึงจุดประสงค์ของการกล่าวอ้างเรื่องGen ของนายกรัฐมนตรี ได้ข้อมูลว่า การที่นายกรัฐมนตรีอ้างว่าตัวเองเป็นคนในเจนใดเจนหนึ่ง (เช่น Gen X, Gen Y, Baby Boomer, หรือ Gen Z) อาจส่งผลกระทบทั้งด้านบวกและด้านลบต่อการบริหารประเทศ ขึ้นอยู่กับเจตนา วิธีการใช้ และบริบททางสังคมในขณะนั้น

 

 

ประโยชน์ของการอ้างถึงเจนของตนเอง

1. สร้างความรู้สึกใกล้ชิดและความเชื่อมโยงกับประชาชน การอ้างถึงเจนของตนเองอาจช่วยให้ประชาชนรู้สึกว่านายกฯ เข้าใจปัญหาและมุมมองของคนในช่วงวัยเดียวกัน

 

2. ใช้เป็นกลยุทธ์ทางการเมือง การอ้างถึงเจนของตนเองสามารถใช้เป็นกลยุทธ์ในการดึงดูดกลุ่มผู้สนับสนุนที่มีอายุใกล้เคียงกัน

ตัวอย่าง: นายกฯ ที่เป็นGen Yอาจใช้จุดเด่นของเจนนี้ เช่น การเติบโตมากับเทคโนโลยี มาเป็นจุดแข็งในการบริหาร  เช่น “ผมเป็นคนรุ่น Gen Y ที่เข้าใจถึงความสำคัญของเศรษฐกิจดิจิทัล และผมจะนำเทคโนโลยีมาใช้เพื่อพัฒนาประเทศ"

 

ผลลัพธ์ที่เป็นไปได้: อาจได้รับการสนับสนุนจากคนรุ่นใหม่ที่มองหาผู้นำที่ทันสมัย กระตุ้นให้คนในวัยเดียวกันมีส่วนร่วมในการเมืองมากขึ้น

3. ใช้เพื่อพัฒนานโยบายให้เหมาะสมกับกลุ่มเป้าหมาย การอ้างถึงเจนของตนเองอาจช่วยให้นายกฯ แสดงให้เห็นว่ามีความเข้าใจในปัญหาของช่วงวัยนั้นๆ และสามารถออกนโยบายที่ตอบโจทย์

 

ปัญหาที่อาจเกิดขึ้นจากการอ้างว่าเป็นคนเจนใดเจนหนึ่ง

1. เสี่ยงต่อการสร้างความแตกแยกระหว่างรุ่น (Generation Gap) หากนายกฯ เน้นว่าตัวเองเป็นคนในเจนใดเจนหนึ่งมากเกินไป อาจทำให้คนจากเจนอื่นรู้สึกถูกมองข้าม

ตัวอย่าง: หากนายกฯ พูดว่า "นี่คือยุคของ Gen Z เราต้องเปลี่ยนแปลงระบบเพื่อให้คนรุ่นใหม่เป็นผู้นำ"

 

ปัญหาที่อาจเกิดขึ้น: คนรุ่นเก่าที่เป็น Baby Boomers หรือ Gen X อาจรู้สึกว่านายกฯ ไม่ให้ความสำคัญกับพวกเขาอาจเกิดการต่อต้านจากกลุ่มประชากรที่ไม่ได้อยู่ในเจนเดียวกัน

 

2.อาจทำให้มุมมองของนายกฯ แคบลง หากนายกฯ มองโลกจากมุมของเจนตัวเองมากเกินไป อาจทำให้ขาดความเข้าใจในมุมมองของคนเจนอื่น

ตัวอย่าง: นายกฯ ที่เป็น Gen X อาจให้ความสำคัญกับระบบเศรษฐกิจแบบดั้งเดิมมากกว่าเทคโนโลยีใหม่ ส่วน นายกฯ ที่เป็น Millennials อาจมุ่งเน้นแต่เศรษฐกิจดิจิทัลโดยมองข้ามปัญหาของแรงงานดั้งเดิม 

 

ปัญหาที่อาจเกิดขึ้น: นโยบายอาจไม่ครอบคลุมประชากรทุกกลุ่ม เกิดความเหลื่อมล้ำในการพัฒนา

 

3.กระทบต่อภาพลักษณ์ความเป็นผู้นำของทุกกลุ่มนายกรัฐมนตรีควรเป็นตัวแทนของประชาชนทุกวัย ไม่ใช่แค่เจนใดเจนหนึ่ง

ตัวอย่าง: หากนายกฯ เน้นย้ำว่าตัวเองเป็น "นายกฯ ของคนรุ่นใหม่" มากเกินไป อาจทำให้คนรุ่นเก่ารู้สึกว่าพวกเขาไม่ใช่กลุ่มเป้าหมายของรัฐบาล

 

ผลลัพธ์ที่เป็นไปได้: อาจเกิดความรู้สึกแปลกแยกในสังคม ประชาชนบางกลุ่มอาจไม่สนับสนุนนโยบายของรัฐบาล

แนวทางที่เหมาะสมในการใช้แนวคิดเรื่องเจนในการบริหารประเทศ

1. ควรสื่อสารให้ครอบคลุมทุกเจน

นายกฯ สามารถอ้างถึงเจนของตนเองได้ แต่ต้องทำให้เห็นว่าเข้าใจประชากรทุกกลุ่ม ไม่ใช่เพียงกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง

 

แนวทางที่ดี:  "ผมโตมาในยุคของ Gen X แต่ผมเข้าใจว่าทุกเจนมีความท้าทายที่แตกต่างกัน ผมจะทำให้แน่ใจว่านโยบายของเราส่งผลดีต่อทุกช่วงวัย"

 

2. ใช้ข้อมูลจากทุกเจนในการตัดสินใจ แทนที่จะมองโลกจากมุมมองของเจนตัวเอง นายกฯ ควรใช้ข้อมูลจากทุกช่วงวัยเพื่อพัฒนานโยบายที่ครอบคลุม

ตัวอย่าง: รับฟังความเห็นจากตัวแทนของทุกเจนก่อนตัดสินใจออกนโยบาย สนับสนุนโครงการที่ช่วยให้เจนต่างๆ ทำงานร่วมกันได้

 

 

3. สร้างความสมดุลระหว่างการเปลี่ยนแปลงและความต่อเนื่อง การเปลี่ยนแปลงเป็นสิ่งสำคัญ แต่ต้องไม่ละเลยคุณค่าของสิ่งที่มีอยู่

แนวทางที่ดี: นโยบายเศรษฐกิจดิจิทัลควรพัฒนาไปพร้อมกับการสนับสนุนแรงงานดั้งเดิม การพัฒนาระบบการศึกษา ควรคำนึงถึงทั้งคนรุ่นใหม่และคนรุ่นเก่าที่ต้องการเรียนรู้ทักษะใหม่

 

สรุป

การอ้างว่าเป็นคนเจนใดเจนหนึ่งอาจเป็นดาบสองคม หากใช้ให้ถูกต้องสามารถสร้างความเข้าใจและความเชื่อมั่นจากประชาชนได้ แต่ถ้าใช้ผิดอาจนำไปสู่ความแตกแยกและข้อจำกัดในการบริหารประเทศ นายกรัฐมนตรีควรมองภาพรวมของประชากรทั้งหมด และใช้แนวคิดเรื่องเจนเป็นเพียงเครื่องมือในการทำความเข้าใจประชาชน มากกว่าการแบ่งแยกประชากรออกเป็นกลุ่มๆ