จงไตร่ตรอง

โดย...ทองพระราม

ยังคงเป็นคำถามเกิดขึ้นโดยเฉพาะสำหรับช่วงเทศกาลต่างๆ ของประเทศไทย กับการเกิดอุบัติเหตุจนนำไปสู่การเสียชีวิตของประชาชนเป็นจำนวนมาก

แม้จะมีมาตรการรณรงค์จากทางภาครัฐ รวมถึงหน่วยงานเกี่ยวข้องเพื่อทำให้จำนวนการเกิดอุบัติเหตุช่วงเทศกาลลดลง

แต่ยิ่งทำมากเท่าไหร่ เข้มงวดปานใด สุดท้ายผลจากสถิติที่ปรากฏออกมากลับสวนทาง เพราะเพิ่มจำนวนผู้เสียชีวิตมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่เคยลดลงในแต่ละปี

จึงทำให้ต้องหันมามองย้อนถึงมาตรการต่างๆ ว่ามีความเข้มงวดมากน้อยเพียงใดขนาดไหน หรือภาครัฐได้ดำเนินการเรื่องดังกล่าวอย่างจริงจังหรือไม่ เพื่อไม่ให้ความสูญเสียเกิดอีกในภายภาคหน้า หรืออย่างน้อยก็ลดลงจนสามารถเล็งเห็นผลได้ชัดเจน

หากใช้ตรรกะว่าทั้งหมดทั้งมวลล้วนต้องเป็นความรับผิดชอบของทางภาครัฐหรือหน่วยงานเกี่ยวข้องเพียงอย่างเดียว เกรงว่าจะเป็นการใจร้ายมากเกินไป

เนื่องจากภาครัฐมีหน้าที่ควบคุม ดูแล สอดส่อง ไม่ให้ผู้คิดทำผิดได้ลงมือปฏิบัติ อีกทั้งหากย้อนดูที่ผ่านมาก็ต้องยอมรับว่ามาตรการหลายอย่างที่ภาครัฐได้ออกมา ก็เปรียบดั่งเช่นยาแรง

ดังนั้น จึงสรุปแบบตรงๆ ที่ว่า ขึ้นอยู่กับสามัญสำนึกและความรับผิดชอบของเราๆ ต่อการใช้ชีวิต รวมถึงสังคม หากปล่อยเป็นหน้าที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งลำพัง ก็จะไม่สามารถดำเนินการเรื่องเหล่านี้ให้เกิดผลสำเร็จ 

เราทุกคนจึงควรปรับทัศนคติตัวเองเสียใหม่ ใครทำดีอยู่แล้วจงควรทำต่อไป ขณะที่ใครยังไม่เคยลงมือ จำเป็นเร่งด่วนในการสร้างจิตสำนึกต่อสังคมอันพึงมี เพราะเมื่อนำกฎหมายมาบังคับใช้แล้ว หากกระทำผิดต้องรับผลของการกระทำ

ประเด็นเหนือสิ่งอื่นใดคือการเคารพต่อกฎหมายบ้านเมือง ซึ่งเป็นเรื่องสำคัญที่ประชาชนคนไทยทุกคนควรใคร่สนใจ ประหนึ่งว่าคือส่วนหนึ่งของชีวิต

หากการกระทำอันใดไร้ซึ่งความยำเกรง บ้านเมืองก็จะตกอยู่ในสภาพไร้ขื่อไร้แป ซึ่งอย่าลืมว่า บ้านมีกฎบ้าน ดังนั้นเมืองก็ย่อมมีกฎเมืองในการอาศัยอยู่ร่วมกัน

กระทำการอันใดในลักษณะตามอำเภอใจ โดยไม่มีผู้ใดเดือดร้อน อันนี้ยังพอทำเนาได้ แต่หากส่งผลต่อคนแวดล้อมรอบข้าง ไร้ซึ่งความเกี่ยวข้องด้วยแล้ว ย่อมไม่เป็นผลดีแน่นอน

จากบทเรียนที่ผ่านมา ย่อมไม่อยากให้เป็นหน้าประวัติศาสตร์เพียงแค่เปิดอ่านผ่านๆ ไป แต่อยากให้เป็นบทท่องจำไว้ แต่ต้องอย่าทำให้เกิดอีก

เพราะนอกจากต้องเสียทั้งชีวิตแล้ว คนเป็นอาจต้องสูญเสียอะไรมากกว่าที่เสียไป จึงควรให้นึกถึงใจเขาใจเรา และคงไม่มีใครอยากเผชิญต่อความสูญเสียอันไม่ควรเกิด

จำเป็นต้องใช้สามัญสำนึกในเรื่องนี้อย่างรอบด้าน ถี่ถ้วน เพื่อป้องกันปัญหาเดิมๆ ที่จะกลับมาเกิดซ้ำซ้อน จนวนเวียนเสมือนหนึ่งวัฏจักรไร้ซึ่งทางแก้ไข

เชื่อว่ามนุษย์ทุกคนยังคงมีความดีแฝงในตัว จงขุดค้นและนำมันออกมาใช้ให้เกิดประโยชน์ทั้งต่อตัวเองและสังคมที่เราอยู่ร่วมกัน หากไม่แล้ววงจรปัญหาเหล่านี้จะกลับมาไม่มีสิ้นสุด

เมื่อถึงวันนั้นอาจยากเกินเยียวยาแก้ไขให้กลับมาดีได้ดั่งเช่นเดิม เพราะทุกอย่างสายเกินไป