เรือพลาสติก

โดย...ซิวซี แซ่ตั้ง

ความต้องการใช้เรือขณะนั้นมีมากมาย ภวัฒน์และเอกวัฒน์ที่ดูแลธุรกิจผลิตแผ่นพลาสติกปูรถกระบะ ได้เปลี่ยนการผลิตแผ่นพลาสติกปูรถกระบะมาเป็นผลิตเรือพลาสติกอย่างเร่งด่วน พนักงานบริษัททำแม่พิมพ์กันทั้งวันทั้งคืน โดยพนักงานขอไม่รับเงินล่วงเวลา เพราะอยากช่วยคนถูกน้ำท่วม แทบไม่น่าเชื่อว่าสามารถทำแม่พิมพ์เสร็จภายใน 7 วัน ซึ่งปกติต้องใช้เวลาเป็นเดือนในการทำแม่พิมพ์ 1 ตัว

จากการวางแผนและความมุ่งมั่นของพนักงานทุกคนในโรงงานภายใน 40 กว่าวัน เราผลิตเรือพลาสติกออกจำหน่าย และร่วมบริจาครวมทั้งหมดเกือบ 6 หมื่นลำ สามารถบรรเทาปัญหาให้กับผู้ประสบภัยได้หลายแสนคน ทางกลุ่มบริษัทได้บริจาคเรือกว่า 7,000 ลำ และจัดจำหน่ายเรือราคาถูกเพื่อการกุศล โดยทำเป็นโครงการ “ทำดีเพื่อพ่อ”มีลูกค้ามากมายมาซื้อเรือบริจาคให้หน่วยงานต่างๆ รวมทั้งมีผลิตจำหน่ายในราคาปกติ แต่มีผู้ขายบางรายนำไปขายต่อในราคาสูงมาก จากราคาปกติ 2,000-3,000 บาท กลายเป็นราคา 5,000-6,000 บาท หรือบางรายขายเป็น 1 หมื่นบาทก็มี

ช่วงแรกของการจัดจำหน่ายจะขายในปริมาณมากผ่านทางโทรศัพท์ แต่จัดสรรไม่ค่อยลงตัว เพราะความต้องการมากมายเหลือเกิน เกินกว่ากำลังการผลิตหลายสิบเท่าเลยทีเดียว ฝ่ายขาย ฝ่ายประสานงานขาย และทีมงานที่เกี่ยวข้องร่วมกันทำงานตัวเป็นเกลียว ต้องจัดสรรแบ่งปันกันไป แต่หลายครั้งแก้ไม่ตก ฝ่ายขายถึงกับร้องไห้เลยก็มี

หลังๆ มีคนมาซื้อครั้งละลำสองลำกันมากขึ้น บริษัทจึงเพิ่มช่องทางจำหน่าย จากที่ต้องสั่งซื้อในปริมาณมากผ่านทางโทรศัพท์อย่างเดียว มาเปิดช่องทางจำหน่ายด้วยการขายตรงให้กับผู้ใช้จริงๆ โดย 1 คน ซื้อเรือได้ 1 ลำเท่านั้น เริ่มแรกขายที่สำนักงานขายที่บางนา คาดว่าจะขายเรือ300 ลำ ไม่ถึงชั่วโมงบัตรคิว 300 ใบก็หมดเกลี้ยง แต่มีคนรอซื้ออีกราว 200 คน

ต่างแสดงความผิดหวังเมื่อไม่ได้เรือตามที่ต้องการ ฝ่ายขายต้องประสานกับฝ่ายคลังสินค้าและฝ่ายผลิตอย่างเคร่งเครียด จนได้เรืออีก 200 ลำ ซึ่งเป็นเรือที่ทำออกมาสดๆ ร้อนๆ จากสายการผลิต เมื่อทุกอย่างลงตัว ฝ่ายขายจึงแจ้งคนที่รอว่า “ขอให้รออีก 2 ชั่วโมง จะมีเรือมาขายให้ครบทุกคน” ยังไม่ทันจะพูดต่อก็มีเสียง “เฮ้” ดังลั่นไปทั่ว ทั้งคนขายคนซื้อแทบทุกคนปลื้มใจจนน้ำตาแทบจะเอ่อล้นออกมา

ผมฟังแล้วปลื้มใจจริงๆ ในช่วงเวลาดังกล่าวบริษัทยังจัดอาหารน้ำดื่มต่างๆ บริการประชาชนอยู่ตลอดเวลา เพราะผู้มาหาซื้อเรือทุกคนต่างได้รับความเดือดร้อนกันถ้วนหน้า

หลังจากนั้น ลูกๆ และพนักงานของผมก็นำเรือไปจำหน่ายใกล้กับพื้นที่ประสบอุทกภัยอีกนับสิบแห่ง พนักงานทุกคนบอกว่า แม้จะเหนื่อยแค่ไหนก็ยินดีทำ เพราะเป็นการช่วยเหลือผู้ประสบภัยที่เขาอยู่ในฐานะแย่กว่าเรามาก

ผู้ประสบภัยบางคนมาทั้งตัวเปียกชุ่ม คละคลุ้งด้วยกลิ่นเหม็นของน้ำครำ กำธนบัตรเปียกๆ มาเข้าแถวซื้อเรือด้วยสีหน้าจะร้องไห้ปากก็พร่ำบ่น “ไม่ได้เรือวันนี้ คุณแม่ผมแย่แน่”

พนักงานขายที่เห็นก็รีบเข้าไปปรึกษาลูกชายผม จึงได้เชิญเข้ามาพูดคุยกันหลังร้านแบบเงียบๆ “ผมจำเป็นต้องมีเรือไปรับแม่ผม แม่ผมไม่สบายหนักต้องไปรักษาที่โรงพยาบาล แต่ออกจากบ้านไม่ได้น้ำท่วมถึงคอผมแล้ว รถเข้าไม่ได้ผมต้องเดินลุยน้ำเกือบ 2 ชั่วโมง และนั่งรถทหารลุยน้ำออกมา แล้วผมก็นั่งแท็กซี่มาที่นี่”

“แล้วรู้ได้อย่างไรว่าที่นี่ขายเรือ” พนักงานสอบถาม

“ผมโทรหาเพื่อนๆ ว่าช่วยหาที่ซื้อเรือให้หน่อย ผมต้องการเรือด่วนเพื่อพาแม่ไปรักษาที่โรงพยาบาล หามาหลายวันจนเพื่อนโทรติดต่อให้มาที่นี่ ที่บริษัท แอร์โรคลาส”

ลูกชายผมให้เรือฟรี 1 ลำ พร้อมเงินค่าเดินทาง เหตุการณ์คล้ายๆ กันนี้เกิดขึ้นหลายครั้ง มหาอุทกภัยครั้งนี้สร้างความเสียหายมากมายต่อประชาชนทุกกลุ่ม ทุกอาชีพ สร้างความเสียหายอย่างใหญ่หลวงต่อชีวิตและเศรษฐกิจหลายแสนล้านบาท แม้แต่โรงงานของกลุ่มบริษัทตะวันออกฯ เองที่นิคมสหรัตนนครก็โดนน้ำท่วมมิด เครื่องจักรเสียหายหมด

ทุกครั้งที่คิดถึงเหตุการณ์น้ำท่วมใหญ่ ผมรู้สึกเสียใจไปกับผู้ที่ต้องสูญเสียคนที่เขารัก สูญเสียธุรกิจที่ทำมาหลายสิบปีหรือชั่วชีวิตของเขา หรืออะไรต่อมิอะไรที่เขารักและทุ่มเทมาตลอดต้องสูญสิ้นไปกับมหาอุทกภัยครั้งนี้ แต่หันมามองอีกด้านหนึ่ง ผมก็ปลื้มกับน้ำใจของคนไทยทุกคนที่ช่วยเหลือเอื้ออาทรต่อกันอย่างมากมาย ใครมีเงินก็ช่วยเงิน ใครมีแรงก็ช่วยแรง ใครมีความสามารถอะไรก็เอาออกมาช่วยกัน เพื่อบรรเทาความเดือดร้อนให้กับผู้ประสบภัยทุกคนอย่างเต็มที่

“น้ำใจคนไทย ไม่เคยเหือดแห้ง”

(อ่านต่อฉบับวันอาทิตย์หน้า)